Sunday, 27 January 2019

Thackeray!!





"Thackeray"

After a long time, I'm disappointed after coming out of a theatre. Howsoever bad the movie is, I try to find solace in something or the other of that movie. Either it's the script with failed direction, or an artists performance or it can be anything in the movie that keeps my faith in the movie maker to continue watching his/her movies next time around. I'm disappointed the same way I was with some big budgeted movies gone wrong last year after watching the much anticipated "Thackeray". Believe me, when I came out of the Juhu PVR theatre at 1230 in the night, not even one person dared to say that it was an alright movie. None of them liked it...If Dawood Ibrahim can be shown in such "positive" & impactful way on the celluloid, imagine if made well what response "Thackrey" would have gathered...Balasaheb is our Marathi people's God...We would have beaten all major Bollywood movies at the Box Office if it would been made beyond our exceptions, but we were disappointed Mr. Raut, at least learned people like me for sure....Our country has such fanatics & movie buffs, that the biographies be it on Dawood or a Milkha Singh or a MS Dhoni, some or the other person in this country 200% picks up some traits of the character shown on the screen...I feel, Thackrey has failed to convince me that someone even would remember the whole movie...I feel bad, cheated for the ShivSena and it's Sainik's...After-all it was the greatest leader of my Maharashtra, Balasaheb Thackrey whom we were living again with, be it for 120 minutes...For a movie buff like me, something happened which has never in my entire theatre experience has. After initial 10 minutes into the movie, friends, I slept for nearly 45 minutes i.e. till the interval. Luckily had a friend who was joining the dots whenever I woke up...Sanjay Raut should have stuck with what he does best. Write scathing articles in Samna, CREATE more rift with the BJP and listen to Sharad Pawar rather than anyone else. In fact I felt if anyone got big fat publicity in this whole process was none other than Mr. Raut, such was the hype it created...It seemed Raut is bigger than the movie....

Now over to the movie--First & foremost--why was the entire first half shot in black & white? Last year we saw movies based in the 16th century, they all were so grand and well made in COLOUR.  It still gave us ancient feeling, Mr. Raut...Secondly, the script never had any grip. Thirdly to get a Muslim actor and ask him to portray the great Balasaheb was a master stroke, but apart from looks, Nawazuddin couldn't do justice in my mind. A Marathi actor could have ben more apt...Forth, the movie showed only Balasaheb's success with very little struggle. None of the hardships he faced were depicted fully. Every scene was rushed on to us...Before we could gather our senses in one, the next scene was already playing. You tried to fill in many frames in one... Fifth, there was an army who were responsible for making ShivSena the way it is today, including you--Mr Sanjay Raut. Some were projected as support caste like Anand Dighe, Manohar Joshi, but what about the contributions in those days of Chagan Bhujbal, Liladhar Dhake, Narayan Rane, and why weren't they not shown? The bitter taste of his son's accident or how and what Balasaheb went emotionally was missing. The only tolerable frame in the movie was when in the second half, Balasaheb meets Indira Gandhi and Sharad Pawar for lunch.  Clearly it is  a movie made in a haste. Now we all are waiting for the 2nd part to be released soon...Hope a bit of justice is made there. Firstly, get some kickass dialogue writer from Bollywood to have those real dialogues of Balasaheb come on screen once again. The impact, the power he had when he spoke to people from ShivTirth, it is magical...If you don't find anyone, simply play Balasaheb's speeches in bits & parts, believe me people like us even today download the speeches and listen to the great man....You will scrape through....

I don't know how could the movie get such nice reviews in papers...Was it ????And for the BJP clan who were getting disturbed as many would get influenced by the movie and it would help in the upcoming elections, don't worry..Like me, even the Sainik's would have felt cheated--but none of them as part of their culture will turn their backs or convey disagreement to their bosses.

Vikrant Hemant Joshi 


Wednesday, 23 January 2019

What is the Guarantee here?


What is the Guarantee here?

In today's world of liaison in Maharashtra, a lot is happening in there. Change is inevitable, and so does in this profession too...People who are at the top here nowadays have started accepting white money. Yes, in cheque is received against 'consultation' services and money is received in account directly which gets taxed. So, in a way liaison work too has been rechristened as a "white collared" job. A MLC close to the top brass of the BJP has a Man Friday by the name Jain. So whosoever approaches him for getting any transfer's work, or getting fibre optics tender passed from Ministry, this Jain is brought in the picture and he then enters in a MOU or an agreement which is notarised, on behalf of the MLC. Hold on a second, not all of the money that is decided has to be in cheque. There is a cash component too. The token amount, is to be compulsorily paid in cash. Then the money is received as per the stages of work that is mutually agreed. So when the the cash is paid, and if due to any reason, the work gets stuck or the file is rejected the cash component is never returned. The "entry" is returned though.  Such is the modus operandi in liaison business these days. Now many times, due to ill commitment of the liaison, parties break the agreement. They don't want to go ahead in their work. What does the liaison do now? If he is very powerful, he straight away "threatens" to the person that the money that was decided of the deal will be paid even if the business man is not getting his work done through him...Crazy isn't it? In one of the biggest redevelopment project of Mumbai in Kandivali, the liaison had promised his services (again with some other person in front) to the developer from Kolhapur & for 1.5 year now, nothing has happened... but since the developer has backed out (due to no movement of file), the liaison is threatening to pay him his fees (in hundred crores) even if the developer gets his work done from anywhere else. 

Met a top liaison person for coffee last week. A interesting story was told to me...Thought of sharing it...Don't know the authenticity, but when you listen to things what's happening in the corridors of power, you tend to believe the gossips or murmurs too...Sharing it...

Now the story is of a top IAS officer, currently in the system. This IAS officer wanted a plum posting in Mumbai, after his retirement which was due in 3 months then. A liaison was approached and the above procedure of entering into an agreement was done. The liaison took the top bureaucrat to Nagpur and another "big contact" was introduced to him at Hotel Radisson Blu. The bureaucrat was also accompanied by a known builder from Mumbai, as it was him (the builder) who was going to finance the whole "project of transfer". But a message was given to the big contact that this posting requires an affirmation from "Aapda Bhai" in Delhi. For those unknown, there is a lot of pressure from "Aapda Bhai" on the CM especially when it comes to plum postings like SRA, Cidco, works at SRA  and so on... Everyone flew to Delhi and a deal of Rs. 54 crore was struck. Yes, this was the figure of transfer. The builder who was the financier of the bureaucrat agreed and everyone returned to Mumbai. Now, the builder who was financing the project could arrange only for Rs, 35 cr and not Rs. 54 cr as decided. Obviously the IAS officer shunted this builder. Now another financier was arranged overnight by the IAS officer. Now a financier is never arranged overnight. A few promises, few dream projects are shown by the bureaucrat, which obviously some of the promises will be kept. The new Mr. money-man agreed tp pay a token of a crore to the liaison at the popular joint Jazz by the Bay at Nariman Point. What happened no one knows till date, but suddenly 15 minutes into the meeting one of the liaison's person came and immediately & in actual words "evacuated" the IAS officer and the liaison leaving behind the new Mr. Money Man. Guess what friends, after 10 minutes a team of Anti-Corruption sleuths were in Jazz by the Bay. The new Mr. Money Banks had tipped them to get this IAS officer and liaison arrested. Don't know what was the agenda, but friends, that IAS officer got extension, but not the post he was dreaming off, and heard "Aapda Bhai" has been left high & dry....

So be careful on your sources...Not everyone approaching you are necessarily your best friends....

Vikrant Hemant Joshi 

Tuesday, 22 January 2019

आंदोलनास गालबोट : पत्रकार हेमंत जोशी


आंदोलनास गालबोट : पत्रकार हेमंत जोशी 
भिन्न शाखेचे ब्राम्हण कधीही एकत्र येत नाहीत विशेषतः परप्रांतीय ब्राम्हण मराठी ब्राम्हणांना आपले मानायला तयार नसतात आणि मराठी ब्राम्हण,परप्रांतात देखील ब्राम्हण असतात हे देखील मान्य करायला तयार नसतात. पण अलीकडे हि किमया साधल्या गेली, महाराष्ट्रात राहणारे भारतातले विविध भाषिक विशेषतः महाराष्ट्रातल्या विविध शाखांचे ब्राम्हण एकत्र आले, आमच्यातल्या विश्व्जीत देशपांडे, अंकित काणे इत्यादी नेत्यांनी त्यांना अपार कष्ट, प्रचंड धावपळ, राज्यभर दौरे काढून एकत्र आणले, निमित्त होते २२ जानेवारीला आझाद मैदानावर धरणे व आंदोलन...


वास्तविक मुंबई शहरातून भव्य मोठा मोर्चा देखील काढता आला असता पण इतरांना त्रास देऊन स्वतःची टिमकी ब्राम्हणांना वाजवून दाखवायची नव्हती कारण आमच्यातल्या कोणालाही या मोर्च्याच्या नावाखाली पुढे नेता किंवा मंत्री होण्याचे म्हणजे सामान्य ब्राम्हणांच्या खांद्यावर बंदूक ठेवून स्वतःचा कोणताही राजकीय फायदा करवून घ्यायचा नव्हता. मुंबईत २२ जानेवारीला जवळपास ३५० बसेस राज्यभरातून भरून आल्या पण एवढ्या मोठ्या प्रमाणावर आलेल्या बसेसची दखल मुंबईकरांना अजिबात घ्यायची गरज नव्हती कारण मोठ्या प्रमाणावर दाखल झालेले ब्राम्हण शिस्तीत मुंबईत आले आणि निघूनही गेले. ठरल्याप्रमाणे आणि ठरविल्याप्रमाणे फक्त १० प्रतिनिधी मुख्यमंत्र्यांना भेटायला दुपारी मंत्रालयात आले, आम्ही येतो, आम्ही येतो असा कोणताही आग्रह इतरांनी धरला नाही ज्यांची नावे पुढे आली तेवढे दहा प्रतिनिधी माननीय मुख्यमंत्र्यांना भेटून गेले...

जसे पूर्वी जो उठायचा तो सरदार पंजाब्यांवर विनोद करून चुटके लिहून जोक्स सांगून लिहून मोकळे व्हायचा ते कायद्याने मग बंद पाडण्यात आले. अलीकडे सरदार प्रकरण संपले आणि राज्यातल्या मराठींना पुणेकर दिसायला लागले, आता माझ्यासहित जो उठतो तो अस्सल पुणेकरांवर वाट्टेल तेवढे प्रसंगी जिव्हारी जोक्स चुटके सांगून मोकळा होतो. ज्यादिवशी सरदारजींसारखी एखाद्या ब्राम्हण पुणेकरांची सटकेल तेव्हाच त्यांच्यावर वाट्टेल ते जोक्स विनोद करणे थांबेल. तेच ब्राम्हणांच्याही बाबतीत,जो उठतो तो ब्राम्हणांना घालून पडून बोलून त्रास देऊन अपमानित करून मोकळा होतो, अनेकांना त्यात विकृत आनंद देखील मिळतो असे मला वाटते. जे मीही अनुभवले आहे...

त्यामुळे सारे ब्राम्हण एकत्र येऊन त्यांनी आपली अल्प का होईना शक्ती दाखविली,महत्वाचे म्हणजे, आपण बरे कि आपले काम बरे, पद्धतीने इतरवेळी सतत वागणारे ब्राम्हण थेट राज्यभरातून, विदर्भ मराठवाड्यासारख्या दुर्गम भागातून एकत्र येऊन त्यांनी आंदोलन केले हेही नसे थोडके. ज्याची अत्यंत नितांत गरज होती ते पहिल्यांदा ब्राम्हणांच्या हातून घडले, खूप छान झाले. पण या सार्या धरणे आणि आंदोलनाला तेही ब्राम्हणांच्या, एक गालबोट लागले त्याचे मात्र समस्त ब्राम्हणांना अतिशय वाईट वाटले. घडले असे कि आमच्या समाजाच्या ज्ञातीच्या नेत्यांनी काबाडकष्ट करून सारे ब्राम्हण २२ जानेवारीला मुंबईच्या आझाद मैदानावर एकत्र केले. सारे ब्राम्हण मोठ्या प्रमाणावर एकत्र आल्याने ब्राम्हणेतर अनेक नेत्यांनी मनाचा मोठेपणा दाखविला आणि कित्येकांनी, विविध ज्ञातीच्या विविध पक्षाच्या विविध विचारांच्या नेत्यांनी मंत्र्यांनी आझाद मैदानाला भेटी दिल्या, भाषणे केली, अगदी ज्यांची हयात ब्राम्हणांना त्रास देण्यात खजील करण्यात चाललेली आहे असेही नेते तेथे आले, मोठ्या मनाच्या ब्राम्हणांनी त्यांचेही स्वागत केले, त्यांची भाषणे देखील ऐकून घेतली....

अलीकडे मराठा ज्ञातीवर फारसे प्रभुत्व नसलेले, मराठ्यांनी देखील बऱ्यापैकी दूर केलेले विनायक मेटे देखील तेथे आले, त्यांनी भाषण केले. अर्थात अगदी उघड म्हणजे न लपविता होय, मी मराठ्यांचा नेता असे कायम जाहीर सांगणार्या विनायक मेटे यांना खरेतर थेट मराठ्यांनीच टाळणे किंवा दुर्लक्षित करणे अजिबात योग्य नाही कारण मेटे यांनी आजवर मराठ्यांसाठी आपल्या आयुष्याचे दिलेले योगदान मी बऱ्यापैकी जवळून बघितले आहे किंवा त्या पुढे जाऊन मी म्हणेन कि अनेकदा विनायक मेटे यांनी मी केवळ मराठ्यांचा नेता सांगून स्वतःचे मोठे राजकीय नुकसान देखील नक्की करवून घेतले आहे पण त्यांना त्याची अजिबात खंत नाही नसावी, त्यांनी ते ठरविलेले आहे कि मराठ्यांसाठी वाट्टेल ते... 

www.vikrantjoshi.com

२२ तारखेला दुपारी दोन वाजता मा. मुख्यमंत्र्यांनी ठरविलेल्या वेळेत जेव्हा ब्राम्हणांचे प्रतिनिधी मंत्रालयात मुख्यमंत्र्यांना भेटायला आले तेव्हा मात्र अजिबात गरज नसतांना मधेच केव्हातरी विनायक मेटे मध्ये घुसले आणि जणू मी ब्राम्हणांच्या आजच्या धरणे आंदोलनाचे प्रतिनिधित्व केले आहे या थाटात मुख्यमंत्र्यांच्या शेजारी बसून आम्हा ब्राम्हणांच्या शिष्टमंडळाचे विनाकारण नेतृत्व केले, आम्हाला खूप वाईट वाटले. ज्या विश्व्जीत देशपांडे यांच्यासारख्या आमच्या ज्ञातीय नेत्यांनी गेले अनेक महिने पायपीट करून आंदोलन अत्यंत यशस्वी करवून दाखविले त्याचे ऐनवेळी क्रेडिट विनायक मेटे यांनी हे असे विनाकारण घेतले, मुख्यमंत्र्यांसहित सर्वांना, मी तेथे हजार असल्याने मला व्यक्तिश: खूप खूप अतिशय वाईट वाटले, आश्चर्य वाटले...

माझ्यावर केवळ ब्राम्हणांचे प्रतिनिधी आणि मुख्यमंत्री यांची गडबड गोंधळ न होता भेट घालून देण्याची जबाबदारी होती, ज्याची अतिशय गुप्तता पाळायची होती. एवढेच काय मी त्या चर्चेदरम्यान मुख्यमंत्री कार्यालयात उपस्थित राहून देखील बाहेर उभा होतो, अगदी चर्चा संपतांना फक्त आत आलो आणि मुद्दाम शेवटी कुठेतरी कोपऱ्यात बसलो कारण एकतर मला नेता व्हायचे नाही आणि ज्यांनी हे धरणे आंदोलन यशस्वी करवून दाखविले त्या प्रतिनिधींना पुढे करायचे होते. त्यांचे चेहरे समाजासमोर येणे आणणे मला त्यावेळी आवश्यक वाटले म्हणून सहज शक्य असतांना देखील मी मेटे यांच्यासारखा धूर्त वागलो नाही, मेटे यांनी ज्या पद्धतीने खुबीने युक्तीने थेट मुख्यमंत्र्यांशेजारी बसून, जणू मीच ब्राम्हणांचा कैवारी, शेजारी हे दाखविण्याच्या केविलवाणा प्रयत्न केला, आम्ही सारे खूप दुःखी झालो, आमच्या नेत्यांच्या प्रयत्नांवर विनाकारण पाणी फिरले. मेटे यांनी असे वागायला नको होते, आमच्या ते अतिशय जिव्हारी लागले...

ब्राम्हणांच्या धरणे आंदोलनाची तयारी आणि मुख्यमंत्र्यांनी दिलेला उत्तम प्रतिसाद यावर पुढल्या काही दिवसात आमचे पुण्यातले मित्र, धाडसी विश्व्जीत देशपांडे त्यावर व्यापक नक्की लिहून ते मोकळे होतील आणि मी त्याला याठिकाणी प्रसिद्धी पण देईलच मात्र २२ तारखेला मेटे यांनी ऐनवेळी आमचे प्रतिनिधित्व करणे म्हणजे थ्री इडियट सिनेमात करीना कपूरच्या बहिणीच्या लग्नात जसे आमंत्रण नसतांना देखील त्या सिनेमातले थ्री इडियट घुसून मोकळे होतात, गोंधळ घालून मोकळे होतात, पुढे अपमानित देखील होतात, तो प्रसंग येथे या निमित्ते मला जसाच्या तसा आठवला, वाईट वाटले, आज पहिल्यांदाच अगदी मनापासून मेटे यांचा राग देखील आला....
तूर्त एवढेच.

पत्रकार हेमंत जोशी 

राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ : ५ पत्रकार हेमंत जोशी


राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ : ५ पत्रकार हेमंत जोशी 
ज्यांना आपले आयुष्य कमी करवून घ्यायचे असेल आणि जे मनाने हळवे असतील, त्यांनी अवश्य राजकीय पत्रकारितेला वाहून घ्यावे किंवा आणखी सोपे करून सांगतो समजा तुम्हाला अमुक एखाद्याचा बदला घ्यायचा असेल तमुक एखाद्याला लवकर वर पोहोचवायचे असेल अशा व्यक्तीला राजकीय क्षेत्राशी संबंधित पत्रकारितेत अवश्य जाण्यास भाग पाडावे, तुमचे बदला घेण्याचे सुड उगवण्याचे स्वप्न अगदी लवकर पूर्ण होते. वयाच्या सतराव्या वर्षांपासून येथे या राज्यातही मी हेच बघत आलोय कि भाजपा सहित जवळपास साऱ्या संघटनांना आणि राजकीय पक्षांना राज्याच्या भल्यासाठी फार काही चांगले करायचे नसते, रुटीन मध्ये जे काय चांगले होत असेल तेवढेच कारण तेथे काम करणाऱ्या नेत्यांना व्यक्तिगत आर्थिक प्रगती साधायची असते आणि त्यासाठी ते पक्षाच्या, कार्यकर्त्यांच्या खांद्यावर बंदूक ठेवतात, दहशत दरारा निर्माण करतात आणि एकदा का अशांची दादागिरी गुंडगिरी फारतर आदरयुक्त भीती निर्माण झाली रे झाली कि या नेत्यांचे नवश्रीमंत होण्याचे कार्य जोमाने सुरु होते, त्यांना त्यानंतर अखेरच्या श्वासापर्यंत कितीही पोट भरले तरी थांबायचे नसते, हाव सतत वाढतच असते. अगदी अलीकडे मी वारकरी सांप्रदायाचे कार्य करणाऱ्या स्वयंघोषित वारकऱ्यांच्या नेत्याला, विठ्ठल पाटलांना देखील हेच म्हणालो, तुम्हीही किंवा तुमच्यातलेही असे अनेक नेते आहेत कि त्यांना पांडुरंगाचे किंवा त्याच्या भोळ्या भक्तांच्या भल्याचे काहीही पडलेले नसते, पण एकेकाळी सामान्य तुम्ही, आज तुमचे वैभव डोळे दिपवून सोडणारे आहे....

केवळ राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ ही हिंदूंची संघटना त्यात कार्यव्यस्त असलेल्या कोणत्याही व्यक्तीच्या डोक्यात हा विचार नसतो कि आपण जे काय करतो आहे ते वैयक्तिक किंवा आर्थिक फायद्यासाठी करायचे आहे, दूरदूर पर्यंत हे त्यांच्या डोक्यातही नसते मात्र तेच किंवा त्यातलेच जे पुढे भाजपामध्ये कार्यव्यस्त होतात ते लगेच बिघडतांना मी बघितले आहेत, श्रीमंत होण्यासाठी त्यांनीही देशप्रेम बाजूला ठेवून केवळ व्यक्तिगत श्रीमंत होण्यावर भर दिल्याचे दिसते, असे बहुतेक सारेच ' राम नाईक ' संघातून भाजपामध्ये आल्यानंतर पुढल्या पिढीचे भले करण्यासाठी पातळी सोडून वागतांना दिसतात. मला तर नितीन गडकरी यांच्यासारख्या संघाने लाडावून ठेवलेल्या नेत्यांकडे बघून कधी कधी असे वाटते कि संघाचे नेतेच अमुक एखादा जेव्हा भाजपासाठी काम करायला लागतो, त्याचे पैसे खाणे अप्रत्यक्ष जणू संघाला देखील मान्य असते कि काय कारण संघातल्या प्रमुखांनी डोळे वटारल्यानंतर अमुक एखाद्या भाजपा नेत्याची पैसे खाण्याची, वाम मार्गाने श्रीमंत होण्याची कधीही हिम्मत होणार नाही....

राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाची १९२५ साली स्थापना झाली. डॉ. केशव बळीराम हेडगेवार यांनी तब्बल ९३-९४ वर्षांपूर्वी संघस्थापना केली, संघ लवकरच शंभरी पार करेल पण या शंभर वर्षात त्यांच्या शिस्तीने खुबीने कार्य करण्याच्या पद्धतीमध्ये अजिबात बदल घडलेला नाही. जेथे जेथे हिंदू आहेत तेथे तेथे जगभरात संघ आहे, संघाचे कार्य आहे. संघाचे विशाल वटवृक्षात रूपांतर झाले आहे. या वटवृक्षाच्या शाखा किती, पाने किती याची मोजदाद करणे देखील अत्यंत अवघड आहे. एक मात्र नक्की अमुक एखादा हिंदू भलेही संघ विचारांचा नसेल पण ज्याला विचार आहेत त्या प्रत्येक हिंदूंच्या डोक्यात रा. स्व. संघ खोलवर रुजला आहे. अत्यंत महत्वाचे जे मी बघितले आणि अनुभवले ते सांगतो कि परदेशातील हिंदूंना, भारतीयांना आपल्या या देशाशी, हिंदुस्थानाशी, आपल्या महान संस्कृतीशी घट्टपणे जोडून ठेवणारी विविध माध्यमातून कार्यरत असलेली राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ ही संघटना नाही तर ती एक परंपरा बनलेली आहे....

अत्यंत महत्वाचे म्हणजे जे संघ स्वयंसेवक आहेत पण राजकारणात उतरले आहेत नेते झाले आहेत त्यातून नवश्रीमंत ठरले झाले आहेत ते जेव्हा केव्हा संघाच्या विविध कार्यक्रमांना अगदी उघड हजेरी देतात त्यांनी अवश्य हा विचार करायला हवा कि मी तर आता भ्रष्ट झाल्याने एक प्रकारे संघ विचारातून बाटलो आहे आणि बटणे हा शब्द संघ विचारांना त्रास देणारा आहे मग मी या मंचावर शोभतो का, मनाशी ' नाही ' उत्तर येत असेल तर अशा संघ विचारांनी बाटलेल्या नेत्यांनी खरेतर अजिबात संघाच्या व्यासपीठावर येऊ नये, भलेहि अशा नेत्यांना संघाच्या व्यास पिठावर बघितल्यानंतर बघणार्यांना नक्की हायसे वाटत असेल पण या नेत्यांमुळे संघाची प्रतिमा मात्र मोठ्या प्रमाणावर ढासळते ही वस्तुस्थिती आहे. संघाच्या शाखा कमी झाल्या पण संघाचे महत्व वाढतच गेले, आक्रमकता देखील तसूभर कमी झालेली नाही किंबहुना आम्ही लहानपणी जो संघ प्रत्यक्षअनुभवला आहे त्यापेक्षा कितीतरी पटीने संघ अधिक आक्रमक झाल्याचे दिसते,जे अतिशय चांगले आहे. पण संघ पुढेही स्वच्छ शुद्ध ठेवायचा असेल तर विचारांनी बाटलेल्यासंघातून भाजपा मध्ये गेलेल्या भाजपा नेत्यांना संघाने आपणहून दूर ठेवायला हवे, त्यांची सावली देखील संघावर पडायला नको पण संघाचा जर अप्रत्यक्ष सत्तेत सहभाग असेल तर मात्र अशा भ्रष्ट 
नेत्यांना दूर ठेवणे संघाला देखील अजिबात शक्य नाही...
क्रमश:


त्रकार हेमंत जोशी 

Sunday, 20 January 2019

राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ ४ : पत्रकार हेमंत जोशी


राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ ४ : पत्रकार हेमंत जोशी 
माझी अवस्था एकाचवेळी तिळे झालेल्या लेकुरवाळ्या स्त्रीसारखी झालेली आहे. म्हणजे एखाद्या स्त्रीला तिळे असले कि एकतर तिला हवी तशी झोप मिळत नाही कारण एक लेकरू शरीराच्या उजव्या बाजूला लटकलेले असते दुसरे लेकरू डाव्या बाजूला लटकलेले असते, तिसरे पाठीमागून येऊन त्रास देत असते आणि पुढलेही मूल लवकर हवे म्हणून उतावीळ नवरा त्रास देत असतो, गाल ओढत असतो, नको नको त्या खाणाखुणा करीत असतो ते वेगळेच. वयाच्या साधारणतः सतराव्या वर्षांपासून सकाळी ५ ते रात्री ९ माझे आयुष्य हे असेच तिळे झालेल्या स्त्रीसारखे अतिव्यस्त झालेले आहे. पण तरीही जे भगवी टोपी घातलेले भाजपा कार्यकर्ते, काळी टोपी घातलेले संघस्वयंसेवक किंवा भगवे उपरणे खांद्यावर ओढून अभिमानाने सांगणारे, होय आम्ही सच्चे शिवसैनिक, जर सरकार दरबारी किंवा मंत्री दरबारी काम करवून घेतांना येथे केवळ फसवणूक आणि अडवणूक होऊन माघारी फिरत असतील, अमुक एखादा त्यांना दाद देत नसेल तर जरी मी नेता नसलो तरी ज्यांनी या राज्यात या देशात शिवसेना किंवा भाजपा आणि रा.स्व. संघ उभे केले त्यांच्यासाठी मी नक्की धावून येईन. कारण मी अट्टल मराठी आहे आणि कडवा हिंदू आहे. इतर धर्मांशी माझे  काहीही अजिबात वाकडे नाही पण मी जहाल हिंदुत्ववादी आहे हेही तेवढेच खरे. रांगड्या, गावरान कार्यकर्त्यांची लाज बाळगणाऱ्या त्यांना टाळणार्या मंत्र्यांना किंवा अन्य सत्तेत बसलेल्या असलेल्या पदाधिकाऱ्यांना वास्तविक त्यांच्या वरिष्ठांनीच घरचा रस्ता दाखविणे गरजेचे असते पण तसे अजिबात घडत नसते, आपल्या येथे कावळे मोती वेचतात आणि हंस मात्र मालकाने नको असलेले उकिरड्यावर फेकलेले धान्य वेचतांना दिसतात, आढळतात...

या राज्यात इतर कोणत्याही संघटना, राजकीय पक्ष, सामाजिक व राजकीय संघटना समजावून घेणे किंवा त्यांचा अभ्यास फारसे अवघड नाही, अवघड नसते, कठीण नाही पण ज्या रा.स्व. संघाच्या विविध विस्तारलेल्या फांद्या जगभर जाऊन अतिशय खुबीने किंवा प्रसंगी एखाद्या गुप्तचर एजन्सी सारख्या काम करताहेत, वडाच्या झाडाच्या फांद्यांसारख्या खोलवर जाऊन रुजल्या रुतल्या आहेत तो रा. स्व. संघ नेमका समजावून घेतल्याशिवाय त्यावर बोलणे किंवा लिहिणे म्हणजे अननुभवी तरुणाने अनुभवी तरुणीसंगे मधुचंद्राला जाण्यासारखे किंवा कोणती दारू कशी प्यावी, कोणती वाईन विकत घ्यावी, बिअर केव्हा प्यावी किंवा व्हिस्की केव्हा किती कशी घ्यावी हे निरुपणकार धर्माधिकारींनी प्रेस क्लब जाऊन सांगण्यासारखे किंवा एखाद्या मुलाने त्याच्या वडिलांना सेक्स कसा करावा समजावून सांगण्यासारखे.... 

संघाची विचारसरणी त्यांच्या कामाची पद्धत त्यांचे कार्य, संघात जाऊन तेथे अनेक वर्षे कार्यमग्न किंवा कार्यव्यस्त राहिले तरच संघाचे नेमके काय चालले आहे, काम कसे सुरु असते थोडेफार सांगता येते, जसे मशिदीमध्ये नेमके काय सुरु असते बाहेर येत नाही, कळत नाही त्यापलीकडे कितीतरी पुढे रा. स्व. संघ. या कानाचे त्या कानाला कळू न देता कोणतेही अवडंबर न माजविता हिंदूधर्माचे पालन संगोपन आणि वाढ विस्तार करणे तेथे अतिशय खुबीने सुरु असते. जगभरात अतिशय पिटुकला असलेला हिंदुधर्म जर जिवंत राहावा टिकावा त्याचे अस्तित्व टिकावे असे जर हिंदूंना मनापासून वाटत असेल तर हिंदूंशी जोडल्या गेलेल्या रा. स्व. संघ किंवा शिवसेनेसारख्या संघटना येथे वाढल्याच पाहिजे, टिकल्या पाहिजे...

संघाची हिंदू राष्ट्रावर श्रद्धा आहे. हिंदुस्थान हिंदुराष्ट्र नाही याचे प्रत्येक संघस्वयंसेवकाला अतीव दुःख असते किंवा जगातल्या एकमेव नेपाळ ने जेव्हा ' हिंदुराष्ट्र ' शब्द कायम काढून फेकला तेव्हा जेवढे नेपाळमधल्या हिंदूंना दुःख झाले नाही त्यापेक्षा कितीतरी अधिक पटीने या देशातले संघवाले दुःखी झाले अस्वस्थ झाले. संघस्थापनेत जरी ब्राम्हण आघाडीवर होते तरी अस्पृश्यता संपण्यासाठी संघाचे प्रयत्न असतात त्यासाठी गावोगाव संघस्वयंसेवक अधून मधून एकदिवशीय शिबिरे भरवून सारेच घरचे जेवण आणतात ते एकत्र ठेवतात आणि वाटून खातात. थोडक्यात अमुक काही जातींची संघटित टोळी संघाला कधीही तयार करायची नव्हती पण हे हिंदुराष्ट्रच असावे या संकल्पनेवर त्यांचे कार्य सुरु असते. अत्यंत महत्वाचे म्हणजे संघ, स्वयंसेवकाला सांगतो कि हे राष्ट्र हा समाज हा हिंदुस्थान हा देश तू आपला मानतोस ना मग स्वतःहून त्यासाठी कार्य कर तेही स्वतःचे पैसे टाकून त्यामुळे संघाने देणगी घेतल्याचे जगात एकही उदाहरण नाही. समर्पण बुद्धीने भगव्या झेंड्याला गुरु समजून दक्षिणा अर्पण करणारे संघस्वयंसेवक कोणत्याही व्यक्तीला नव्हे तर त्याग समर्पण पराक्रम हिंदुत्वाचे प्रतीक असलेल्या भगव्या झेंड्याला आपला गुरु मानतात आणि त्यालाच प्रणाम करून मोकळे होतात...

संघातल्या कोणत्याही सेवकाने भगव्या झेंड्या व्यतिरिक्त मग व्यक्ती ती कितीही मोठी असो म्हणजे अटल बिहारी वाजपेयी असोत कि दीनदयाळ उपाध्याय, गोळवलकर गुरुजी असोत कि डॉ. केशव बळीराम हेडगेवार किंवा आजचे मोहन भागवत, एखाद्या बुवाच्या पाया पडावे तसे तुम्ही आम्ही कोणीही कधीही बघितले अनुभवले नाही. संघशिस्त अत्यंत कडवी असते आणि 
त्या शिस्तीचे पालन केल्या जाते संघात व्यक्तिपूजेला अजिबात स्थान नाही. हिंदुत्व हेच त्यांचे राष्ट्रीयत्व आहे आणि केवळ भगवा झेंडा दिसला कि संघवाले नतमस्तक होतात...
क्रमश:

 पत्रकार हेमंत जोशी 

Friday, 18 January 2019

राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ ३ : पत्रकार हेमंत जोशी


राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ ३ : पत्रकार हेमंत जोशी 
मित्रहो, कमळाचे फुल जोपर्यंत देठावर असते आणि उमललेल्या स्थितीत असते, तोपर्यंत जल आणि सूर्य त्याचे मित्र असतात. पण देठापासून कमळाचे फुल तुटले किंवा आपल्या जागेवरून ढळले कि जल आणि सूर्य दोन्ही गोष्टी कमळाला त्रासदायकच ठरतात. येथे या राज्यात ज्यांचे चिन्ह कमळ आहे आणि कमळाशी संघाशी संबंधित किंवा तेथे मोठे झालेले जे सत्तेत बसलेले आहेत ते सारे भाजपावाले गरजू संघस्वयंसेवकांपासून चार हात कायम देय उभे असतात. काली टोपी घालून जर एखादा या सत्तेतल्या नेत्यांकडे काम घेऊन आला तर त्यांना त्या स्वयंसेवकांची लाज वाटते...

मंत्रालयात संघस्वयंसेवकांची कामें तत्परतेने व्हावीत म्हणून संघ मुख्यालयाने थेट मुख्यमंत्री कार्यालयात श्रीकांत भारतीय यांना बसवून ठेवलेले आहे, मला श्रीकांत भारतीय यांनी ते मुख्यमंत्री कार्यालयात ठाण मांडून बसल्यानंतर किती संघ स्वयंसेवकांना सहकार्य केले अत्यंत महत्वाचे म्हणजे त्यांना भेटायला येणारे संघस्वयंसेवक किती होते किंवा आहेत आणि दलाल किती होते, खाजगी, कमाईचे कामें घेऊन येणारे किती, जरा बसविलेले कॅमेरे पुरावा मानून दाखवून द्यावे. जे संघ स्वयंसेवक हिम्मत करून थेट मुख्यमंत्र्यांना भेटतात केवळ त्यांचीच कामें होतात तेही कोणतीही आर्थिक अपेक्षा न ठेवता, अशी माझी खरी माहिती आहे. सत्तेतल्या मंडळींना पापाचे छाती पैसे आज भाळेलही गोड वाटत असतील पण त्यांनी आपली अवस्था देठावरून दूर केलेल्या कमळासारखी स्वतःच करवून घेतली आहे कारण कमळाच्या माध्यमातून सत्तेत बसलेले सारे, कमळ येथे या राज्यात ज्यांच्यामुळे फुलले त्या देठरूपी राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघात उभे आयुष्य, सारी हयात घालविणार्या संघस्वयंसेवकांनाच विसरले आहेत, त्यांना मुद्दाम दूर ठेवले आहे. येथे ठळकपणे लक्षात यावे म्हणून श्रीकांत भारतीय हे उदाहरण दिले इतर सारे श्रीकांत भारतीय पद्धतीने संघात काम करणारे पण सत्तेत ऍक्टिव्ह असलेले असेच आहेत त्यांना जणू काळ्या आणि भगव्या टोप्यांची लाज वाटते...गडकरी असोत किंवा असे एकही सत्ताधीशाचे दालन दाखवा जेथे या राज्यात कमळाची सत्ता आहे आणि तेथे संघ माध्यमातून आलेल्यांचा वावर आहे किंवा त्यांची कामें केल्या जातात, अगदीच अपवादाने, फारतर हे म्हणता येईल आणि हे मी म्हणत नाही या राज्यातले सारेच स्वयंसेवक म्हणतात कि मंत्रालयात गेले किंवा कोणत्याही भाजपा आमदाराकडे खासदाराकडे गेले कि जे हवेत ते तेथे दिसतच नाहीत, मात्र संघेतर मंडळींचा दलालांचा त्यांच्या आसपास अक्षरश: सडा पडलेला असतो, भगव्या आणि काळ्या टोप्यांपेक्षा पांढर्या टोप्या घालणाऱ्या मंडळींचा वावर अधिक आहे आणि त्यांनाच थेट आत घेतल्या जाते. त्यांचीच कामें होतात, कामें केली जातात...

www.vikrantjoshi.com

कुणा एकाला अमुक नेत्याला येथे मला दोष द्यायचा नाही पण ज्यांच्या ज्यांच्या खांद्यावर बसून आपण मोठे झालो त्यांना बाजूला सारायचे आणि ज्यांना विरोध करून मोठे झालो त्यांना कवेत घ्यायचे, संघाचे संस्कार बहुदा येथे कमी पडले असावेत असे दिसते. फार दूर मी जात नाही आणि पुराव्यांशिवाय कधी बोलत नाही. या देशभरात मंत्री नितीन गडकरी यांच्या अगदी जवळचे महेश बाल्दी यांच्यासारखे अगदी मोजके पंचवीस माणसे आहेत, जे जवळपास सारेच दलाल म्हणून काम करतात, जसजसे गडकरी वाढले तसे हे पंचवीस आणि गडकरी कुटुंब अधिकाधिक खूप श्रीमंत होत गेले, आश्चर्य म्हणजे या पंचविसातला सोडा पण त्यानंतरचेही जे शंभर गडकरींना बऱ्यापैकी जवळचे आहेत त्या जयंत म्हैसकर यांच्यासारखा त्यातला एकही कधीही संघ शाखेत गेलेला नाही, संघाचा साधा तो स्वयंसेवक देखील नसतो किंवा त्याचा भाजपाशी देखील अनेकदा संबंध नसतो, त्यामुळे मला फक्त संघाने ज्यांना मोठे केले त्या नितीन गडकरींचे संघावरचे हे बेगडी प्रेम नेहमी अस्वस्थ करीत आले आहे. गडकरी हे केवळ कंत्राटदारांचेच मंत्री आहेत असे जे नेहमी दस्तुरखुद्द नरेंद्र मोदी सांगतात ते त्यांचे बोलणे वायफळ नसते, हवेत सोडलेला बाण नसतो तर त्यांचे हे तंतोतंत खरे सांगणे पुराव्यातून बाहेर आलेले 
असते...

माझी हि टीका संघ आणि भाजपाने सकारात्मक घ्यावी, प्रबोधन व्हावे आणि संघ भाजपामधले जे वास्तवातले स्वयंसेवक किंवा कार्यकर्ते आहेत त्यांची कामें व्हावीत ते आर्थिक आणि सामाजिक दृष्ट्या मोठे करणे नेत्यांचे काम आहे. दलाल आणि रांडा यांच्यात अजिबात फरक नसतो. जे दलाल कालपर्यंत आघाडीला जवळचे होते आज तेच युतीला जवळचे आहेत, रांडांचा कोणी एक यार पर्मनंट नसतो, स्वयंसेवक किंवा कार्यकर्तेच शेवटी संकटात धावून येतात, पक्षबांधणी अपेक्षाविरहित मनाने करीत असतात...
क्रमश:


पत्रकार हेमंत जोशी 

राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ २ : पत्रकार हेमंत जोशी


राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ २ : पत्रकार हेमंत जोशी 
अगदी सुरुवातीला जेव्हा माझे दिवंगत भय्यू महाराजांविषयी चांगले मत होते तेव्हा एकदा मी त्यांना म्हणालो होतो कि तुम्ही माझ्या विदर्भातल्या गावगाड्यातल्या तरुणांचे आवडते संत, महाराज आहात. ग्रामस्थ तरुण पिढीतल्या आईवडिलांची एक मोठी काळजी तुमच्यामुळे दूर झाली आहे कारण हा रांगडा तरुण वर्ग संध्याकाळ झाली रे झाली कि गरिबी बेकारी नापिकीतुन आलेल्या नैराश्येमुळे जो दारूच्या अड्ड्यांवर परमिट रुम मध्ये एकत्र जमायचा तो आता तुमच्याभोवताली गुरफटल्याने कदाचित नजीकच्या दिवसात हे अड्डे ओस पडतील पण पुढे ते घडले नाही कारण दारूचे अड्डे परवडले पण भय्यू महाराज नकोत असे सर्वांच्याच लक्षात आल्याने हळूहळू एक एक भक्त त्यांच्यापासून दूर गेले, दूर जात होते. याउलट ढोंगी संतपरंपरा हि घडविणारी नव्हे तर बिघडविणारी आणि लुटणारी गुंड विकृत हलकट प्रवृत्ती आहे हे सर्वसामान्य भोळ्याभाबड्या मराठींच्याही अलीकडे लक्षात येऊ लागलेले आहे....

संस्कार देणारे सुविचार सांगणारे काटक पिढी तयार करणारे देशभक्ती रोमारोमात भिनविणारे जाज्वल्य देशप्रेम वाढविणारे हिंदुत्वाचे महत्व पटवून सांगणारे अत्यंत अत्यंत महत्वाचे म्हणजे जी वेळ नेमकी तरुण पिढीला व्यसनात ढकलते त्या नाजूक वेळेत तरुण पिढीला गुंतवून गुरफटून ठेवणारे एक मोठे स्थान स्पर्धेच्या आणि टीव्हीच्या युगात आमच्याकडून हिरावले गेले आणि ते स्थान म्हणजे संघस्थान, संध्याकाळी ६ ते ८ या वेळेत गावोगावी एकेकाळी भरणाऱ्या संघशाखा. होय, या संघशाखा जवळपास सर्वत्र लयाला गेल्या, संपुष्टात आल्या त्यातून विशेषतः घडण्याचे बिघडण्याचे जे वय असते त्या वयातल्या मुलांचे मोठे नुकसान झाले. संघाचे कार्य भलेहिजगभर वाढले असेल पण संघस्थान संघशाखा मात्र तुमच्याआमच्यापासून हिरवल्या गेल्या, बघता बघता अगदी नजरेसमोरून अस्ताला गेल्या, बंद पडल्या. महत्वाचे म्हणजे माझी पुढली पिढी मी संध्यकाळच्या संघशाखेत उत्तम संस्कार देण्यासाठी पाठवू शकलो नाही याचे तीव्र दुःख मला कायम होत आले आहे. हिंदूंमधल्या जातीपाती विसरायला लावणारे आणि पाकिस्थान विषयी नफरत उत्पन्न करायला शिकविणारे संघशाखा हे अतिशय चांगले उत्कृष्ट माध्यम या राज्यातून या देशातून लयाला गेले अस्ताला गेले संपले हे अजिबात चांगले घडलेले नाही....
www.vikrantjoshi.com

ज्यांच्यावर संघशाखेतून संस्कार केल्या गेले ते अगदीच नालायक निघाले असे क्वचित खचित घडले घडायचे. स्पर्धेच्या युगात आणि पाश्चिमात्य वारे आपल्या या देशात जेव्हा खूप जोराने वाहायला लागले आहेत नेमक्या त्याचवेळी संघशाखा बंद पडणे किंवा ओस पडणे हे हिंदुत्व मानणाऱ्या भारतीयांचे झालेले फार मोठे नुकसान आहे असे येथे ठासून सांगता येईल. संध्यकाळी देवाजवळ बसून शुभम करोति म्हणण्यापेक्षा देखील संघशाखा संस्कारांचे उत्तम माध्यम होते हेही येथे नमूद करावे लागेल. गावातल्या एकमेकांच्या काळजी घेण्याचे एक बलस्थान जणू लयाला गेले, या पिढीला संघशाखा म्हणजे काय, हे देखील माहित नाही यापेक्षा दुर्दैव ते कोणते ? विशेषतः राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाविषयी अनेकांचे दुमत असेल विरोध असेल पण संघशाखेत आपल्या मुलांनी जावे हे संघ जनसंघ विरोधी कुटुंबांना देखील वाटायचे हि वस्तुस्थिती होती, आहे. प्रसंगी पोटाला चिमटा देऊन पण भगव्या ध्वजाला साक्षात गुरु मानून वर्षातून एकदा त्याला गुरुदक्षिणा अर्पण करणारे आणि त्या गुरुदक्षितल्या पै पै चा सदुपयोग करणारे त्याकाळचे कट्टर कडवे संघ प्रचारक, पदाधिकारी, संघस्वयंसेवक आज आठवलेत तरी माथा नतमस्तक होतो, या देशाचे हिंदुत्व टिकविण्यात अग्रेसर राहिलेल्या संघशाखा नष्ट होणे म्हणजे एखाद्याची प्रेयसी अपघातात सापडून ठार झाल्यासारखे वारंवार वाटत राहते, लढवय्या सैनिक धारातीर्थ पडल्याचे दुःख होते...

मैदानावरचे रांगडे देशी खेळ त्या लाठ्याकाठ्या फिरविणे देशभक्तीपर गीते, आणि गावातल्या ज्ञानी व्यक्तीकडून न चुकता बौद्धिकातून उत्तम ज्ञानाचे डोस मग वर्षातून अनेकदा एकत्र येऊन जातपात विसरायला लावून मांडीला मांडी लावून एखाद्या निमित्ताने शुद्ध शाकाहारी खाणेपिणे, हे सारे एका कडव्या शिस्तीत तेही गावातल्या उत्तमोत्तम मंडळींच्या सान्निध्यात राहून आणि संघस्थान सुटले कि एकमेकांना साथसंगत करीत करीत घरी पोहोचणे, हे सारे आता दुर्दैवाने संपलेले आहे, पाश्चिमात्य वातावरण सर्वत्र माजले संचारले आहे निदान हिंदूंचे ते मोठे नुकसान आहे. मुस्लिम जसे नमाज पढण्याच्या निमित्ते का होईना दररोज एकत्र येऊन अल्लाची प्रार्थना करतात आणि विचारांचे निरोपाचे आदान प्रदान करून त्यांचा धर्म प्रसार मोठ्या प्रमाणात करतात ते तसे साधन संघशाखा अस्ताला गेल्याने हिंदू धर्माकडे उरलेले नाही हे सांगतांना वाईट वाटते, नजीकच्या काळात संघशाखा पुन्हा पूर्वीच्या जोमाने सुरु होतील असे अजिबात वाटत नाही, तसे दिसत नाही...
क्रमश:

 पत्रकार हेमंत जोशी 

राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ : पत्रकार हेमंत जोशी


राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ : पत्रकार हेमंत जोशी 
एकेकाळी माझी अवस्था एकाचवेळी तीन तीन प्रियकरांना मुठीत ठेवणाऱ्या मिठीत घेणाऱ्या मस्तीत लोळविणाऱ्या मगरमिठीत आल्यानंतर तिन्ही प्रियकरांना खुश करून सोडणाऱ्या चालू प्रेयसी सारखी झालेली होती, नेमके कळत नव्हते, कोणत्या राजकीय पक्षात आपले बूड टेकवून मोकळे व्हावे कारण घरात लहानपणापासून संघाचे वातावरण होते, जवळपास अख्खे गाव संपूर्ण जळगाव जामोद संघाच्या विचारांनी भारावलेले होते, वडील कट्टर संघस्वयंसेवक होते, आम्ही सारीच भावंडे त्यामुळे नियमित संघ शाखेवर जाणारे होतो. मी तर संघ शिक्षा वर्गाचा द्वितीय वर्ष शिक्षित आहे त्यानंतर बाहेर पडलो आणि सुरेशदादा जैन यांचा अगदीच लहान वयात म्हणजे फारतर १७-१८ व्या वर्षी पीए झालो पुढे व्यवसायात पत्रकारितेत उतरलो, बघता बघता जळगाव जिल्ह्याचा जवळपास हे शहर सोडून मुंबईत येईपर्यंत दिवंगत मधुकरराव चौधरी आणि दिवंगत डॉ. श्रीकांत जिचकार यांचे अगदी जवळून सान्निध्य लाभल्याने सतत पाच वर्षे काँग्रेस प्रणित विद्यार्थी संघनेचा, एनएसयूआय चा जिल्हाध्यक्ष होतो, मीच हि संघटना जळगाव जिल्ह्यात उभी केली तोपर्यंत एनएसयूआय कशाशी खातात हे देखील जळगाव जिल्ह्यात फारसे ठाऊक नव्हते. अत्यंत महत्वाचे म्हणजे भलेही बाळासाहेब उर्फ मधुकरराव चौधरी आणि डॉ. श्रीकांत जिचकार काँग्रेस चे कट्टर कार्यकर्ते नेते असले तरी त्या दोघांवरही म्हणजे बाळासाहेबांवर महात्मा गांधी आणि डॉ. जिचकार यांच्यावर दिवंगत शंकरराव चव्हाण यांचा वैचारिक सुविचारी पगडा असल्याने मी रा. स्व. संघातून बाहेर पडून फार वेगळ्या विचारांच्या नेत्यांमध्ये सामील झालो असे कधी वाटले नाही. पुढे पूर्णवेळ पत्रकारितेत पडल्यानंतर,  येथे मुंबईत आल्यानंतर नकळत मी शरद पवारांकडे ओढल्या गेलो, त्यांनीच सुरुवातीला मला येथे मोठा आधार दिला. पण पुढे एक दिवस मनोमन ठरविले कोणत्याही व्यक्तीच्या प्रभावाखाली जगायचे, वावरायचे नाही. पण या साऱ्या विचारांच्या खिचडीत नेमके त्या चालू प्रेयसीसारखे कळत नव्हते कि कोणत्या पक्षाचे बोट धरून पुढे जावे. एक दिवस अचानक ठरले ठरविले कि कट्टर हिंदुत्व आणि मराठी बाणा अगदी उघड जपायचा पण कोणत्याही राजकीय पक्षाचे लेबल लावून पत्रकारितेतले करिअर करायचे नाही. म्हणूनच पुढे ते जमले म्हणजे जे चुकले ते कोणत्या राजकीय पक्षाचे न बघता त्यांना शब्दातून धरून धरून हाणले. माझा व्यवसाय म्हणजे ' हेमंत जोशी हेअर कटिंग सलून ' झाला आहे थोडक्यात जे चुकले किंवा जे चुकतात त्यांची पार भादरून ठेवायची...

राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघावर लिहायला सुरुवात करतांना मला नेमके या राज्यातल्या समस्त संघ स्वयंसेवकांना विचारायचे आहे कि जोपर्यंत अमुक एखादा, संघस्वयंसेवक असतो तोपर्यंत त्याला भ्रष्टाचार हा शब्द देखील शिवलेला नसतो त्याच्या ठायीठायी फक्त आणि फक्त जाज्वल्य देशप्रेम आणि हिंदुत्व ठासून भरलेले असते पण एकदा का अमुक संघ स्वयंसेवक राजकारणात उतरला कि तो कमालीचा करप्ट होतो किंवा त्यातल्या अनेकांना बायकांचा नाद लागून ते बाहेरख्याली देखील होतात. असे का होते.संघातून राजकारणात उतरल्याने मन लगेच का भरकटते, झालेले किंवा केल्या गेलेले सारे सुसंस्कार राजकारणात उतरलेला संघस्वयंसेवक क्षणार्धात का विसरतो म्हणजे आमच्यावर झालेले संघ संस्कार एवढे तकलादू असतात कि सारे चांगले विसरायला होते. मग आम्ही नेमके या देशात बघायचे कोणाकडे, कारण भ्रष्टाचारविरहित पक्ष नेते कार्यकर्ते येथे शोधूनही मिळत नाही, अपेक्षा संघातून बाहेर पडणाऱ्या आणि राजकारणात शिरलेल्या संघ स्वयंसेवकांपासून तेवढी होती पण तेथेही बोंबाबोंब, जो तो तेथेही फक्त आणि फक्त देश बुडवायला निघाला आहे, एकटा देवेंद्र पंगा घ्यायला लागला तर त्याचा दीनदयाल व्हायला अजिबात वेळ लागणार नाही...

महत्वाचे म्हणजे संघाच्या माध्यमातून चालणाऱ्या संस्थांमध्ये विशेषतः विविध शाळा, महाविद्यालये किंवा सहकारी बँकांमधून सहकारी संस्थांमधून सारेच काही आलबेल असते असेही नाही, माझे सख्खे मेहुणे ज्यांनी संघाला आपले आयुष्य जवळपास वाहून घेतलेले आहे, ते नितीन गडकरी आणि कंपूचे वर्चस्व असलेल्या संघप्रणीत नागपूर नागरिक सहकारी बँकेचे जेव्हा जनरल मॅनेजर होते त्यांनी बँकेत संचालकांकडून घेतल्या जाणारे गैरफ़ायदे जेव्हा अनेकदा मला त्याकाळी ऐकवले, जाणीव तर तेव्हाच झाली होती कि रा. स्व. संघात कार्यव्यस्त असलेले असे अनेक आहेत कि जे केवळ संधी अभावी ब्रम्हचारी आहे पण हे भ्रष्ट संकल्पनेचे फ्याड कम्पेअर टू अदर्स, तसे आजही संघात नक्की अत्यल्प आहे, हार्डकोअर संघस्वयंसेवक वाईट कृत्यांपासून चार हात दूर असतो हेही तेवढे खरे. पुन्हा तेच कि ज्यांना वाममार्गाने पैसे मिळवायला आवडतात संघातले तेच पुढे आपणहून भाजपाचे सद्सत्व पत्करीत असावेत असे अलीकडे वाटायला लागले आहे. पुढे जाऊन संघाच्या वरिष्ठ पदाधिकाऱ्यांना जो पश्चाताप होतो तो टाळण्यासाठी त्यांनी अत्यंत बारकाईने संघातून भाजपामध्ये कार्यकर्ते पाठवायला हवेत. संघातून भाजपामध्ये आलेले सोवळे राहिले असे क्वचित घडते. जे कर्मठ विचारांना चिटकून राहतात त्यांचा भाजपातले प्रमोद महाजन, रवींद्र भुसारी करून मोकळे होतात...
क्रमश:

पत्रकार हेमंत जोशी 

Wednesday, 16 January 2019

असावे तसे दिसावे : पत्रकार हेमंत जोशी



असावे तसे दिसावे : पत्रकार हेमंत जोशी 

२०१८ चा ३१ डिसेंबर साजरा करण्यात मला फारसा रस नव्हता, मूड पण नव्हता कारण माझ्या एका अतिशय जिवलग मित्राची प्रेयसी त्याला नेहमी प्रमाणे सोडून गेली होती. गेल्या दहा वर्षात मी बघतोय, हा तिच्यावर अतिशय प्रेम करतो, ती त्याच्यावर विनाकारण संशय घेते, संशयातून जे इतर बहुतेक स्त्रिया करतात तेच तीही करते म्हणजे त्याला दरदिवशी न चुकता एवढे टोचून बोलते, एवढा त्रास देते, हैराण करते कि त्याला वाटते एकतर तिला सोडून द्यावे किंवा या जगातून निघून जावे पण हे प्रकार त्याच्या हातून घडणे शक्य नसते मात्र हि त्याची प्रेयसी मग विनाकारण संशयातून त्याला अचानक मध्येच सोडून जाते, हा एकटा पडतो, सैरभैर होतो पण ती एकदा का त्याला अशी सोडून गेली कि एक मात्र त्याच्या बाबतीत चांगले घडते, तो तिच्या व्यापातून विरहातून बाहेर येण्यासाठी पुन्हा आम्हा काही मित्रांमध्ये रमतो, ती तिकडे नवा प्रियकर शोधत असते हा मात्र ती आयुष्यात असो अथवा नसो कायम तिच्या आठवणीत रमलेला वेडा प्रियकर असतो, सहज शक्य असूनही त्याला इतरांच्या प्रेमात पडायचे नसते. नवीन प्रेयसी शोधायची नसते, ती मात्र तिकडे एखाद्याच्या प्रेमात पडते, फसवणूक करवून घेते, सर्वार्थाने फसवणूक झाली कि पुन्हा मित्राकडे परत येते, हा मोठ्या मनाचा, केवळ नितळ प्रेमापोटी तिला पुन्हा जवळ घेतो, यावेळी तरी ती त्रास देणार नाही असा स्वतःचा विनाकारण चुकीचा समज करवून घेतो, तिने त्याच्यापाठी केल्या गंभीर चुका पदरात घेतो आणि तिला पुन्हा एकवार पूर्वीच्याच प्रेमाने मिठीत घेतो, हे असे गेली अनेक वर्षे मी बघत आलोय, एखाद्याच्या नशिबात उत्तम स्त्रीचे,हळव्या मनाच्या स्त्रीचे सुख आणि प्रेम कसे नसते त्यावर माझ्या या सरकारी अधिकारी असलेल्या मित्राचे ' एकतर्फी ' उदाहरण...

www.vikrantjoshi.com

२०१८, थर्टी फर्स्ट डिसेम्बरला मी घरीच बसलो होतो तेवढ्यात माझया आणखी एका जिवलग मित्राचा, शासकीय अभियंता असलेल्या अविवाहित मित्राचा म्हणजे मिलिंद बच्चेवार यांचा फोन आला, आज काय करताय, मी म्हणालो, घरीच आहे, कुठेतरी जाऊया घटकाभर, तो म्हणाला. त्यावर मी, सार्वजनिक समारंभात जगात कुठेही खाणे आणि पिणे दर्जाहीन असते म्हणून सहसा असे समारंभ टाळतो. तरीही जाऊया, तो म्हणाला, माझ्याकडे सहारा स्टार या पंचतारांकित हॉटेल चे महागडे पासेस आहेत तेथे जाऊया, मी म्हणालो, तो संध्याकाळी घरी आला, क्वचित प्रसंगी मी एखादा पेग घेतो, बच्चेवार मात्र घेत नाहीत, मग मी ब्ल्यू लेबल चा पेग घेतला, जेवण केले आणि आम्ही सहारा मधल्या ज्या रेस्टॉरंट मध्ये गेलो, शेजारीच आम्हा दोघांचेही पूर्वीपासून असलेले मित्र वित्तमंत्री सुधीर मुनगंटीवार परिवारासह, होणाऱ्या नवीन जावयासह होते, त्यांचे चार दोन मित्र होते, मला, आम्हाला भेटल्यानंतर मुनगंटीवार जरासे देखील डिस्टरब होणार्यातले ते नव्हते कारण एकतर त्यांना व्यसने नाहीत त्यांना बायको आहे पण प्रेयसी नाही, त्यांनी बायकांच्या बाबतीत आपल्या आयुष्याचा ' विनोद ' करवून घेतलेला नाही. मग त्यांच्याशी थोड्या गप्पा झाल्या, म्हणाल तर यावेळची थर्टी फर्स्ट त्यांच्यासंगे हा असा अचानक साजरा झाला. ते म्हणाले, गेली वीस वर्षे मी येथेच सहकुटुंब येतो, जेवतो नंतर ठीक पावणेबारा वाजता पार्ले पूर्वेला अगदीच रस्त्याच्या कडेला असलेया एका मंदिरात दर्शनाला जातो नंतर सिद्धी विनायकाचे दर्शन घेतो, घरी जातो. पुढे त्या छोट्या मंदिरात मग आम्हीही होतो, तेथेच त्यांना नववर्षाच्या शुभेच्छा दिल्या नंतर लिंकिंग रोड वर असलेल्या दि बेला कॉफी शॉप मध्ये जाऊन कॉफी घेतली आणि आपापल्या घरी जाऊन झोपलो. नेत्यांनी हे असे मंत्री मुनगंटीवार यांच्यासारखे कोणतेही गूण दोष न लपविता कायम जगावे म्हणजे अशांचे आयुष्य सामान्य लोकांना आवडते, नेतृत्व लयाला जात नाही पण हे असे पारदर्शी वागणे बोटावर मोजण्या एवढ्या नेत्यांचे समाजसेवकांचे किंवा अन्य कुठल्याही क्षेत्रातल्या मान्यवरांचे असते, विशेषतः आम्ही मीडियावाले तर मी नाही त्यातली आणि काडी लावा आतली किंवा दुसर्या सांगे ब्रम्हज्ञान स्वतः कोरडे पाषाण, पद्धतीने जगणारे असतात, म्हणून या अशा भामट्यांना मी लेखणीतून धरून धरून बदडून काढतो....

अनेकदा मी माटुंगा पूर्वेला स्टेशन लागत असलेल्या रमा नायक खानावळीत साधे पण रुचकर दाक्षिणात्य पद्धतीचे जेवायला जातो. मागल्या महिन्यात केव्हातरी गेलो तेव्हा कोणताही लवाजमा सोबत न घेता अगदी एकटे एका कोपऱ्यात मला पार्ल्याचे आमदार पराग अळवणी भेटले, ते म्हणाले, मी येथे अनेकदा येतो, जेऊन जातो. रमा नायक ची पुढली तरुण पिढी माझा मित्र आहे त्याला दि बेला कॉफी शॉप आवडते, मला तेथे तो अनेकदा भेटतो म्हणून त्याच्याशी ओळख आहे, मग मीच त्याची पहिल्यांदा आमदार पराग अळवणी यांच्याशी ओळख करून दिल्यानंतर त्याने तोंडातच बोटे घातली, तो म्हणाला हे अनेकदा येथे येतात पण एवढे साधे कि रांगेत उभे राहून नंबर आला कि जेवतात आणि निघून जातात, नेते हे असेच असावेत म्हणजे त्यांचे नेतृत्व टिकते... खर्या अर्थाने, ना खाऊंगा ना खाने दूंगा पद्धतीने आचरण करणारे सत्तेतले फार कमी असतात, माजी मुख्यमंत्री पृथ्वीराज चव्हाण हे याच पंक्तीला बसणारे हे मी अगदी खात्रीने सांगू शकतो. येणाऱ्या निवडणुकीत काँग्रेस आणि राष्ट्रवादी दोन्हीकडे त्यांचे पोस्टर्स लावून म्हणजे, आमचे पुढले मुख्यमंत्री, अशी जाहिरात आघाडीने कॉमन करावी बघा, मतांची टक्केवारी वाढली नाही तर मला हेमंत जोशी म्हणू नका, वाटल्यास करप्ट मनोवृत्तीचा पत्रकार म्हणून मोकळे व्हा किंवा पत्रकारांमधला अशोक चव्हाण असे हिणवून बाजूला व्हा. मी नेहमीच सांगत आलोय, जर आघाडीच्या काळात सोनिया गांधी यांना सुचले नसते आणि त्यांनी पृथ्वीराज चव्हाण यांना मुख्यमंत्री म्हणून येथे या राज्यात बसविले नसते तर आघाडीच्या मंत्र्यांनी, गेट वे ऑफ इंडिया, आमच्याच मालकीचे आहे, सांगून ते देखील विकून आघाडीतले बहुतेक सारेच अति करप्ट मंत्री मोकळे झाले असते. येत्या काही दिवसात जे तुम्ही न ऐकलेले न वाचलेले, नेमके पृथ्वीराज मी त्यावर विस्तृत लिहिणार आहे, असे नेते जन्माला यावेत, जगायला हवेत, सर्वत्र हवेत...
तूर्त एवढेच :

पत्रकार हेमंत जोशी 

Saturday, 12 January 2019

मुख्यमंत्री आणि सडकी संत्री : पत्रकार हेमंत जोशी



मुख्यमंत्री आणि सडकी संत्री : पत्रकार हेमंत जोशी 
७ जानेवारीला मी सहजच म्हणून मंत्रीमहोदय अर्जुन खोतकर यांच्याशी मंत्रालयात गप्पा मारायला गेलो होतो, परततांना म्हणजे तिसऱ्या माळ्यावरून दुसऱ्या माळ्यावर येतांना अचानक एक माणूस पॅसेजमधल्या जाळीवर उतरतांना आणि हातातले बॅनर्स पत्रके फडकवितांना दिसला, मी त्याला बघण्यासाठी म्हणून कठड्यापाशी उभा राहिलो, तेव्हा त्याच्या सभोवताली फारशी गर्दीही जमलेली नव्हती. या राज्याची महिला मुख्यमंत्री करायला हवी अशी त्या लक्ष्मण चव्हाण यांची मागणी होती, त्यासाठी त्याला देवेंद्र फडणवीसांना भेटायचे होते, मागणी तद्दन फाल्तुक होती, त्यासाठी मुख्यमंत्री नात्याने फडणवीसांना भेटणे हास्यास्पद होते, तरीही मी त्याला किमान ८-१० वेळा ओरडून सांगितले कि याक्षणी मुख्यमंत्री सह्याद्री राज्य अतिथीगृहावर कामात व्यस्त आहेत, तू बाहेर ये, मी लगेच तुझी त्यांच्याशी भेट घालून देतो, पण त्याने ते ऐकले नाही, चव्हाणचा तो एक भिक्कारडा स्टंट होता, विनाकारण त्याने साऱ्यांना वेठीस धरले आणि मुख्यमंत्र्यांची बदनामी करण्याचा प्रयत्न केला. खरी कमाल पुढे होती, ज्याचा या प्रकरणाशी काडीचाही संबंध नव्हता तो वन खात्यातील चालक राजेश नामदार मागचा पुढचा अजिबात विचार न करता त्या चव्हाण याला पकडण्यासाठी थेट जाळीवर चढला आणि त्याने अथक प्रयत्न करून चव्हाणला बाहेर आणले, काढले. पोलीस हवालदार बाळासाहेब रणखांबे हे देखील त्या जाळीवर जीवाची पर्वा न करता चढलेले होते, अहो, शासकीय जाळी ती, केव्हा तुटेल भरवसा नव्हता, तरीही त्या प्रकरणाशी अजिबात संबंध नसतांना राजेश नामदार याने जीव धोक्यात घातला होता, वनमंत्री मुनगंटीवार, मुख्यमंत्री फडणवीसांनी त्या चालकाचा नक्की अगदी जाहीर सत्कार करायला पाहिजे...

येथे हा प्रसंग सांगण्याचे प्रयोजन म्हणजे काहीही करून कसेही करून दररोज त्या मुख्यमंत्र्याच्या काळजाचा विनाकारण ठोका चुकविणारे हे असे बिलंदर दररोज त्या मश्रुमसारखे उगवायला लागलेले आहेत आणि तुम्हाला हे माहित आहे कि जे चक्क उकिरड्यावर उगवतात त्यांचे विचारही उकिरड्यासारखेच असतात. दररोज काहीतरी उकरून काढायचे मग अतिशय थंड डोक्याने फडणवीसांनी त्यावर उत्तर देण्यासाठी वेळ घालवायचा, विकासाची काही कामे बाजूला ठेवायची किंवा रात्री तीन तीन वाजेपर्यंत जागे राहून, तब्बेतीकडे दुर्लक्ष करून मागे पडलेल्या निर्णयांचा निपटारा करायचा मग केवळ चार पाच तास झोप काढून लगेच सकाळी सात वाजता पुन्हा पुढल्या कामांना जुंपून घ्यायचे, हे असेच त्यांचे मुख्यमंत्री झाल्या दिवसापासून सुरु आहे, त्यात फारसा खंड पडलेला नाही...

www.vikrantjoshi.com

मागे मराठा आरक्षणाच्या निर्णयाला स्थगिती दिल्यानंतर देखील फडणवीसांना लक्ष्य करून महाराष्ट्रात दरदिवशी त्यांच्याविरोधात राज्यातल्या कानाकोपऱ्यात मुद्दाम जाणूनबुजून रणकंदन माजविले जात होते, या मोर्चाचे नेतृत्व करणाऱ्या एकानेत्याला मी तो इतरवेळी राष्ट्रवादी काँग्रेस मध्ये ऍक्टिव्ह असल्याने ओळखत होतो, विचारले, हे असे का घडते म्हणजे तुम्हाला माहित आहे कि मराठा आरक्षणाचा चेंडू कोर्टात आहे, तरीही, त्यावर तो म्हणाला, भाऊ आम्हाला आमच्या नेत्यांचे तसे आदेश आहेत कि राज्यात कुठेही शांतता आहे, असे दिसत कामा नये, म्हणून आमचे हे असे आंदोलन पेटविणे पेटत ठेवणे सुरु असते. लोकाभिमुख कामातून मुख्यमंत्री लोकप्रिय ठरले, हा निरोप कुठेही जाता कामा नये. पुढे तो हेही म्हणाला कि फडणवीसांना त्रास देण्याचे आदेश फक्त आमचेच नेते देतात, काँग्रेसच्या कार्यकर्त्यांना आंदोलन चिघळत ठेवण्याचे कधीही त्यांच्या वरिष्ठांकडून सांगितल्या जात नाही....

हि अशी या राज्यातल्या काही नारदछाप नेत्यांची वृत्ती आढळली कि असे वाटते जाळीवर विनाकारण चढून बसलेल्या त्या चव्हाणांस देखील असे मुद्दाम कोणीतरी ब्रेन वॉश करून भडकविले गेले कि काय, आपोआप तसे वाटायला लागते. म्हणजे देवेंद्र फडणवीसांवर डूख धरण्याचे खरे कारण वेगळेच असते त्यामागे अनेकदा लोकांचे हित साधणे हा उद्देश नसतो तर फडणवीसांचा राजकीय बळी घेण्यासाठी अमुक एखादा भावनिक मुद्दा उपस्थित करून लोकांची माथी भडकावली जातात किंवा फडणवीसांना येनकेनप्रकारेण बदनाम केले जाते. बॅटिंग करणाऱ्या निष्णात बॅट्समन सारखे देवेंद्र यांचे झाले आहे म्हणजे मैदानावर चहू बाजूंनी निष्णात खेळाडू वरून फास्ट बॉलरचा मारा तरीही एखादा तेंडुलकर कसा अनेक शतके झळकावून मैदानाबाहेर नॉट आऊट राहून बाहेर पडतो हे असेच यशस्वी बॅट्समन सारखे फडणवीसांचे आहे. नॉट आऊट राहून ते बाहेर पडतील, तुम्हाला यात शंका आहे ? 
तूर्त एवढेच:


पत्रकार हेमंत जोशी 

Friday, 11 January 2019

संजय आणि सामना : पत्रकार हेमंत जोशी




संजय आणि सामना : पत्रकार हेमंत जोशी 

शिवसेनेचे नव्हे तर राष्ट्रवादीचे मुखपत्र, वास्तविक दैनिक सामना च्या प्रथम पानावर हे कुठेतरी लिहिल्या गेले पाहिजे आणि संजय राऊत हे शिवसेनेचे नव्हे तर शरद पवारांचे किंवा राष्ट्रवादी पक्षाचे यशस्वी प्रवक्ते म्हणून त्यांचा जाहीर जंगी सत्कार मंत्रालयासमोरील यशवंतराव चव्हाण सभागृहात दस्तुरखुद्द शरद पवारांनी घडवून आणायला हवा. संजय राऊत म्हणजे 'दुल्हेराजा' सिनेमातले चित्रपटातले जणू जॉनी लिव्हर, या सिनेमात हास्यभिनेता जॉनी लिव्हर म्हणायला नोकरी कादर खानकडे करत असतो पण तो वास्तवात कादर खान याचा विरोधक त्यातला नायक गोविंदाचा साथीदार असतो. श्रीमान उद्धव ठाकरे यांनी वास्तविक जमले तर अगदी जाहीर, संपादक संजय राऊत यांना त्या कादर खान सारखे विचारायलाच हवे, संजयजी, तुम नोकरी मेरे यहा करते हो या शरद पवारका पक्ष राष्ट्र्वादीमे...दुल्हेराजा चित्रपटात अगदी शेवटपर्यंत कादर खानला नेमके हे लक्षातच येत नाही कि जॉनी लिव्हर त्यांच्याकडे नोकरी करतो कि तो विरोधक गोविंदाचा म्हणजे नायकाचा मित्र आहे, तो हे सारखे सारखे जॉनी लिव्हरला म्हणतो, अबे तू नोकरी मेरे यहा करता है कि गोविंदा के यहा. शिवसेनेत कादर खानच्या भूमिकेतल्या उद्धवजींनी वास्तविक ' सामना ' चे संपादक सर्वेसर्वा खासदार संजय राऊतांना हे नक्की विचारायलाच हवे, तुम्ही नेमके कोणाचे म्हणजे आमचे कि तुमचे मित्रवर्य शरद पवार यांचे, अर्थात येथेही नेमके संजय राऊत यांनी त्या जॉनी लिव्हर सारखे हास्यास्पद वातावरण निर्माण केलेले आहे म्हणजे सामना वाचायला घेतला कि जिकडे पाहावे तिकडे युतीची विशेषतः भाजपा या मित्र पक्षाची आई बहीण घेतलेली काढलेली असते...

युती मध्ये काटे अंथरवणारा खरा खलनायक म्हणजे दैनिक सामना, मध्यंतरी पत्रकार आणि उद्धव ठाकरे व शिवसेना भवनातले जनसंपर्क अधिकारी श्री हर्षल प्रधान यांना वास्तविक दैनिक सामनाचे संपादक करण्याचे म्हणजे संजय राऊत यांची गादी खालसा करून तेथे प्रधानांना बसविण्याचे ठरले होते पण माशी कोठे शिंकली, कळलेले नाही पण पुढे प्रगती नाही. बरे झाले असते, हर्षल प्रधान दैनिक सामनाचे संपादक झाले असते. वास्तविक सामना या अस्त्राचा शस्त्राचा कायम काँग्रेस आणि राष्ट्रवादी यांच्यावर प्रहार करण्यासाठी वैचारिक दृष्टिकोनातून विचार व्हायला हवा पण ते आजपर्यंत कधीही घडले नाही याउलट सेना आणि भाजपा मध्ये दरी निर्माण करण्याचे आणि त्यातून राष्ट्रवादीसारख्या युती विरोधी पक्षाचा राजकीय फायदा करून देण्याचे मोठे पाप मोठे षडयंत्र सामना दैनिकातून पद्धतशीर राबविल्या जाते आहे असेच वारंवार वाटते, सामना दैनिकाचे अंक वाचले म्हणजे मी येथे जे लिहिले आहे ते शंभर टक्के सत्य आहे, हे तुम्हा सर्वांच्या, शिवसेना नेत्यांच्या आणि उद्धव ठाकरे यांच्याही लक्षात येईल...

www.vikrantjoshi.com

मला एकदा केव्हातरी नारायणराव राणे हेच म्हणाले होते कि ज्यादिवशी उद्धवजी संजय राऊत यांना खड्यासारखे बाजूला करतील, बघा संजय राऊत यांचा देखील एका क्षणात संजय निरुपम होईल, ते शिवसेना सोडतील, थेट शरद पवारांना जाऊन बिलगतील, राऊत राष्ट्रवादीत जातील. पुढले काही महिने शिवसेना आणि मित्रपक्ष भाजपासाठी राजकीयदृष्ट्या कठीण परीक्षेचा, महत्वपूर्ण कालखंड आहे आणि निदान पुढल्या लोकसभा व विधानसभा निवडणुका आटोपेपर्यंत संजय राऊतांनी सामना दैनिकात भाजपा या मित्र पक्षाची पर्यायाने सेना भाजपा युतीची निंदानालस्ती न करता या राज्यात राष्ट्रवादी किंवा काँग्रेस पक्षाने केलेली पापे त्यांनी सपुरावे मांडून मतदारांचे ब्रेन वॉशिंग करणे जास्त गरजेचे आहे, तेच आवश्यक आहे....

चाललंय ना, चालतोय ना मग बदल कशाला हवेत असे दादरच्या प्रकाश हॉटेल सारखे संजय राऊतांचे वागणे अजिबात योग्य नाही. जेथे तेथे हागुन ठेवल्यासारख्या बातम्या छापून मोकळे व्हायचे आणि रविवार पुरवणीचे धिंडवडे काढून मोकळे व्हायचे हे समोर लोकसत्ता, लोकमत सारख्या तगड्या दैनिकांचे आव्हान असतांना केवळ शिवसेनेचे मुखपत्र आहे म्हणून आहे तसे पुढे वर्षानुवर्षे ढकलायचे राऊतांचे, या दीर्घ अनुभवी संपादकाचे हे असे बेशिस्त वागणे अजिबात योग्य नाही, आमच्यासारख्या बाणेदारमराठी माणसाचे सामना हे बलस्थान आहे आणि ते वाचकांच्या मानसारखेच दररोज उतरायला हवे, निघायला हवे. सामनातून दरदिवशी भाजपाचे उट्टे काढून सेना भाजपा युतीची बदनामी करायची आणि आघाडीचा विशेषतः शरद पवारांचा म्हणजे राष्ट्रवादी पक्षाचा भाला मोठा राजकीय फायदा करून देण्याचे जणू हे मोठे कारस्थान आहे असे वारंवार जाणकारांना वाटत आले आहे आणि तीच वस्तुस्थिती आहे, असे घडायला नको तसे संजय राऊत यांना खुद्द उद्धवजींनी ठणकावून सांगायला हवे...
क्रमश:



पत्रकार हेमंत जोशी 

Thursday, 10 January 2019

Avinash Bhosale-The connected Maharashtrian



Avinash Bhosale-The connected Maharashtrian 

In mine and dad's combined journalistic experience of more than 40 years, it is difficult to single out who remains the topmost influential person in Maharashtra's political scenario for a person who is neither a Politician, Bureaucrat or a Journalist. He has to be none of these but yet he has the  power and money like many of these mentioned above. He is who, is at the top of his game, come whosoever at power. Be it the Cong-NCP, be it the BJP-Shivsena rule--the list is not big...there are handful of names that have made their mark with their style of businesses they operate in. Many people would term such influential personalities as Liaisoner's but friends in India, even though lobbying or liaison is illegal, most of the western countries people have made fortunes in this type of business and they are law-abiding citizens of their countries. When it comes to lobbyist or liaising or in more colloquial terms called as Public relations, no one in our country matches the power of Amar Singh or the Darda family. Then these 'most influential' people  might start their career in business either related to politics or as contractors---after some years they often end up deciding many bureaucratic or ministerial changes in the government or sometimes the Government itself. So the one's who made to my list in Maharashtra lately are Sudhakar Shetty, Jayant Shah, Ajay Sancheti, Vivek Jadhav, Ujjwal Pagariya, Aniruddha Deshpande (Pune), Ravi Rana and so many other MLA's/MLC's who day-in-day out are only getting others work done, but at a cost. But the one who takes the cake in contracting, real estate and making himself into another entity altogether and as big as a King of a kingdom-- is none other than Chairman of ABIL-Avinash Bhosale. 

People including my father have written so many things against him since his start as a contractor during the 1995 Government. My father remembers him in 95/96 sitting outside Shashikant Sutar's office waiting to get noticed. His then private secretary Mr. Terkar who was my neighbour then can give us 100s of Bhosale's struggle and successes stories.  People have tired to pull Bhosale down not once, but a zillion times at least. To be friendly with some 1000 bureaucrats, and at the same having excellent rapport with the Pawar's, Thackrey's and the BJP top brass is no mean task, which Bhosale has achieved today like none other. Yesterday, I was at Mhada Chariman Uday Samant's office along with MLC Prasad Lad. The meeting lasted for some 3 hours with Samant juggling between meeting commoner's along with giving time to us. I was about to leave but a note of visitors lying on the table of Samant attracted my attention. IN the next 15 minutes Avinash Bhosale was slated to meet Samant. Till yesterday, I hadn't met Bhosale but had heard trillion stories about him and his control in Maharashtra. I asked Samant if he could get me introduced to the man loved my many, but hated by a few too. Samant agreed. Within 20 minutes, walks in a man with dark complexion, firm built and height not ranging more than 5 feet 7 inches. No bodyguards, no PA's and yes absolutely no air, but yes he cannot be passed off as a common man either too.  Avinash Bhosale had that aura which only likes of Pravin Pardeshi or Ajoy Mehta or a Manukumar have it in them when they walk the corridors of power. The minute Samant (his large heartedness) introduced me as Journalist Vikrant Joshi, Bhosale knew to my surprise quite a few things about me, how my brother's business is owning coffee chains (Coffee by Dibella) and with locations and he immediately complimented me for the coffee we served was 100 times better than that of Starbucks...Oh by the way he knew my brothers other brand in Pune has started to pick up pace too. I was blown. Then he remembered how I had texted him a Happy Diwali message but he chose to ignore the same and not reply as it was that time around I had blogged about him (negative news) and his role in Mumbai's DP. But let bygones be bygones, was the first assurance and promise I gave him...

One of Avinash Bhosale's contention when he met me was that journalists should not disturb 'wealth creators'. He tells me, why do you people fail to understand that whilst creating this wealth a lot of hardwork, the human hours in a day I put in, the sacrifices I have made all goes in vain when  I see any negative news against me...I argued the nature of business he is in....But he says he has taken in stride all "types" of journalists till now, hence he does not get affected.... He cited that in western countries like that of the US, wealth creators are deeply respected in their societies, but here if someone is a wealth creator, it is often associated with "corruption". This perception should change here, maintained Bhosale... But I surely had my thoughts reserved for that.

Anyways, that was the few minutes of our interaction but I have promised to meet him more when  I'am in Pune and let this acquaintance grow into friendship. But I'll tell you, am sure he had visited Samant with some work, again after I left Samant's cabin I went over to meet my other bureaucrat friend Dr. Pravin Darade. We had just begun to sip our coffee wherein I again saw Mr. Bhosale entering the cabin. It is not important what the work or purpose of visit was. We should understand that a man who is amongst the richest in our state still goes to cabin to cabin to meet everyone personally. Similarly MLA Mangal Prabhat Lodha, another richest person of our country or MEP's Jayant Mhaiskar or IRB's Virendra Mhaiskar or builder Vivek Jadhav. See these people set examples for us---that the tree looks good only when it is bent. Modesty and being grounded is their middle name. Else nowadays I see many businessmen, corporates who earn a few crores and think no end of themselves. I have seen "dalaal's" of Mantralaya, Vidhan Bhavan and BMC roaming in the top designer wears with watches ranging to Rs. 50 lakhs (yes you read it right) and just having no sense of "being grounded". Then the growth and trust factor of bureaucrats or politicians on these newly rich people is also temporary for such high flying dalaal's. They cannot become a Lodha or a Bhosale who have earned trust with so many bureaucrats and politicians over years....You cannot become Bhosale overnight...Just for information friends, one of my friend in Nagpur is going exactly the Bhosale way--I called him last week and told him--Bro, If the BJP government remains in the state for the next 3 years, we have another Avinash Bhosale in making--mark my words, friends!!

Vikrant Hemant Joshi 

Wednesday, 9 January 2019

गुरवांचा गौरव : पत्रकार हेमंत जोशी



गुरवांचा गौरव : पत्रकार हेमंत जोशी 

तुम्ही पुण्यातले असले किंवा नसलेही फारसा फरक पडणार नाही पण तुम्ही पुण्यात असतांना हे करायला पाहिजे म्हणजे लॉ कॉलेज रोड वर वाडेश्वर हॉटेलच्या समोर जे सुप्रसिद्ध नावाजलेले ' कॉफी नेशन ' नावाने कॉफी शॉप आहे तेथे निदान एकदा तरी जाऊन यायलाच हवे, मला खात्री आहे, एकदा गेलात कि वारंवार जाल, नेशनमय व्हाल. पुण्यात असतांना तुम्ही दिलीपसिंग आणि अनिता गोसल दाम्पत्याच्या वानवडी भागातल्या अटलांटीज या हॉटेलमध्ये नक्की जावे किंवा भांडारकर रोड, बाणेरच्या 
स्प्रिंग ओनियन या चायनीज हॉटेल मध्ये जायलाच हवे, असे चायनीज निदान माझ्या तरी जगभरात कुठे खाण्यात आलेले नाही, पुण्यात आहात आणि ' तथास्तु ' या चार मजली साड्यांच्या पैठण्यांच्या दुकानात गेला नाहीत तर मला खात्री आहे जर तुम्ही पुरुष असलात तर घरी परतल्यानंतर बायको तुम्हाला नक्की बदडणार आहे. अमुक एखाद्या दुर्धर रोगावर तुम्हाला आयुर्वेदिक उपचार करवून घ्यायचे असतील तर जगप्रसिद्ध डॉ. विनय बेंडाळे किंवा डॉ. शर्वरी मिसाळ या दोघांपैकी नक्की निदान एकाला तरी गाठावे. 

ब्राम्हणांच्या न्याय हक्कासाठी तळहातावर शीर घेऊन लढणार्या विश्व्जीत देशपांडे या पुण्यातल्या अवलियाकडून नक्की ब्राम्हणांचे प्रश्न समजून घ्यावेत, ब्राम्हण नसलात तरी तुमच्या डोळ्यात पाणी येईल. महागडे पण दर्जेदार कपडे डिझाईन करवून घ्यायचे आहेत तर फॅशन डिझाइनर शलाका घैसास हे पुण्यातले एक नावाजलेले व्यक्तिमत्व आणि घर इमारत बांधून घ्यायची असेल तर आघाडीचे आर्किटेकट श्रीमान जगदीश देशपांडे हे अगदी डोळे झाकून पुढे येणारे नाव व बांधकाम क्षेत्रात नक्की नावाजलेलेदेखील. मायक्रो फायनान्स अमुक एखाद्या ग्रुपला त्यांच्या व्यवसायासाठी हवा आहे, बुलढाणा अर्बन बँक पुण्याचे बिग बॉस शिरीष देशपांडे यांच्याकडे जावे आणि माझे नाव सांगून मोकळे व्हावे, शिरीष गोरगरीब व्यावसायिकांचे जणू मददगार आणि तारणहार, केस पांढरे असलेत तरी दिसायला रुबाबदार. काही काम नाही, टाइम पास करायचा आहे मग आमचे मित्र आशिष मोहदरकर यांना नक्की गाठावे त्यांनी तुम्हाला फक्त वाकुल्या जरी दाखवल्या तरी तुमचे हसून पॉट दुखेल...

पुण्यातले सुप्रसिद्ध चित्रकार वय वर्षे ७५ पण उत्साह २५ वर्षाच्या तरुणाला लाजवणारा, श्री रावसाहेब गुरव यांना एकदा तरी भेटावे त्यांना त्यांच्या पौडगाव मधल्या सर्वोत्तम ' सुम्बरान ' बंगल्यातच गाठावे, आयुष्याचे सार्थक झाले तुम्हाला वाटेल. तेथेच त्यांची सुम्बरान फाउंडेशन आहे, चित्रकार गुरव तेथे दररोज विविध चित्र काढण्यात रमलेले तुम्हाला दिसतील, त्यांची चित्रे आपल्या घरात हवीत, तुम्ही हे मनाशी म्हणून मोकळे व्हाल. दर्जेदार चित्रांचा साठा म्हणजे सुम्बरान बंगला आणि कलेचा जगोत्तम नमुना म्हणजेच चित्रकार रावसाहेब गुरव यांचा हा बंगला आणि बंगल्यातली विविध कलाकृती, असे म्हणता येईल. त्यांच्या लाडक्या लेकीने जणू माझ्या कुटुंबातली एक सदस्य माझी लाडकी भगिनी चित्रा मेटे या ख्यातमान उद्योजिकेने गुरव सरांना गिफ्ट केलेला हा कलाकृतीचा उत्तम नमुना, सुम्बरान बंगला. मी मोठा आहे कारण चित्रा मेटे यांच्यासारखी गाजलेली नावाजलेली व्यक्तिमत्वे माझ्या मित्रपरिवारात आहेत....

तुम्ही सहकुटुंब किंवा मित्र परिवारासह सुम्बरान फाउंडेशन फॉर आर्ट अँड कल्चर हि भारतीय कला व संस्कृतीचे जतन आणि संवर्धन करणाऱ्या य ख्यातनाम संस्थेत जाऊन तुमच्या मुलांना तेथे कायम भरविण्यात येणाऱ्या कला कार्यशाळेत किंवा कलाविषयक निवासी शिबिरात अधून मधून दाखल करवून यावे. चित्रकार गुरव हे चित्रकलेत पुढली पिढी घडविण्याचे काम उत्तम प्रकारे पार पाडतात आणि चित्रा मेटे जे जे शक्य असेल, सढळहस्ते सर्वप्रकारचे सहकार्य करून मोकळ्या होतात. कोणत्याही समाजाची प्रगती ही त्या समाजाने केलेला कलाविषयक विकास आणि त्या समाजाची सांस्कृतिक जडण घडण याद्वारे ओळखली जाते हे चित्रकार रावसाहेब गुरव आणि उद्योजिका चित्रा मेटे यांचे ठाम मत आहे आणि हेच त्यांचे कार्यक्षेत्र आहे. पुण्यातल्या सुम्बरान बंगल्यात सुम्बरान फाउंडेशन मध्ये न जाणे म्हणजे काहीतरी राहून गेले, म्हणण्यासारखे आहे...
भ्रमणध्वनी ९८२२३९९८७३.
तूर्त एवढेच:


पत्रकार हेमंत जोशी