Friday, 28 September 2018

अधू मेंदूचा मधू २ : पत्रकार हेमंत जोशी


अधू मेंदूचा मधू २ : पत्रकार हेमंत जोशी 
अनेक आयपीएस अधिकारी, पोलीस अधिकारी, या राज्याचे गृह सचिव, गृह मंत्री, दोन्हीही गृह राज्य मंत्री माझे लिखाण वाचतात अशी माझी माहिती आहे या सर्वांना हात जोडून मला सांगायचे आहे कि आमची आणि पोलिसांची मान यापुढे खाली जाणार नाही असे कठोर निर्णय तुम्हाला यासाठी घ्यायचे आहेत कि काहीही कसेही करून आपल्या सर्वांची दांगट मुसलमानांमुळे मान खाली जाणार नाही हे काम विशेषतः मुंबई ट्राफिक पोलिसांना करायचे आहे...

मी माहीम मुख्य ट्राफिक कंट्रोल रूम वरून म्हणजे माहीम बस डेपोवरून दररोज किमान २-३ वेळा जातो, माझ्या जाण्याचा तोच रास्ता आहे, एरवी सामान्य मराठी माणूस जरासा जरी चुकला तरी साहस त्याची मायबहीण काढणारे मुंबईचे ट्राफिक पोलीस जेव्हा जेव्हा बघतो मग तो कुर्ल्याचा परिसर असो, बांद्रा असो किंवा माहीम दर्ग्याचा परिसर किंवा अन्य कुठेही, जेथे मुस्लिम लोकांचे प्राबल्य आहे त्या साऱ्याच ठिकाणी आपले ट्राफिक पोलीस ज्या पद्धतीने नांग्या टाकतात, अक्षरश: मुसलमानांच्या बेकायदेशीर मस्त्यांना शरण गेल्याने मुंबईच्या ट्राफिक जी सध्या वाट लागलेली आहे, या अशा मस्तीखोर मुसलमानांचा जर मुंबई पोलीस विशेषतः ट्राफिक पोलीस जर बंदोबस्त करणार नसतील तर मराठी म्हणजे गांडूची अवलाद हे जे लेबल आम्हाला कायम चिटकविण्यात आलेले आहे, त्यावर शिक्कामोर्तब होणार आहे. मराठींनी जराशी जरी चूक केली तरी दंड वसूल करणाऱ्या ट्राफिक पोलिसांसमोर फक्त आणि फक्त मुसलमान तरुण मंडळी ज्यापद्धतीने वाहतुकीचे नियम मोडून दिमाखात समोरून निघून जातात, त्यावर लिहावे तेवढे कमी, बघूया काही बदल ट्राफिक पोलीस घडवून आणतात का...पोलिसांच्या पुढ्यात वेगाने निघून जाणारे तेही एकाचवेळी ट्रिपल सीट मुसलमान टगे तरुण बघितलेलंत कि मान आपोआप खाली जाते. वाहतुकीचा एकही नियम पाळणारे मुसलमान विशेषतः मला माहीम दर्गा, बांद्रा, कुर्ला पश्चिम, भेंडी बाजार परिसरात दाखवा, तुम्ही म्हणाल ती शर्यत लावायला मी तयार आहे...

मुंबईतल्या प्रत्येक दुकानांसमोर अगदी सहज आणि तेही हप्ते घेऊन विविध वाहने उभी करण्यात कानाडोळा करणाऱ्या पोलिसांनी जर ठरविले कि यापुढे वाहतुकीस अडथळे निर्माण करणाऱ्यांकडून हप्ते घायचे नाहीत तेथे तरी निदान कडक वागायचे, पुढल्या २४ तासात या मुंबईत वाहतूक समस्या निकालात निघेल पण ज्यांना काळे पैसे गॉड लागतात त्यांच्याकडून अशी अपेक्षा ठेवणे व्यर्थ आहे. माफ करा, विषयांतर झाले जणू बायकोच्या गळ्यात मंगळसूत्र बांधता बांधता शेजारी अचानक येऊन उभे राहिलेल्या तरुणीकडे लक्ष गेले...

भाजपा नेते मधू चव्हाण आणि त्यांनी त्यांच्याकडून फसविल्या गेलेल्या बायका हा विषय येथे मांडतांना मला प्रकर्षाने हे सांगायचे आहे कि मधू चव्हाण जेव्हा वेगवेगळ्या बायकांना लग्नाचे वचन देऊन त्यांना प्रेमात पडायला भाग पडत होते त्यादरम्यान त्यांचे पत्नीचे पटत नव्हते का, हा विषय नेमका माहित करवून घ्यायला हवा, आणि माझी माहिती अशी कि ज्या दरम्यान मधू हे करीत होते त्यादरम्यान त्यांना घरी लागोपाठ अपत्ये होत होती याचा सरळ अर्थ असा कि त्यांची हि विकृती होती कि घरात पत्नीला कुरवाळून ठेवायचे आणि बाहेर विविध देखण्या स्त्रियांना, तुमच्याशी लग्न करणार आहे सांगून त्यांना गुंतवून ठेवायचे. अत्यंत महत्वाचे म्हणजे देखण्या आणि तरुण स्त्रियांची विशेषतः भाजपा आणि शिवसेनेमध्ये मोठ्या प्रमाणात उठबैस आहे, वावर आहे, तेथे उद्धव ठाकरे किंवा देवेंद्र फडणवीसांसारख्या स्त्रियांचा आदर करणाऱ्या नेत्यांची खूप खूप आवश्यकता असतांना मध्येच जेव्हा मधू चव्हाण यांच्यासारखे विकृत मनोवृत्तीचे नेते गैरफायदा घ्यायला टपून असतात, अशा नेत्यांच्या मंत्र्यांच्या आसपास वावरणार्या तरुण देखण्या किंवा केवळ तरुण स्त्रियांचे नेमके काय होते आहे, काय होत असेल, काय होणार आहे, आमच्या ते लगेच लक्षात येते. अशी एक देखणी स्त्री मला माहित आहे कि तिने उभ्या आयुष्यात मुले आणि नवऱ्याला सांभाळतांना बाहेर पडल्यानंतर पुरुषांशी तडजोड न केल्यामुळे अडचणीत उभे आयुष्य काढले आणि अशीही पुण्यातल्या घरंदाज घराण्यातली स्त्री माहित आहे कि तिने परपुरुषांसमोर आपली कामे करवून घेण्यासाठी पदर खाली पाडला आणि स्वतःच्या सुंदर शरीराला गुप्तरोग लावून घेतला. दोन्ही प्रकारच्या स्त्रिया जागोजाग बघायला मिळतात आणि विकृत मनोवृत्तीचे आम्ही पुरुष अशा मजबूर अशा मजबूर स्त्रियांवर हमखास टपून असतो. स्त्रिया आणि विवाह बाह्य संबंध हा मधू चव्हाण यांच्या विषयी न्यायालयाने दिलेल्या निकालामुळे निघालेला विषय एवढ्यावर संपत नाही, मला नेमके सत्य तुमच्यासमोर मांडायचे आहे..
क्रमश:


पत्रकार हेमंत जोशी 

अधू मेंदूचा मधू १ : पत्रकार हेमंत जोशी


अधू मेंदूचा मधू १ : पत्रकार हेमंत जोशी 
मुंबईत दोन वेगवेगळ्या पक्षात दोन वेगवेगळे मधू चव्हाण आहेत, दोघेही प्रथितयश नेते आहेत त्यातले पहिले मधू चव्हाण हे भाजपाचे नेते आहेत, ज्यांच्यावर अलीकडे बलात्काराचा गुन्हा दाखल करण्यात यावा असे आदेश थेट न्यायालयाने दिलेले आहेत. दुसरे मधू चव्हाण काँग्रेसचे नेते आहेत.ज्यांचे स्वतःचे ढुंगण खरकटे आहे पण ते स्वतः कायम विविध वाहिन्यांवर येऊन इतरांना, तुमच्या ढुंगणाला गु कसा चिकटलेला सांगण्यात दाखवण्यात गुंतलेले असतात ते भाजपाचे मधू चव्हाण आधुनिक लखोबा लोखंडे आहेत आणि त्यांच्या या प्रवासात त्यांचे आणखी कोण मित्र सामील आहेत, मी नेमके सिद्ध करणार आहे.काँग्रेस चे मधू चव्हाण कायम हसतमुख असतात. भाजपाच्या मधू चव्हाणांची बायकांची लफडी बाहेर यायला लागली रे लागली कि ते सर्वात आधी बायकोच्या मागे नंतर बाळ माने, विनोद तावडे, भास्कर जाधव या मित्रांच्या मागे लपतात नंतर अगदीच गरज पडली तर ज्यांच्याकडे त्यांच्या लफड्यांची माहिती असते त्या सर्वांना भेटून आधी मोठ्यांदा भोकांड पसरतात नंतर प्रकरण कसे विविध वाहिन्या दाखविल्या नाही किंवा वर्तमानपत्रवाले छापणार नाहीत याची काळजी घेतात...

मधू चव्हाण यांनी आम्हाला फसविले आहे असे थेट पुराव्यांसहित सांगणाऱ्या पाच बायका मला माहित आहेत त्यांची इतरही अनेक प्रकरणे आहेत, होती पण बदनामीच्या भीतीने फारसे पुढे कोणी आलेले नाही पण या फसविलेल्या गेलेल्या बायकांमध्ये दोघी मात्र थेट पुढे आल्या, दामिनी चे रूप त्यांनी घेतलेआणि मधू चव्हाण बायकांच्या बाबतीत विकृत लंपट लखोबा लोखंडे कसे त्यांनी समाजासमोर आणले, विशेष म्हणजे ज्या स्त्रियांची मधू चव्हाण यांच्या कडून फसवणूक झाली त्यापैकी बहुतेक स्त्रिया या एकतर त्यांच्या शिक्षण संस्थेत काम करणाऱ्या आहेत किंवा भाजपामध्ये त्यांना नेत्या म्हणून पुढे जायचे होते. आणखी एक महत्वाचा मुद्दा मधू चव्हाण यांच्याविरोधात जी स्त्री न्यायालयीन लढा लढते आहे तिला पडद्याआड राहून साथ देणाऱ्या काही स्त्रिया मधू चव्हाण यांच्या वासनेला बळी पडलेल्या आहेत अशी माझी माहिती आहे, पण कौतुक मात्र नायकायात लढणार्या स्त्रीचे वाटते..

जेव्हा मधू चव्हाण यांच्या शैक्षणिक संस्थेत काम करणाऱ्या या महिलेने चिपळूण येथे पोलीस स्टेशन मध्ये तक्रार केली होती तेव्हा त्या तक्रारींचे सारे पुरावे एखाद्या हिंदी सिनेमात शोभावे त्यापद्धतीने थेट पोलिसांनीच गायब करून टाकले होते,आणि शोध मोहीम बंद करण्यात येते आहे असे पोलिसांनी थेट न्यायाधीशांसमोर सांगितले होते, या पोलिसांवर नेमका त्यावेळी कोणाचा राजकीय दबाव आला होता, ते शोधून काढण्याची आज खरी गरज आहे किंवा मधू चव्हाण आधी विवाहित असतांना आणि दोन मुलींचे बाप असतांना त्यांनी भाजपा मधल्या ज्या महिला नेत्याशी लग्न केले होते त्या प्रसंगी आजचे शिक्षण मंत्री विनोद तावडे हे देखील तेथे उपस्थित होते का किंवा आणखी त्या विवाह प्रसंगी कोण कोण उपस्थित होते ते तर दस्तुरखुद्द विनोद तावडे यांनीच पुढे येऊन सर्वांना सांगण्याची मोठी गरज आहे...

मधू चव्हाण त्यांच्या मित्रांच्या चौकडीत बायकांना फसविण्यात एकमेव तरबेज आहेत कि त्यांच्या या चौकडीत आणखी कोण नेमके लखोबा लोखंडे आहेत हेही समाजासमोर येणे अत्यंत गरजेचे आहे, आणि ते पुढे येणार नसेल तर मी तो पत्रकार असेल, मधू चव्हाण आणि त्यांच्या इतर बाईलवेड्या मित्रांची नेमकी प्रकरणे तुम्हाला पुराव्यांसहित सांगून मोकळा होईल. मी जेव्हा दहा बारा दिवसां पूर्वी मधू चव्हाण स्त्रीलंपट आहेत, थेट लिहून मोकळा झालो होतो, तेव्हा अनेकांनी मला हेच बिचारले कि तुम्ही जेव्हा एखाद्या नेत्यांवर असे थेट आरोप करून मोकळे होता, तुमच्यावर न्यायालयात बदनामीचा खटला दाखल होऊ शकतो, भीती वाटत नाही का, तेव्हा मी त्या सर्वांना हेच सांगितले होते कि अमुक एखाद्या नेत्यावर जेव्हा मी थेट आरोप करतो कि तू अमुक पद्धतीचा नालायक आहेस तेव्हा त्या नेत्याला देखील माहित असते कि माझ्याकडे कोणते पुरावे आहेत...

भाजपा नेते मधू चव्हाण हे स्त्रीलंपट किंवा लखोबा लोखंडे कसे त्यांना टॉन्ट मारणारे हे वाक्य केवळ काही दिवसांपूर्वी लिहिले होते आणि काल परवा सर्वांसमोर नेमके न्यायालयाने तेच आदेश दिलेत कि मधू चव्हाण यांनी फसवणूक केलेल्या स्त्रीला न्याय मिळवून देण्याची गरज आहे. कौतुक त्या पवित्र शैक्षणिक क्षेत्रात काम करणाऱ्या महिलेने सतत ८-१० वर्षे कधी पोलिसात तर कधी न्यायालयात मधू चव्हाण यांच्याशी टक्कर दिली, पंगा घेतला आणि निदान न्यायालयाने तरी तिला शेवटी न्याय दिला, मी त्या स्त्रीच्या पाठीशी नक्की उभा असेल, भाजपा नेत्यांनी देखील या प्रकरणी मधू चव्हाण यांना साथ देऊ नये, अगदी नेमके शिक्षणमंत्री असलेल्या विनोद तावडे यांच्यासारख्या त्यांच्या मित्रांनी देखील त्यांना पाठीशी घालू नये, माझ्या प्रत्येक वाक्याला येथे नेमका अर्थ आहे हे वाहिन्या, पत्रकार, नेत्यांनी लक्षात घ्यावे. आपली बहीण त्याठिकाणी असती तर किंवा आपली एकुलती एक मुलगी त्याठिकाणी फसविल्या गेली असती तर, हा सवाल साऱ्यांनीच स्वतःला विचारावा कारण मधू चव्हाण प्रकरण फार फार गंभीर आहे, भाजपा संघ संस्कृतीत असे घडता कामा नये...
क्रमश :


पत्रकार हेमंत जोशी 

Tuesday, 25 September 2018

OFF THE RECORD review on some of todays headlines...

OFF THE RECORD review on some of todays headlines...

1. Who is this Mr. 10, 10, 10, 10 in Irrigation Department? 
Just as how Minister Badole's PA got thrashed over taking bribe and not doing the work, very soon a senior officer will get beaten up if he does not improve his ways of working. His Minister is said to be in knowledge of his Man Friday who is also called Mr. 10,10,10,10 in irrigation department. Do you know the reason why? It is alleged that--10% commission of the total work allotted to any contractor is for his Minister, out of that 10% what Minister gets 10% of that amount goes to this Man Friday and then this 10% amount has to be delivered only after 10pm at Building No 10 of Haji Ali Government Colony. Those interested in knowing this corrupt officer, please use your sources in finding officer residing in Building No 10 in Haji Ali Government Colony. 

2. Thane citizens expose pothole repairs with mud & cement. 
Has to be this. The temporary work done by the TMC and the PWD is on purpose. If they give us permanent solution to pothole problems how will the PWD and others make money in the years to come? Remember another eyewash that was reported-that they had approached American companies for their technology & had also asked contractors to import bitumen (DAAMBAR) from Australia and Iran? Anyway one of the major problem that encompasses the PWD is caste politics. Secretary CP Joshi a Brahmin is a task master but a puppet of Minister Chandrakant Patil. The engineers comprising mainly of Maratha caste just don't bother to follow any instructions or decisions of CP Joshi who in work is known to be brilliant and efficient too. So even if CP has solutions to the pothole filling, engineers are not interested in implementing his idea. Also, here in Amchi Mumbai, the war between hot-mix bitumen contractors v/s the cold mix bitumen importers is a major headache for the BMC. Technologically, cold mix bitumen for pothole filling is the best. But our very own Congress city leader is batting for hot mix bitumen vendors for obvious reasons. The plant which BMC has under its control also makes bitumen used for pothole filing of extreme poor quality, which often results in road breakages. 

3. BJP neta rebels, dont need corporation, need Cabinet Birth
Chainsukh Sancheti is the rebel from Vidharbha who is not happy with the Corporation he has been given recently, reports TOI today. He wants to become a Cabinet Minister. Now who will tell him, that Sanjay Kute is a better option both performance-wise and with age factor too on Kute's side. Also, in Mumbai Mirror I heard MLA's like Sagar & Lodha would get a chance in the reshuffle. My best wishes to CM Fadnavis. He needs to talk to officials of Mhada, SRA & Housing Department just to get a first hand information as to what these two MLA's are upto everyday. Forget Cabinet birth, after listening to their antics, Fadnavis might even cancel their MLA ticket in 2019...High hopes isn't it? Anyway, but CM might play a master stroke by inducting Ashish Shelar in the cabinet. Shelar has been upset with Fadnavis for being ignored as Minister since 2014. But this time CM will make him Minister till the elections, satisfy his ego, and then straight away give him a ticket to Loksabha. Last what I have heard, it will be Kirit Fotoyya who will be nominated to Rajya Sabha, Poonam Mahajan will be given Kirit's constituency and Shelar will be from Bandra for the Loksabha elections. Also, in a way only Shelar is closest competition to Fadnavis in terms of everything. So for Fadnavis it will be better to send him to Delhi and be the only dominating boss here. 

Vikrant Hemant Joshi

Sunday, 23 September 2018

OFF THE RECORD review on latest IAS transfers.

OFF THE RECORD review on latest IAS transfers. 

The latest transfers of senior IAS transfers dated on the 15th September of high profile IAS officers that included the likes of Sanjay Sethi, Dr. Sanjay Mukherjee, E Ravendiran, P. Anbalgan did create some news, I must say. First of all, I fail to understand how would IAS work if they are transferred frequently prior their stipulated 3 years of completion of the term? First 6 months they understand the department and just when they take the grip of the office, transfer orders come along. I was particularly surprised by the transfer of Sanjay Sethi to the BMC who was heading the MIDC as the CEO. Form what sources claim, Minister Industries Subhash Desai made it a prestige issue and nagged CM to transfer him out. Subhash Desai's son Bhushan who has been regular on the foreign trips with his Minister father and who looks mostly after his Minister father's "business" and laisioning, shared a cordial relation with Sethi. Sethi is also known to be in CM's favourite Pravin Pardeshi's good books. One theory, rather gossip mongers, say Sethi just couldn't get adjusted to Minister's son's every growing demands, and the other theory says Pravin Pardeshi has started plotting his men in the BMC, because he is due to take over as the next Municipal Commissioner after current MC Ajoy Mehta becomes the next CS. Also what I had heard, Sethi was trying to go the JNPT since long. But a certain high ranking officer at the JNPT did not allow that to happen, as the same bureaucrat was "sick" of Diggikar too. 

I feel bad for Dr. Sanjay Mukherjee. Being head of projects at the BMC, no results come overnight.  It requires a lot of study, dedication for months & years sometimes for a project to see the light. Then the governance takes its own sweet time for approvals and everything to fall in place. Just when good days were on the horizon for Mukherjee, he was transferred to the Medical Education department.   By the way, all projects entrusted to Dr Mukherjee are complete and are now just waiting for inauguration or Bhoomipujan. Rather if you look at Doctor's career, just when he builds the project or as a matter of fact be it any assignment as Collector or at various posts, his transfer orders come and someone else gets to eat the cake and take the fame. I'm sure with the ever growing MAFIA of a veteran optholmologist and a PA of Minister Girish Mahajan calling the shots in the Medical Education department, Dr. Sanjay Mukherjee was appointed to take control of the situation with the retirement of Sanjay Deshmukh. It might be CM Fadnavis 's game plan also, who is rather fond of this Bengali but Nagpurian bureaucrat,  to keep a check on the growing "activities" of powerful Girish Mahajan. Heard Raksha Khadse might not get repeated for the next term at the Loksabha, but Girish Mahajan's wife might get the ticket from the party. Just FYI....

Now they say, still a round of most senior bureaucrats is pending for all those who have completed their term of 3 years at the current post. Surprisingly, it is learnt that Dr. Nitin Kareer has himself gone to the CM and asked for public health department as his next posting who is an asset to any CM and Urban Development Department. Moving out of this whole frame makes one wonder, what went wrong? What I hear is that this DP of Mumbai city has created a rift between a top official from the CMO, Kareer and the third one being his friend & now somewhat "naraaz" with Karir's decision on some things whilst preparation of the DP. An argument turned into an ugly verbal spat one day between these two powerful bureaucrats in Kareer's cabin which was witnessed by many. Result is Dr. Kareer got so frustrated and tired with this whole DP, that he asked for his transfer out of the UD and FYI he foes not want to go to the CMO too--- and this other bureaucratic friend too is harrowed and waiting for the DP to release. See, it was not a joke to put everything on paper perfectly while preparation of the DP till 2034. We all know how these corrupt and bogus politicians lobby and protest to make changes everywhere and every-time just because they can make money. These two bureaucrats who were in charge of the DP made sure not to pay heed to these demands, but also they did make some changes only if they were convinced when the suggestions & objections were raised. In short both of them never were not fully rigid. Few advices from Dr. Avinash Bhosale and my close friend from Nagpur were taken, in bits if not fully. 😉😉😅

Vikrant Hemant Joshi 





Friday, 21 September 2018

उदय सामंत : पत्रकार हेमंत जोशी


उदय सामंत : पत्रकार हेमंत जोशी 
जेव्हा काळ्याभोर लांबलचक दाट केसांमध्ये मागून हळूच येऊन कोणीतरी पांढऱ्या शुभ्र सुगंधी फुलांचा गजरा केसांमध्ये लावावावासा हवाहवासा एखादया सर्वांगसुंदर तरुणीला वारंवार वाटत असते, दुर्दैवाने ती वेळ तिच्या आयुष्यात उशिरा येते म्हणजे गजर्याची फुले कोमेजलेली असतात आणि डोक्यावरचे केस सशासारखे पांढरेशुभ्र होऊन त्या केसांचेही कुत्र्याचे शेपूट झालेले असते..

जेव्हा वय असते एखाद्या तरुणाचे प्रेयसीला घेऊन हातात हात घट्ट पकडून कधी पिकनिकला जाण्याचे तर कधी कॉफी शॉप मध्ये बसून तासनतास एकमेकांकडे बघत वेळ घालविण्याचे पण कुठेतरी माशी शिंकते त्यांच्या आयुष्यात अचानक आलेला एखादा खलनायक तिला गटवून पटवून लग्न करून मोकळा होतो आणि हा प्रियकर एकटाच मग भूतकाळातल्या आठवणी काढत काढत रमतो रंगतो रडतो. पुढे एक दिवस त्याच्या घरातले त्याला लग्न करायला भागही पाडतात पण ती वेळ निघून गेलेली असते म्हणजे त्याच्या नाजूक अवयवाची खारीक झालेली असते आणि डोक्याचे वाळवंट झालेले असते म्हणजे कुठेतरी विरळ केस आणि मध्यभागी एखाद्या सुकलेल्या तलावासारखे डोके...

रत्नागिरीचे आमदार उदय सामंत यांच्यावरून हि दोन्ही उदाहरणे आठवलीत. उदय सामंत मनाने कळकट नाहीत वृत्तीने बळकट आहेत. ते एकदा नामदार देखील होते, राष्ट्रवादीत असतांना नगरविकास खात्याचे राज्यमंत्री होते. राष्ट्रवादीला उदय सामंत नेमके कसे प्रभावी, उमजले नाही त्यांना भास्कर जाधव आकाशाला टेकलेले उत्तुंग लोकनेते वाटले आणि सुनील तटकरे यांना शरद पवारांची सवय झाल्याने त्यांना त्यांच्यापेक्षा मोठा होऊ पाहणारा नेता नको होता, राष्ट्रवादी संपली तरी चालेल हेच तटकरे यांचे मत होते. तेथेच नेमका राष्ट्रवादी पक्षाचा पचका झाला, वरच्या आळीतली म्हणजे रत्नागिरी, सिंधुदुर्गातली उरली सुरली राष्ट्रवादी लयाला गेली आणि उदय सामंत शिवसेनेत गेल्याने तेथे शिवसेनेच्या आमदारांची संख्या वाढली आणि काहीशी अशक्त होत चाललेली शिवसेना उदय सामंत यांच्या प्रवेशाने पुन्हा एकदा छान बाळसे धरती झाली...

सुरुवातीची दोन्ही उदाहरणे आमदार उदय सामंत यांच्यामुळे यासाठी आठवलीत कि उद्धव ठाकरे यांनी सामंत यांचे म्हाडाशी फार उशिरा लग्न लावून दिले, अगदी अलीकडे त्यांना म्हाडा चे अध्यक्षपद बहाल करण्यात आले. जर सामंत यांना म्हाडाचे अध्यक्ष करण्यात त्यांचे नेते उद्धव ठाकरे आणि मित्रवर्य देवेंद्र फडणवीस यांच्या मनात होते तर ते फार पूर्वी दिले असते तर उदय यांचे हे असे एखाद्याचे वृद्धाश्रमात गेल्यानंतर लग्न लावण्या सारखे हे घडले नसते, आता वेळ तसा फार कमी आहे कारण विधान सभा आणि लोकसभा निवडणुका जवळ आल्या आहेत, नसबंदी केलेल्या पुरुषाकडून पुत्रप्राप्तीचा अपेक्षा ठेवण्यासारखे हे घडले आहे...

उदय सामंत हे मनाने आणि पैशांनी श्रीमंत आहेत, दिलदार दमदार आहेत. वास्तविक जे तटकरे यांचे झाले तेच जर विनोद तावडे आणि बाळ माने या कोकणातल्या भाजपाचे नेतृत्व करणाऱ्या नेत्यांचे झाले नसते तर अगदी सहज या दोघांना सामंत यांना भाजपामध्ये आणणे सोपे होते कारण सामंत यांच्या आयुष्यात तो क्षण एवढा नाजूक होता कि त्यांना आपली आमदारकी 
आणि नेतृत्व टिकविण्यासाठी राष्ट्रवादीतून बाहेर पडून शिवसेना किंवा भाजपा पर्याय निवडायचा होता पण भाजपा मध्ये देखील तेच घडले. तावडे आणि माने या दोन एकमेकांच्या जिवलग मित्रांना सामंत यांना भाजपा मध्ये आणणे तगडी स्पर्धा निर्माण करण्यासारखे होते शिवाय बाळ माने त्यांचे नातेवाईक भास्कर जाधव आणि विनोद तावडे हे मित्रांचे त्रिकुट वरून सुनील तटकरे यांचा झालेला शरद पवार, उदय सामंत यांना त्यामुळेच देवेंद्र फडणवीस यांची त्यादरम्यान भाजपाचे प्रदेशाध्यक्ष म्हणून तीव्र इच्छा असूनही त्यांना ते करता आले नाही आणि सामंत शिवसेनेत गेले ते कायमचेच, आता त्यांना यापुढे पक्षांतर करायचे नाही याउलट कोकणात रत्नागिरी आणि सिंधुदुर्गात शिवसेना अधिक बळकट करायची आहे...

कोकणाचा वरचा भाग हा विषय निघाला कि भाजपा मध्ये विनोद तावडे आणि बाळ माने यांच्या जोडीने मधू चव्हाण यांचेही नाव घ्यावे लागते पण मधू चव्हाण नको त्या वयात कधी मुंबईत तर कधी कोकणात बायको सोडून काही बायकांच्या नादी लागल्याने त्यांचे अलीकडे उरले सुरले नेतृत्व देखील कसे टिकून आहे त्यावर अनेकांना आश्चर्य वाटते, दिसली बाई कि पडले प्रेमात हे वागणे नेत्यांना शोभणारे नसते, भाजपा हा सुसंस्कारित नेत्यांचा पक्ष समजल्या जातो...
तूर्त एवढेच :

पत्रकार हेमंत जोशी 

Thursday, 20 September 2018

मिलिंद नार्वेकर १ : पत्रकार हेमंत जोशी


मिलिंद नार्वेकर १ : पत्रकार हेमंत जोशी 
अगदी अलीकडे मला एका पत्रकार मित्राने एकंदर शिवसेना आणि बिलंदर मिलिंद नार्वेकर असा आशय आणि विषय घेऊन लिहिलेला एक लेख पाठविला आहे, तो मी येथे तुमच्यासाठी नक्की उपलब्ध करणार आहेच पण तत्पूर्वी मला जे वाटते ते तुम्हाला सांगून मोकळे व्हायचे आहे. अत्यंत महत्वाचे म्हणजे त्यात जे मिलिंद नार्वेकर यांना धो धो धुतलेले आहे ते त्या पत्रकाराच्या लेखणीतून उतरलेले विचार आहेत, ती नार्वेकर यांच्याविषयी माझी भूमिका नाही पण सदर लेख अनेकांच्या पसंतीला पडू शकतो म्हणून तो मी माझ्या अंकात छापण्याचा आगाऊपणा करणार आहे, एकच सांगतो मातोश्रीवर एखादा माणूस सहजासहजी मोठा होत नाही, फार पापड बेलावे, लाटावे लागतात...

शक्यतो मला आपल्या राज्याच्या तीन युवा नेत्यांना डिस्टरब करायचे नसते, असे नाही कि त्यांना घाबरतो पण इतर नेत्यांच्या तुलनेत त्यांनी घेतलेली भरारी लक्षणीय असल्याने आणि त्या तिघांचीही भूमिका मराठी लोकांचे भले साधण्याची असल्याने त्यांना मला टीकेचे लक्ष केवळ व्यक्तिगत तोट्या फायद्यासाठी करायचे नसते, ते तिघे कोण तुम्हालाही चांगले ठाऊक आहे, ते आहेत उद्धव, राज आणि देवेंद्र. 

कदाचित नजीकच्या काळात यात आणखी एकाची आश्चर्यकारकरित्या भर पडण्याची दाट शक्यता आहे आणि ते नाव आहे अजितदादा. होय, सत्तेतून अजितदादा बाहेर गेल्यानंतर खूप बदलले आहेत, केलेल्या चुका पुन्हा करायच्या नाहीत हे त्यांनी अगदी शपथ घेऊन ठरविलेले आहे आणि दादा खोट्या शपथा घेत नाहीत, भविष्यातले अजितदादा कसे चांगले असतील हे त्यांच्या अलिकडल्या बोलण्या वागण्यातून तुमच्याही लक्षात आलेले आहे कि ते बदलताहेत म्हणून. नकोशा वाटणार्या सुप्रिया सुळे ऐवजी हवेहवेसे वाटणारे अजितदादा पुन्हा एकदा कौतुकाचा विषय ठरणे भविष्यात केव्हाही चांगले...

आधीचे दादा म्हणजे अजितदादा, राजकीय आणि आर्थिक विचारांच्या बाबतीत भलतेच मॉड होते पण नजीकच्या भविष्यातले आणि आयुष्य उरलेले अजितदादा केवळ त्यांच्या पक्षातल्या अन्य नेत्यांचे नव्हे किंवा कार्यकर्त्यांचे नव्हे तर उभ्या महाराष्ट्रातल्या जनतेचे गॉड होऊन काम करतील, असे नक्की वाटायला लागले आहे त्यांच्यासमोर नजीकच्या काळात आजपर्यँत थोड्याफार प्रभावी धाडसी उत्साही वाटलेल्या ठरलेल्या त्यांच्या भगिनी सुप्रिया सुळे यापुढे मात्र संजीवकुमार समोर थेट भारत भूषण वाटतील किंवा मधुबाला समोर आजच्या थोराड चेहऱ्याच्या रोहिणी हट्टंगडी वाटतील, थोडक्यात नेमके जे अजितदादा जनतेला, काकांना, नेत्यांना, अधिकाऱ्यांना, समाजसेवकांना, पत्रकारांना अपेक्षित होते तेच अजितदादा यापुढे असतील आणि तुम्हाला तसे दिसतील याची मी तुम्हाला गॅरेंटी देतो, खात्रीने, विश्वासाने सांगतो अजितदादा यापुढे नक्की उद्धव राज देवेंद्र यांच्यासंगतीने माझ्या कौतुकभरे लिखाणातल्या पंक्तीला बसलेले असतील...

मुंबईतल्या भाजपामध्ये, भाजपामधल्या युवा नेत्यांमध्ये अलिकडल्या काळात एकमेकांमध्ये प्रचंड स्पर्धा निर्माण झालेली आहे. या युवा नेत्यांमध्ये मी मंत्री विनोद तावडे यांचा समावेश करतोय असे जेव्हा त्यांच्याच ओळखीच्या एका तारुण्य अस्ताला गेलेल्या कार्यकर्तीला सांगितले तेव्हा ती क्षणार्धात उसळून म्हणाली वाटल्यास त्यांना भाजपाचे नेते म्हणा पण भाजपाचे युवा नेते प्लिज प्लिज म्हणू नका आता त्यांच्यातल्या युवा ची अवस्था तुमच्या विदर्भातल्या पावसाळ्यासारखी झालेली आहे म्हणजे विदर्भात कसे सतत असे वाटत राहते कि मोठा पाऊस पडणार आहे पण वाट पाहून देखील पडत नाही, पिटुकल्या सरी पडतात आणि ढग मान खाली घालून निघून जातात, येथेही तेच म्हणजे तावडे केवळ नावाचे युवा, आचारात आणि थोडाफार विचारातही त्याच्यात पोक्तपणा आलाय...

गमतीचा भाग सोडा पण मुंबई भाजपा आता युवा नेत्यांना पूर्वीसारखी सोयीची राहिलेली नाही तेथे एकमेकांना तागडे स्पर्धक निर्माण झालेले आहेत आणि निर्माण झालेले स्पर्धक नजीकच्या काळात भाजपमधून बाहेर पडतील म्हणजे भाजपाला सोडचिठ्ठी देऊन अन्यत्र वळतील असे अजिबात वाटत नाही. पूर्वी कसे भाजपामधले युवा नेते कधीही एकमेकांचे स्पर्धक नव्हते ते एकमेकांचे चांगले मित्र होते आजही आहेत म्हणजे विनोद तावडे, आशिष शेलार, पराग आळवणी, अतुल भातखळकर (आशिक नव्हे आशिष शेलार, हो, त्यांना आशिकी करायला म्हणाल तर वेळ नाही किंवा म्हणाल तर बऱ्यापैकी ते बायकोला घाबरून असतात) इत्यादी बोटावर मोजण्याइतक्या या मंडळींना कोणीही स्पर्धक नव्हते पण अलीकडे त्यांच्यात राम कदम, मोहित कंबोज,प्रवीण दरेकर, प्रसाद लाड, अमित साटम इत्यादींची अचानक भर पडल्याने मोनोपली असलेल्या तावडे शेलार यांच्यासारख्या युवा नेत्यांना नाही म्हणायला मनातून अस्वस्थ व्हायला झालेले आहे. आशिष शेलार यांना तर येत्या विधान सभा निवडणुकीत जसे सारे मुसलमान एकत्र येऊन पराभूत करण्याचा आटोकाट प्रयत्न करणार आहेत त्यात त्यांना शिवसेना अगदी उघड आणि भाजपामधले अनेक प्रभावी नेते आतून नक्की सहकार्य करतील मदत करतील अशी माझी पक्की माहिती आहे कारण आशिष शेलार सर्वांना मागे टाकत त्यांनी आपल्या विधान सभा क्षेत्रात आणि अख्य्या मुंबईत स्वतःचे नेते म्हणून आगळे वेगळे आणि दमदार नेते म्हणून स्थान निर्माण केलेले आहे. राज्यातल्या आणि थेट दिल्लीतल्या नेत्यांनी देखील शिवसेनेशी आणि मुंबईतल्या मुसलमानांशी अगदी उघड पंगा घेऊन प्रसंगी दंगा करून यश स्वतःकडे खेचून आणणारा नेता म्हणजे आशिष शेलार हे स्थान त्यांच्याही मनात निर्माण केलेले आहे. आशिष शेलार यांचे यश आणि त्यांचा उपक्रमी व पराक्रमी स्वभाव मुंबईकर नेत्यांच्या मग हे नेते विरोधी पक्षातले असतील आणि भाजपामधलेही, या सर्व स्पर्धकांच्या डोळ्यात खूप लागलेला आहे, त्या सर्वांना वाटते शेलार यांना यशाची नशा चढल्याने गर्व झालेला आहे पण वास्तव ते नाही, शेलार यांचा मूळ स्वभाव मस्ती आणि गमती जमती करीत पुढे पुढे जाण्याचा आहे, ते गर्विष्ठ झाले म्हणणे अगदी चुकीचे आहे. आणि ज्यांना वाटते आम्ही शेलार यांच्या आर्थिक व्यवहारांवर लक्ष ठेवून आहोत कदाचित त्यांना हे माहित नाही कि आशिष यांच्या तिजोरीत या मंडळींच्या आर्थिक कुंडल्या इन डिटेल्स आहेत,आशिष शेलार म्हणजे शायना एन सी नव्हेत कि नाव पक्षाचे सांगायचे आणि जमा केलेला निधी आपल्या घराकडे वळवायचा. कदाचित शायना यांच्या या लबाड स्वभावातून तुम्ही बघितले असेल त्यांची चमकोगिरी वर्षभरापासून कुठे फारशी पनकलेली दिसत नाही, त्यांचाही मग नाना चुडासामा होईल म्हणजे उरलो केवळ मुंबईच्या हमरस्त्यावर लक्ष वेधून घेण्यासाठी होर्डिंग पुरता...
क्रमश:


पत्रकार हेमंत जोशी 

Tuesday, 18 September 2018

शुद्ध बिजा पोटी ४ : पत्रकार हेमंत जोशी

शुद्ध बिजा पोटी ४ : पत्रकार हेमंत जोशी 

चार दशकांपैकी जवळपास साडेतीन दशके माझी राजकीय पत्रकारितेतील कारकीर्द मंत्रालयात पार पडलेली आहे. कितीतरी प्रतिभावान विद्वान वार्ताहर मी याठिकाणी विविध वृत्तपत्रातून आलेले केवळ ' मंत्रालय प्रतिनिधी ' म्हणून काम करणारे वार्ताहर बघितलेले आहेत त्यातून ज्यांना संधी मिळाली ते खूप मोठे झाले त्यातल्या काहींना फारशी चांगली लेखणी आणि अक्कल नसतांनाही असे काही मोठमोठ्या वृत्तपत्रांची चाटूगिरी करून संपादक देखील झाले कपिल पाटील, अंबरीश मिश्रा असे काही तर फार मोठे झालेले मी बघितले आहेत पण मंत्रालयात वार्ताहारकी करणाऱ्या अनेकांची थेट संपादक होण्याची लायकीअसतांना देखील यदु जोशी यांच्यासारख्यांनी वयाची पन्नाशी उलटली तरी येथे येऊन बातम्या जमा करण्यात त्यांनी धन्यता मानली. मंत्रालयाचे मायाजाल असे आहे कि आज उद्या लोकमत मधले यदु जोशी किंवा अतुल कुलकर्णी यांच्यासारखे काही वार्ताहर भलेही संपादक किंवा तत्सम जबाबदारीच्या पदावर पदोन्नती घेऊन मोकळे होतील पण मंत्रालयातच वार्ताहारकी करतांना दिसतील, नेमके हेच मनाला खटकते कि हि अशी लिखाणात मोठी होऊ शकण्याची प्रचंड क्षमता असलेली माणसे,जेव्हा थेट अमुक एखाद्या वार्ताहर परिषदेत त्या मंत्रालयात दलाली करणाऱ्या आणि कवडीचीही अक्कल नसलेल्या बहुसंख्य वार्ताहरांच्या शेजारी बसून आपली इज्जत घालवून बसतात त्यावर मनाला पडलेला प्रश्न असा कि वृत्तपत्रांच्या मालकांना हे स्वतःच्या स्वार्थासाठी कामे करवून घेण्यासाठी या मंडळींना मंत्रालयात सडवायचे असते कि भल्याभल्या विद्वान वार्ताहरांनाच घाणीत लोळणे आवडलेले असते...

www.vikrantjoshi.com

लोकमत दैनिकात तर असे आहे कि युनियन आणि जातपात जेथे अनेकदा विविध वार्ताहरांच्या बाबतीत प्रभावी ठरल्याने मागून आलेले अनेक पदोन्नत्या घेऊन मोकळे झाले आहेत आणि यदु जोशी यांच्यासारखे जात आणि युनियन या दोन घाणेरड्या स्तरावर निष्प्रभ ठरल्याने त्यांना आयुष्यभर केवळ वार्ताहर म्हणून समाधान मानावे लागलेले आहे, निदान लोकमत भलेही त्यांची पद्धत चुकीची वादग्रस्त ठरलेली असेल ते पदोन्नत्या देऊन मोकळे तरी होतात पण पुढारी देशोन्नती सारखे असे कितीतरी नामवंत दैनिके जेथे पदोन्नती किंवा नियमानुसार वेतन देणे जणू त्या त्या मालकांना तसे करणे पाप वाटते म्हणजे यदु जोशी आज ना उद्या लोकमत मध्ये असल्याने निदान आज ना उद्या संपादक होऊन निवृत्त तर होतील पण यदु यांच्या तोडीचे उदय तानपाठक यांच्यासारखे अन्य असे कितीतरी कि जे पुढारी किंवा तत्सम वृत्तपत्रात फक्त आणि फक्त मंत्रालय बातमीदार किंवा केवळ वार्ताहर म्हणून निवृत्त होणार आहेत. ते दृश्य बघणे अतिशय लज्जास्पद असते जेव्हा प्रचंड अनुभव लेखणीत ताकद असलेले पत्रकार जेव्हा केवळ दलाल म्हणून जगणाऱ्या वार्ताहरांशेजारी बसून पत्रकार परिषद अटेंड करतांना दिसतात, त्यावेळी बघणार्यांना असे वाटते कि घरंदाज स्त्रीच्या शेजारी रस्त्यावर उभे राहून रात्रीच्या अंधारात धंदा घेणारी एड्स झालेली रांड बसलेली आहे...

शुद्ध बीजापोटी ची समाप्ती करतांना पुन्हा एक सत्य कथन येथे मला करायचे आहे. आयुष्याची अनेक वर्षे विविध मंत्र्यांच्या आस्थापनेवर काम करून रग्गड प्रचंड पैसे मिळविलेल्या आता ते गृहस्थ हयात नसलेल्याची सून आणि मुलगा माझ्याकडे अलीकडे यासाठी आले होते कि त्यांची दोन्ही मुले गेली दोन तीन वर्षे शाळेत यासाठी गेलेली नाहीत कारण त्यांच्याकडे छगन भुजबळ यांच्या वांद्र्यातील शाळेचे शुल्क भरायला पैसे नाहीत, ठीक आहे, मी त्यावर लवकर मार्ग काढून त्यांची मुले पुन्हा शाळेत जातील हे नक्की बघेल पण पुन्हा तेच सांगायचे आहे कि सत्तेत असतांना गरिबांचे पैसे ओरबाडून श्रीमंत झालेले या राज्यातले सारेच, कि अशांचा वक्त चांगला होता म्हणून त्यांनी काळे धन जमा केले पण अशा मंडळींचा अंत चांगला असूच शकत नाही, गरज नसतांना अमाप समाप पैसे खाणाऱ्यांच्या घरात चांगले घडणे नक्की अशक्य असते, ज्या पुढल्या पिढीसाठी इतरांच्या पिढीचा विचार न करता सत्तेतले सारेच काळा पैसा जमा करणारे त्यांना येथेच सारे भोगून वर जायचे आहे. ज्यांचा मी सत्य किस्सा याठिकाणी सांगितला त्या गृहस्थाचा एक मुलगा त्यांच्यासमोरच गेला आणि इतर दोन्ही मुले नालायक निघाल्याने तिसर्या एका मुलाच्या तरुण पत्नीवर आज अक्षरश: चार घरी जाऊन स्वयंपाक करण्याची वेळ आलेली आहे दुर्दैव म्हणजे त्यांना मुलांसाठी फी भरायला देखील पैसे नाहीत आणि हे सारे त्या पैसे खाऊन वर गेलेल्या सरकारी अधिकाऱ्यासमोरच त्याच्या जिवंतपणी घडत होते. गरिबांचे लुटल्या गेलेल्यांचे लागलेले शाप खतरनाक असतात हे वाममार्गाने दरदिवशी पैसे खाणार्या मंडळींनी ध्यानात ठेवणे अत्यावश्यक आहे, आपण सारे स्वतः बदललो तरच हे राज्य हा देश बदलेल अन्यथा या देशाचा अंत नक्की वाईट आहे कारण आपण सारेच थर्ड ग्रेड स्वभावाचे आहोत राज्याला लुटायला बसलेलो आहोत, राज्य बरबाद करून मोकळे होणार आहोत...
असो, फार टेन्शन घेऊ नका, चांगले वर्तन ठेवण्याचा मनापासून प्रयत्न करूया.
 एक चुटका सांगतो, 
प्रसंग लग्नातला, सदाशिवपेठी होस्ट एका अनोळखी माणसाला विचारतो,
आपल्याला कुठे कधी बघितलेले नाही आपण नेमके कोणाकडले म्हणजे...
तेवढ्यात होस्टला मध्येच तोडत तो अनोळखी म्हणतो, 
अहो, मी मुलीकडून आलेलो आहे..
त्यावर सदाशिवपेठी उसळून म्हणतो, 
हरामखोरा, मुलगा आणि मुलगी असे हे लग्न नाही, 
दोन्हीकडले मुलगेच आहेत...
तूर्त एवढेच :


पत्रकार हेमंत जोशी 

शुद्ध बिजा पोटी ३ : पत्रकार हेमंत जोशी

शुद्ध बिजा पोटी ३ : पत्रकार हेमंत जोशी 

सौंदर्य सत्ता आणि पैसे या तिन्ही गोष्टींचा कधी गर्व करू नये याउलट सकाळी उठल्यानंतर सर्व शक्तिमान परमेश्वराला हात जोडून एवढेच सांगावे, माझ्या डोळ्यासमोर माझ्या घरातून अकाली वयाची एकही प्रेतयात्रा निघू नये आणि जेवढे आयुष्य दिले आहेस तेवढे निरोगी जगू दे. जे माजले ते संपले असे असंख्य मी बघितलेले आहेत. माजलेल्यांचा वक्त चांगला असू शकतो अंत नक्की वाईट होतो. जेव्हा सारे काही परमेश्वराने बहाल केलेले असते आपण मिळविलेले असते त्या दरम्यान जर इतरांना चांगली वागणूक दिली, उत्तम वर्तणूक ठेवली तर कधी काळी आयुष्यात वाईट बेतले तरी आपली कुचेष्ठा होत नाही, इतरांना सहानुभूती वाटते आणि त्यांचे ब्लेसिंग्स नक्की मदतीला येतात...

काही उदाहरणे आधी देतो. काही वर्षांपूर्वी महाजन नावाचे माझे एक वकील मित्र होते. त्यांची अतिशय देखणी मुलगी एक दिवस अचानक घरातून गायब झाली.आम्ही कितीतरी प्रयत्न केले पण ती सापडली नाही. बापाच्या मनाची घालमेल काय असते ते त्यावेळी मी अगदी जवळून बघितले. अर्थात ती पळून गेलेली आहे, एवढे त्यांच्या नक्की लक्षात आलेले होते. पुढे ७-८ महिन्यानंतर त्यांना कळले कि ती नेमकी कुठे आहे. एका सुखवस्तू सुशिक्षित घरातली देखणी १८-१९ वर्षांची तरुण मुलगी एका झोपडपट्टीत राहणाऱ्या मुस्लिम तरुणाने फूस लावून तिला पळवून नेली होती या मुंबईत ज्या मुस्लिम पट्ट्यात थेट पोलिसांना शिरणे कठीण असते तेथे महाजन वकिलांना पोटाची पोरगी शोधणे नक्कीच शक्य नव्हते...ती सापडली भेटली तेव्हा ती गर्भवती होती तरीही महाजनांनी तिला विचारले, येथून तुला बाहेर पडायचे आहे का, घरी परतायचे आहे का, ती म्हणाली मला जेव्हा या नरकातून बाहेर पडायचे होते तेव्हा ते शक्य झाले नाही, कालपर्यंत नरकासमान वाटणारे हे वातावरण मलाच आता मनापासून आवडायला लागलेले आहे, जाऊ द्या आता मी येथेच माझे आयुष्य आनंदात काढते.

www.vikrantjoshi.com

आणखी एक उदाहरण सांगतो. माझ्या ओळखीचे एक डॉक्टर आहेत, अमेरिकेत ते खोऱ्याने पैसे मिळवायचे पण पत्नीशी अजिबात पटत नव्हते. ते देखणे आणि ती देखील देखणी बुद्धिमान, दोन मुले झालीत पण पटत नव्हते. शेवटी एक दिवस वैतागून डॉक्तरांनी सारी इस्टेट पत्नी आणि मुलांच्या नावे करून ते भारतात आले, आता गुजराथच्या आदिवासी भागात ते विनावेतन आपली सेवा देताहेत, त्यांच्याही बाबतीत तेच, त्यांचे हे असे संसाराला लाथ मारून निघून जाणे, त्यांच्या पत्नीला प्रचंड मनस्ताप आणि पश्चाताप झाला, तिने पुन्हा त्रास देणार नाही वचन दिले,अमेरिकेत परतण्यास सांगितले. पण तिकडे अमेरिकेत पंचतारांकित जीवन तेही सौंदर्यवती पत्नीसंगे जगणार्या डॉक्तरांनी परतण्यास साफ नकार दिला कारण आता त्यांना आयुष्यात प्रेयसी म्हणून आलेल्या सामान्य स्त्रीची आणि तेथल्या अतिसामान्य वातावरणाची गोडी लागलेली आहे, जंगलातले ते रुक्ष आयुष्य आता त्यांच्या पचनी पडलेले आहे...

आधी ऐषोरामी जीवन जगलेल्या एखाद्या पुरुषाला जर पुढला जन्म थेट जंताचा मिळाला आणि परमेश्वराला समजा दया आली कि या जंताला विचारून त्याला पुन्हा पुढला जन्म माणसाचा द्यावा त्यासाठी त्याने यमाला पाठवून आणि यमाने ठार मारण्यासाठी जंताला हाती घेऊन जर सांगितले कि मी आता तुला ठार मारतोय आणि पुढला जन्म मनुष्याचा देतोय, मला खात्री आहे घाण खाण्याची सवय लागलेला तो जंत अगदी गयावया करून यमाला हेच सांगेल, मी येथे मजेत आहे, मलाप्लिज प्लिज ठार मारू नको. हे सारे मला दैनिक लोकमत वरून आठवले. अलीकडे गेली २५ वर्षे केवळ वार्ताहारकी करणाऱ्या यदु जोशी यांना तेथे थेट दोन पदोन्नत्या देऊन मुख्य सहाय्यक संपादक करण्यात आले आहे, नेमके याच मुद्द्यावर मला विस्तृत लिहायचे आहे म्हणजे यदु जोशी यांना प्रमोट होण्याची संधी मिळाली होती का कि नाही आणि संधी समजा मिळाली असेल तर त्यांना वर जी उदाहरणे दिलेली आहेत त्यापद्धतीने आहे त्याच डबक्यात राहायला बागडायला आवडलेले होते कि दर्डा यांनी त्यांना मुद्दाम पदोन्नतीपासून दूर ठेवलेले होते. पदोन्नत्या आणि दैनिके त्यातील राजकारण त्यावर पुढे तुम्ही वाचायला हवे...
क्रमश:


पत्रकार हेमंत जोशी 

Monday, 17 September 2018

शुद्ध बिजा पोटी २ : पत्रकार हेमंत जोशी


शुद्ध बिजा पोटी २ : पत्रकार हेमंत जोशी 

आपल्या या देशात प्रत्येक बाबतीत टोकाची भिन्नता विषमता आहे म्हणजे एखाद्या ओबडधोबड फारशी लायकी नसलेल्या पुरुषाला एकदम ब्युटीफुल बायको असते आणि त्याच अगडबंब पुरुषाच्या शेजार्याला लायकी असूनही नशिबात डायरेक्ट विशाखा सुभेदार असते. आमच्या वर्गातल्या हुशार सुंदर मुलींचे टक्कल पडलेले दात किडलेले डोळ्यांचे नागपुरी बोर झालेले नवरे बघितलेत कि वाटते जागेवरून उठावे आणि थेट जावे त्या वर्ग मैत्रिणींना विचारायला, आम्ही नव्हतो का, कशाला एखाद्या म्हशीसारखी आपणहून गटाराच्या थेट कडेवर जाऊन बसलीस. पण हेही तेवढेच खरे कि त्याकाळी आपल्या साऱ्यांच्याच वर्गातल्या हेमा रेखा बिंदू जया जेव्हा आज थेट म्हशी सारख्या किंवा हत्तीणीच्या लहान बहिणीसारख्या पुढ्यात येऊन बसतात मग असेही वाटते, देवाची कृपा झाली म्हणून या पोरींनी त्यावेळी आम्हाला न चुकता दरवर्षी राखी बांधली...

थोडक्यात या देशातले या राज्यातले हे असे प्रत्येक ठिकाणी प्रत्येक बाबतीत टोकाचे वातावरण. पैशांच्या श्रीमंतीच्या बाबतीत देखील हुबेहूब तेच म्हणजे मालकिणी एकदम श्रीमंत असतात आणि त्यांच्याच घरी अंगावर पडेल ते काम करणाऱ्या ( अनेक घरातून तर थेट मालकच त्यांच्या अंगावर पडतात फक्त मालकीण तेवढी माहेरी जायला हवी ) मोलकरणींना मात्र दोनवेळा जेवणाची भ्रांत असते कारण त्यांच्या नवऱ्याला दारू पिऊन फक्त थकून भागून आलेल्या बायकोला रात्रीही कुस्करायचे असते, दरवर्षी एक पोर काढायचे असते...

जाऊद्या देशाचा विचार पंतप्रधान करतील पण आपल्या या राज्याचे आर्थिक उत्पन्न एका झटक्यात वाढवायचे असेल तर एक अफलातून आयडिया माझ्या डोक्यात आलेली आहे. आपल्या या राज्यात जागोजाग असे कितीतरी काम करणारे आहेत ज्यांना पगार नको आहे वरून तेच दर महिन्याला न चुकता त्यांना ठरलेल्या पगाराएवढी रक्कम आणि दर दिवाळीला बोनस सरकारला 
द्यायला तयार आहेत. सुरुवात मंत्र्यांच्याच स्टाफ पासून करूया. प्रत्येक मंत्र्यांकडे, मंत्री कार्यालयात किमान १५ माणसे विविध पोस्टवर काम करतात, ते सारेच्या सारे एका पायावर उभे आहेत, त्यांचे असे म्हणणे आहे सांगणे आहे, म्हणजे राज्य सरकारने त्यांना कोणतेही वेतन, पगार देण्याची अजिबात आवश्यकता नाही बोनस तर त्यांना नकोच नको, बाहेरचा रोख बोनस पुरेसा असतो. फक्त मंत्री कार्यालयात काम करण्याची मुभा द्या पैसे त्यांच्याकडूनच घेऊन जा. विशेष म्हणजे मंत्री मंडळ कोणत्याही सरकारचे असो मंत्र्याच्या कार्यालयातले चेहरे तेच ते असतात, राज्याच्या भ्रष्टाचाराचे गणित थेट तेथूनच सुरु होते. मंत्रालयातले दलाल आणि मंत्र्यांकडे काम करणारे कर्मचारी यांना बदलण्याची त्यांना तेथून काढून टाकण्याची हिम्मत थेट परमेश्वरात नाही तेथे देवेंद्र फडणवीस म्हणजे किस झाड कि पत्ती... 

अर्थात सरकारी नोकर म्हणजे केवळ मंत्री कार्यालयापुरते मर्यादित नाहीत, तो तुम्हाला कुठेही आढळतो म्हणजे मोक्याच्या पोलीस स्टेशन मध्ये कार्यरत असलेल्या हवालदाराचे देखील तेच म्हणणे आहे कि तुम्ही आम्हाला काय पगार देता, याउलट आम्हीच आमचे पगार दार महिन्याला सरकारी तिजोरीत जमा करून मोकळे होऊ. थोडक्यात क्रीम पोस्टवर काम करणारे पण भ्रष्ट मग तो चपराशी असो कि कुठलाही प्रशासकीय शासकीय अधिकारी, त्यांना सरकारच्या पगाराची कवडीची देखील अपेक्षा नाही. आश्चर्य निवृत्त झालेल्या बहुसंख्य लाचार प्रशासकीय अधिकाऱ्यांचे वाटते, एखादा रामचंद्र कुलकर्णी यांच्यासारखा खर्या अर्थाने प्रभू रामचंद्रांचा वारस सोडला इतर सारे रावण राज्याला सतत लुटून गडगंज कमावून निवृत्त झालेले आहेत, असतात पण निवृत्तीनंतर म्हणजे दोन चारशे कोटींचे मालक असतांनाही हे लाचार प्रशासकीय अधिकारी जेव्हा केवळ दलालांच्या भूमिकेत कायम मंत्रालयात किंवा शासकीय कार्यालयात ठाण मांडून बसलेले बघून तळपायाची आग मस्तकात पोहोचते...
क्रमश:


पत्रकार हेमंत जोशी 

Saturday, 15 September 2018

शुद्ध बिजा पोटी १ : पत्रकार हेमंत जोशी


शुद्ध बिजा पोटी १ : पत्रकार हेमंत जोशी 

आपल्या आई किंवा वडिलांच्या ज्या वाईट वृत्तीमुळे विचित्र स्वभावामुळे किंवा जडलेल्या हलकट सवयींमुळे अथवा वाईट व्यसनांमुळे घरादाराचे नुकसान झाले राखरांगोळी झाली, कुटुंबाचे हाल हाल झाले, अवलंबून असलेल्यांचे अति नुकसान झाले, कुटुंब रस्त्यावर आले ती वृत्ती तो स्वभाव ती व्यसने आपल्यात येऊ रुजू नयेत याची काळजी पुढल्या पिढीने नक्की घ्यायला हवी.जसे अकोल्यात अजय नावाचा माझा एक मित्र आहे तो पिढीजात श्रीमंत होता, जमीनदार होता पण ऐन तारुण्यात त्याच्या वडिलांना दारूचे एवढे जबरी व्यसन लागले कि ते भर जवानीत वारले तरुण पत्नी आणि चार मुलांना वरून कर्जबाजारी झालेल्या या अख्य्या कुटुंबाला मागे सोडून, ते गेले तेव्हा अजय अगदी लहान होता पण आईचे होणारे हाल, तिने मुलांना वाढविताना त्याने बघितले होते. मग त्याने एक केले कधीही कोणत्याही व्यसनाला दारूला तो कधीही शिवला नाही याउलट अगदी लहान वयात घराची अतिशय सुस्वभावी, हसतमुख राहून जबाबदारी घेतली, नियोजन करून बापाचे कर्ज फेडले, आधीचे वैभव पुन्हा परत आणले आणि तिन्ही बहिणींचे मोठ्या घरी लग्न लावून दिले. समजा हाच अजय बापाच्या पावलावर पाऊल ठेवून जगला असता तर, त्याच्या आईच्या नशिबात आयुष्यभर केवळ नरकयातना भोगणे होते...

आणि हे असे घडलेले किंवा बिघडलेले तरुण आपण दरदिवशी सभोवताली बघत असतो, ज्यामुळे कुटुंबाला त्रास झाला ते लक्षण शरीराला दूरदूरपर्यंत शिवू न देणे हे खरे पुढल्या पिढीतले सुशिक्षितपणाचे लक्षण आहे. लहानपणी आमच्या घराच्या आसपास एक इस्त्रीवाला होता तो आपल्या कावळ्या वयाच्या मुलांना विडी चेतवून आणायला सांगत असे, पुढे त्याच्या दोन्ही मुलांना विडी-सिगारेट ओढण्याचे वाईट व्यसन लागले. आपल्या राज्यात गावागावातून कोल्हाटी समाज वास्तव्याला असतो या समाजातल्या स्त्रिया नाचगाणे लावण्या थोडक्यात तमाशातून कामे करून कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करतात त्यांच्या मुलांना आईचे नाव आणि आडनाव लावावे लागते कारण अशा स्त्रियांशी लग्न न करता ठेवून घेणे हि आपल्याकडे अनेक पिढ्यांपासून परंपरा आहे पण अलिकडल्या काही वर्षात या समाजातल्या स्त्रियांचे आणि त्यांच्या मुलामुलींचे कौतुक यासाठी वाटते कि या स्त्रिया पुढल्या पिढीतल्या पोटच्या मुलींना संगीतबारीमध्ये काम न करू न देता प्रसंगी उपाशीपोटी राहून शिकवून मोकळ्या होतात, आपली मुले वाया जाणार नाहीत, आई किंवा तरुण बायकोच्या जीवावर ऐतखाऊ होणार नाहीत याची त्या काळजी घेतात त्यामुळे अतिशय झपाट्याने हा समाज बदलतो आहे बदलला आहे त्यांच्या घरातली मुले आणि मुली रीतसर शिकून मोठ्या नोकऱ्यांमध्ये आहेत,रीतसर लग्न करून त्यांनी ठेऊन घेतलेल्या बाईची मुले हा डाग जवळपास मिटवून ते मोकळे होताहेत, त्यांच्यातले सरकारी खात्यातही मोठमोठ्या पदांवर रुजू होऊन मोकळे झाले आहेत, मला खात्री आहे पुढल्या काही वर्षांनंतर कोल्हाट्यांचे हे असे उपजीविकेचे घरातल्या तरुण देखण्या स्त्रिया साधन होते, ते या राज्याला नक्की शंभर टक्के विसरायला भाग पडतील, या समाजाचे सामुदायिक मनपरिवर्तन त्यावर कौतुक करायला शब्द कमी पडतात, विशेषतः दिवंगत डॉ. किशोर शांताबाई काळे यांचे ' कोल्हाट्याचे पोर ' हे पुस्तक कुठे मिळाले तर वाचून पाठ करून मोकळे व्हा, डॉ. काळे यांनी त्यांच्या समाजाचे अतिशय विदारक चित्र हुबेहूब त्यात उभे केलेले आहे, जे अंगावर काटा आणते...

एक बदल अलीकडे आणखी बघण्यात येतोय जरी त्या बदलाचे प्रमाण अत्यल्प असले तरी, बदल असा कि आधीच्या पिढीतले करप्ट मायबाप अशांची पुढली पिढी वाम मार्गाने नव्हे तर ऑन मेरिट पैसे मिळविण्यात आनंद मानते आहे पण हे अगदीच अल्प प्रमाण आहे ते मोठ्या प्रमाणावर वाढायला हवे म्हणजे माझा बाप करप्ट होता त्याने या राज्याचे मोठे नुकसान केलेले आहे मी ते नुकसान करणार नाही असे जेव्हा प्रत्येक घरातून विशेषतः राजकारण्यांच्या नेत्यांच्या सरकारी नोकरीत काम करणाऱ्यांच्या घडेल किंवा हे घ्या माझ्या घरातले जमा काळे पैसे, सांगणारी तरुण पिढी पुढे येईल, देशाचे राष्ट्राचे राज्याचे परिवर्तन होणे प्रगती साधण्या मग खूप सोपे जाईल पण असे फारसे घडतांना दिसत नाही जसे डॉक्टर दाम्पत्याची मुले डॉक्टर होतात तसे करप्ट मायबापांची मुले देखील करप्ट निघून देशाचे वाटोळे करून मोकळे होतात याउलट देशभक्त आणि एखाद्या संतासारखे आपले उभे आयुष्य राष्ट्राला राज्याला समर्पित केलेल्या दिवंगत शंकरराव चव्हाण यांच्या सारख्या आदर्श पित्याच्या पोटी जेव्हा अशोक चव्हाणांसारखे हलकट जन्माला येतात, मनापासून हे असे बघून वाईट वाटते, दुर्दैवाने अनेक अशोक चव्हाण येथे घडतांना बिघडतांना बघावे लागते आहे. अति आश्चर्य म्हणजे जेव्हा या देशात या राज्यात भ्रष्टाचार विरोधी वातावरण तयार होत असतांना जेव्हा दिल्लीतले अतिशय बुद्धू काँग्रेस चे नेते पृथ्वीराज नव्हे तर अशोक चव्हाण यांच्या सारख्या मान खाली घालायला लावणाऱ्या नेत्यांच्या हाती पदे किंवा सत्ता सोपविणे महत्वाचे मानतात तळपायाची आग मस्तकात पोहोचते...

एका खेडूत तरुण स्त्रीवर बलात्कार झालेला असतो, खटला न्यायालयात सुरु असताना आरोपीचे वकील तिला विविध प्रश्न विचारून भंडावून सोडतात, शेवटी ते वकील जेव्हा तिला प्रश्न विचारतात कि बलात्कार होतांना किंवा झाला तेव्हा तिला कसे वाटले त्यावर वकिलाच्या विविध प्रश्नांना उत्तरे देऊन देऊन वैतागलेली ती तरुणी न्यायधीशांकडे बघून हातवारे करीत म्हणते कि साहेब, या वकिलाला काही अक्कल शिकवा, अहो, तोंडात कोणी जबरदस्तीने साखर कोंबली तर ती कडू का लागणार आहे ?

आम्हा साऱ्यांचे हे असे त्या खेडूत स्त्रीसारखे आहे कोणीतरी आपल्या तोंडात काळा पैसा नामें गु कोंबतो आहे आणि तो आपल्याला मधुर लागतो आहे. विशेष म्हणजे हि विष्ठा आपण सतत चघळतो आहे आणि पुढल्या पिढीच्या तोंडातही भरवतो आहे आपल्या स्वतःच्या हातांनी...
क्रमश:


पत्रकार हेमंत जोशी 

Thursday, 13 September 2018

सारस्वत ब्राम्हण : पत्रकार हेमंत जोशी


सारस्वत ब्राम्हण : पत्रकार हेमंत जोशी 
होय, मासे खाणारेही ब्राम्हण आहेत, मासे खाणारे ब्राम्हण मासे न खाणाऱ्या ब्राम्हणांपेक्षा अधिक यशस्वी आहेत. म्हणून हल्ली हल्ली डोक्यात विचार येतो कि गावोगावी फिरून प्रचार करावा, मासे न खाणाऱ्या ब्राम्हणांना सांगत सुटावे कि मासे खा यशस्वी व्हा. मासे खावे अधिक यशस्वी व्हावे असे मला वाटत असल्याने मीही मासे खाणे सुरु करावे या विचारात आहे. अनेक जाती या राज्यातल्या, ज्यांचा दुरांनवये देखील ब्राम्हणांशी या जातीशी संबंध नाही नसतो पण बिनधास्त सांगून मोकळे होतात आम्हीही ब्राम्हण आहोत, त्यामुळे त्यांना ब्राम्हणांशी सोयरीक जोडताना खूप सोपे जाते पण मासे खाणाऱ्या सरस्वतांचे तसे नाही ते ब्राम्हण आहेत त्यांना सारे सारस्वत ब्राम्हण म्हणूनच ओळखतात, मला वाटते सारस्वत ब्राम्हण हे कोकणस्थ ब्राम्हणांपेक्षा देखील अधिक यशस्वी आहेत अर्थात सारस्वतांवर अत्यंत अभ्यासू आणि हुकमी बोलावे ते कालनिर्णय च्या जयराज साळगावकर यांनीच. त्यांनी सारस्वतांवर पुस्तक देखील लिहिलेले आहे, प्रकाशित केले आहे. साळगावकरही सारस्वत म्हणूनच प्रचंड यशस्वी. दरवर्षी तब्बल ९ भाषांमध्ये १४-१५ कोटी कॅलेंडर्स म्हणजे कालनिर्णय साळगावकर कुटुंब छापून विकून मोकळे होतात...

वरून केव्हाही जयराजजींच्या कार्यालयात जावे तर आयुष्यात जणू काही करायचे उरलेले नाही अशा अविर्भावात मोठमोठ्या नामवंतांशी गप्पा मारतांना ते दिसतात मग आपणही एक भाग्यवान असे मनाला सांगून त्यांच्यात सामील व्हावे. कधी कधी जयराजजी कुठल्याशा निमित्ताने तणावाखाली दिसले कि हळूच माशांचा विषय काढावा मग सारस्वतांची कळी एकदम खुलते आणि नेहमीच्या चार धमाल गप्पा मारून बाहेर पडता येते. होय, सारस्वतांच्या हृदयाला एका क्षणात हात घालायचा असेल तर भलेही तुम्हाला वर्ज्य असेल पण मासे या विषयाने बोलायला सुरुवात करावी, पुढल्या क्षणी ते तुम्हाला डोक्यावर घेतात त्यांचे कोकणस्थांसारखे नाही म्हणजे तुमच्या बोलण्यावर कोकणस्थ घरी जाऊन टाळ्या वाजवतात म्हणजे दाद देतात, सारस्वत ब्राम्हण तोंडावर कौतुक करून मोकळे होतात, व्यवहारी पण ते तसे मनाने देखील नक्की मोठे. मला तर हल्ली हल्ली असे वाटायला लागले आहे कि जसे आम्ही भारतीय वनस्पती तुपाला डालडा म्हणून मोकळे होत असू किंवा आजही मिनरल वॉटर द्या ऐवजी बिसलेरी द्या म्हणतो, तसे त्या साळगावकरांच्या बाबतीत नक्की घडणार आहे म्हणजे एक कॅलेंडर द्या, ऐवजी ग्राहक म्हणेल, एक कालनिर्णय द्या...

आणखी एका सारस्वत मित्राविषयी येथे नेमके सांगायचे आहे. उद्योगपती प्रणेश धोंड हे ते नाव. मी मोठा आहे कारण माझे मित्र मोठे आहेत मग ते साळगावकर असतील किंवा धोंड साहेब असतील अन्य असे कितीतरी. या मंडळींचे यश तोंडात बोट घालायला भाग पडते. नाव प्रणेश म्हणजे एखाद्या विशीतल्या तरुणाला शोभावे असे पण प्रणेश वृद्धत्वाकडे झुकलेले असतांनाही त्यांचा उत्साह आजही एखादया ताकदवान तरुणाला शोभणारा. म्हणाल तर या वयात त्यांना यत्किंचितही धडपडण्याची गरज नाही आवश्यकता नाही कारण ते एकतर स्वतः श्रीमंत आहेत आणि त्यांचा मुलगा व मुलगी तिकडे अमेरिकेत वेल सेटल्ड आहेत पण स्वस्थ आणि शांत बसणे त्यांच्या स्वभावात नाही. विशेष म्हणजे त्यांची पत्नी घरी दुर्धर रोगाने त्रस्त आहे, तिची सतत सेवा वरून धावपळ करायला लावणारा त्यांचा कन्व्हेअर बेल्ट्स बनविण्याचा, तयार करण्याचा मोठा व्यवसाय पण थांबणे थकणे प्रणेश धोंड यांना माहित नाही, कदाचित त्यामुळेच ते या वयातही एखाद्या ताकदवान तरुणाला लाजवून मोकळे होतात. कधी ते त्यांच्या गोव्याच्या फॅक्ट्रीत असतात तर कधी मुंबईच्या कार्यालयात तर कधी भुसावळच्या फॅक्ट्रीमध्ये. त्यांचे येथे कौतुक यासाठी कि त्यांच्या ' ग्लोबल कन्व्हेअर सिस्टिम्स ' या कंपनीला अलीकडेच अत्यंत नाविन्यपूर्ण विशेष म्हणजे न गंजणार्या या कन्व्हेअर रोलरला, बेल्ट्सला भारत सरकारकडून पेटंट प्रदान करण्यात आलेले आहे. पुढे जाऊन सांगायचे झाल्यास वीज महामंडळाला त्यांच्या फॅक्ट्रीत जे कन्व्हेअर बेल्ट्स लागतात, त्यातले धोंड यांच्या फॅक्ट्रीतून तयार झालेले एकमेव बेल्ट्स अतिशय दर्जेदार आहेत, इतर जे दबाव टाकून वीज महामंडळाला असे कन्व्हेअर बेल्ट्स विकतात तो केवळ एक लुटण्याचा प्रकार असतो...

कदाचित तुमच्या लक्षात येणार नाही म्हणून सांगतो, आपण कन्व्हेअर बेल्ट्स नेहमी विमानतळावर जेथे आपले लगेज येते तेथे बघतो. असे बेल्ट्स विशेषतः फर्टिलायझर व सिमेंट बनविणार्या कारखान्यात आणि विद्युत निर्मिती केंद्रांमध्ये कोळसा वाहून नेण्याच्या प्रक्रियेत हमखास आवश्यक असतात, धोंड यांची या क्षेत्रातली निर्मिती आणि त्यांनी घरचे कोणीही साथीला नसतांना मिळविलेले पेटंट, मला सहजच अवतार सिनेमातल्या राजेश खन्नाची आठवण झाली म्हणजे वृद्धत्वाला झिडकारून प्रणेश धोंड या मित्राने सारस्वत ब्राम्हणाने मिळविलेले यश डोळ्यांचे पारणे फेडणारे, म्हणून हल्ली हल्ली वाटायला लागलेले आहे मासे खायला सुरुवात करावी. सततचे संशोधन त्यावर जगभर फिरून माहिती गोळा करणे आणि दर्जेदार कन्व्हेअर बेल्ट्सची निर्मिती कशी करता येईल डोक्यात हे सततचे विचार, दिनरात मेहनत त्यातून त्यांना थेट भारत सरकारने पेटंट प्रदान केले आहे, यशाला वयाची मर्यादा नसते, वयाच्या तिसाव्या वर्षी बापाच्या भरवशावर जेवणारे या राज्यातले कितीतरी तरुण, त्यांनी अशा मंडळींच्या पायाची धूळ नक्की कपाळाला लावून मोकळे व्हावे, टाइम पास न करता...

जात जाता : एक याठिकाणी नक्की सांगावेसे वाटते कि जेव्हा प्रणेश धोंड कोणतीही ओळख नसतांना कोणतीही ओळखपाळख मुद्दाम न काढता राज्याच्या उत्साही वीज खात्याच्या मंत्र्याला म्हणजे चंद्रशेखर बावनकुळे यांना जेव्हा थेट नागपुरात भेटायला गेले आणि आपल्या या दर्जेदार उत्पादनाची माहिती करून दिली, वेळ नसतांनाही श्री बावनकुळे यांनी त्यांना थेट आपल्या गाडीत शेजारी बसवून घेतले, त्यावर माहिती घेतली आणि चहाच्या कपाची देखील अपेक्षा न ठेवता धोंड यांना त्यांच्या खात्याचे दरवाजे मोकळे करून दिले, हे मला धोंड यांनी त्यांचे काम झाल्यानंतर सांगितले, असेच मंत्री असावेत, मला तर हे नेहमीच वाटते...
तूर्त एवढेच :


पत्रकार हेमंत जोशी 

Sunday, 9 September 2018

OFF THE RECORD review on some of todays headlines....

OFF THE RECORD review on some of todays headlines....

1. Dadar Parsee Gymkhana flouting a lot of rules, BMC turns blind eye
The Estate Department's boss Chandrashekhar Chore has a special place in his heart for Dadar Parsee Gymkhana located at the plush Five Gardens area of Mumbai. The club is flouting every possible rule and yet the Estate Department is ignoring several complains filed by residents of this area, who too are notable personalities of our state. I had heard about Chore-- about his little mischiefs here and there like holding payments of architects and builders and only after "amicable settlement" releasing bills-- but this particular attitude towards the Dadar Parsee Gymkhana is not expected from a bit better Asst Commissioner than others-Chore. The irregularities now--The PLAYGROUND of The Gymkhana often conducts huge marriages/ receptions which in turn as mentioned in the indenture should be only given by the Gymkhana after securing permission from the Municipal Commissioner is one of them, if there is marriage, then there is food which is cooked on the playground which is again not permissible by the law, then the leftover food is often thrown in the nearby sewage which clogs the main water line causing mini-flood like situation in Wadala every year, then there is usage of generators which cause sound pollution to next level, and finally due to the clogging of the main sewage with leftovers of food rodents are to be spotted in every building/bungalow of the area. It is said the residents of 5 Gardens have time and again written to the estate department's Chore who just turns a blind eye to the complaints filed. No guesses, as to why he must be doing so !! Time for the Municipal authorities and RTI activists to look into it.... 

2. Bharat Bandh again today...
Congress and all the opposition parties including the MNS have called for Bharat Bandh due to the hike in fuel prices. Yes, the concern is genuine as the prices of fuel have increased two folds. But what I fail to understand is that by calling for a bandh, does it really solve the purpose? The government does not budge one bit. Time & again be it any agitation "Bandh" has become a tool in the hands of fools to hold our cities and country at ransom. People who are dependant on daily wages, schools who are confused to the last minute cancel holidays and conduct schools on weekends due to this unnecessary bandhs, that obviously disturb their normal course of working. If you want to create noise, the noise has to be at the right place and for the right people. Also, even if some 10000 parties have supported the Bandh, lets wait for the whole day to see how many actually participate in this...

3. Ram Kadam--you arrogant MLA...
No, he does not deserve any write up on this...No importance should be given. All his yatra's which he conducts to various religious shrines for his people in Ghatkoper by the money he has and whatever small "right work" he does--- all got washed away due to his negligent statement he made, which grabbed attention. I was never a fan of his! Many of my colleagues in my profession drool over his richness and cling to him the minute they spot him on the 6th floor of Mantralaya, but it does not impress me one bit...never had since I have known him since 1991/92. I have seen him as a person getting Paan for his then boss Rahul Mahajan...so the person who use to run to get Paan and today roaming in Bentley's (we all know how this transformation happened) has to have a loud mouth and an arrogant attitude. To top it, read somewhere he is the worst performing MLA of Mumbai since last 2 years. Talk about reigns of our city/country win hands of such people and we talk about progress!

आठवणी आशाजींच्या : पत्रकार हेमंत जोशी


आठवणी आशाजींच्या : पत्रकार हेमंत जोशी 
आमच्या बुलढाणा जिल्ह्यातलेच एक लोकप्रतिनिधी आहेत,चुकून केव्हातरी तेही बायकोने हट्ट सोडला नाही म्हणून तिला मुंबईत घेऊन आले, फिरता फिरता बायकोला भूक लागली म्हणून तिला एका उडप्याच्या हॉटेलात घेऊन गेले, बसले, तेवढ्यात त्यांचे लक्ष शेजारच्या टेबलवर बसलेल्या आणखी एका जोडप्यावर गेले त्यातला पुरुष दिसायला बावळट होता आणि त्याच्या सोबतीने बसलेल्या तरुणीचा पदर ढळलेला होता, मग काय...याला विचारपूस करायची आयती संधी मिळाली...त्याने मग त्या पुरुषाकडे तोंड करीत विचारलेच, मी तुम्हाला कुठेतरी बघितलेले आहे त्यावर तो पुरुष म्हणाला, साहेब पण मी तुम्हाला लगेच ओळखले..अहो हि तरन्नुम तिचा मेकअप नाही म्हणून तुम्ही तिला ओळखले नाही आणि मी शेषराव, दीपा डान्स बार मध्ये पियानो वाजवतो कि...विचार करा, केवढा हाणला असेल त्यादिवशी वहिनींनी. 

असो, आशा भोसले यांच्या वाढदिवसानिमीत्ते मला त्यांच्या सहवासातले काही अविस्मरणीय क्षण आठवले, माझी खात्री आहे त्यांच्या ते कदाचित खिसगणतीतही नसतील. ज्या सकाळी वर्षा भोसले यांनी म्हणजे त्याच्या लाडक्या पण अपयशातून आयुष्यात काहीशा फ्रस्ट्रेट झालेल्या लेकीने आत्महत्या केली त्याआधीच्या रात्री सिंगापूरला मिफ्ता आयोजित मराठी कलाकारांच्या रजनीत अभिनेता सचिन पिळगावकर यांनी त्यांची जी प्रदीर्घ मुलाखत घेतली होती त्यावेळचा मीही एक साक्षीदार, मी त्या कार्यक्रमाला होतो आणि आशा भोसले त्या मुलाखतीत आपल्या मुलांविषयी भरभरून बोलल्या होत्या. विशेष दुःखद म्हणजे सकाळी त्यांना हि बातमी कळविल्यानंतर विमानात सीट शिल्लक नसल्याने त्या एकट्याच मुंबईला निघाल्या आणि एरवी अति शिष्ट वाटणाऱ्या साऱ्याच हवाई सुंदऱ्यांनी त्यांना त्या प्रवासात भरभक्कम मानसिक आधार दिला होता...

दुसरा एक किस्सा तर फार पूर्वीचा एकदा व. पु. काळे यांच्या कुठल्याशा कथाकथनाच्या एका विशेष कार्यक्रमाला पार्ल्याच्या दीनानाथ नाट्यगृहात आशा भोसले यायच्या होत्या. व. पु. आदल्या दिवशी सकाळीच माझ्या कार्यालयात आले मग आम्ही दोघेही व.पु. यांच्या स्कुटरवर बसून दादरच्या आस्वाद मध्ये नाश्त्याला गेलो तेथे मग व.पु. म्हणाले, हेमंत उद्या तुम्ही सहकुटुंब यायचे तर आहेच पण तुम्ही माझ्या घरी लवकर या आणि मी ज्या मंडळींची नावे सुचवेल त्यांना तुम्ही दीनानाथाला घेऊन यायचे आहे. मी अर्थात जबाबदारी पार पाडली पण व.पु. मूळे आशाजींची उपस्थिती आणि त्यांचे बोलणे जे अनुभवले, तोही एक अविस्मरणीय प्रसंग...

तिसरा किस्सा तर एकदम धमाल. मला अगदी अलीकडे म्हणजे चार दोन वर्षांपूर्वी कॅनडा टोरांटोला व्हाया झुरिक जायचे होते. मुंबईतल्या विमानतळावर सारे सोपस्कार पूर्ण करून बिझिनेस लाउंज मध्ये जाऊन बसलो आणि समोर बघतो तर काय दस्तुरखुद्द आशाजी त्यांचे चिरंजीव आनंद आणि नात तिघेही बसलेले. मी त्यांना परिचय करून देत म्हणालो कि मी योगेश खडीकरांचा ( म्हणजे त्यांच्या भाच्याचा ) मित्र, बघा तुम्हाला आठवत असेल कि मी आणि योगेश तुमच्याकडे अमुक दिवशी माझ्या एका आयकर खात्यात चीफ कमिश्नर असलेल्या मित्राला घेऊन येणार होतो ते तुमचे मोठे फॅन असल्यामुळे, त्या लगेच म्हणाल्या, अरे हो, पण त्यादिवशी माझ्या अंगात खूपच ताप होता, मी योगेशकडे दिलगिरी व्यक्त केलीही होती, त्यावर मी त्यांना म्हणालो, हो, मला निरोप मिळाला होता....

आश्चर्य म्हणजे त्यादिवशी आम्ही विमानातही चौघे थेट झुरिक पर्यंत एकत्र होतो आणि त्यादरम्यान ज्या गप्पा रंगल्या, कल्पना करा, काय धमाल मजा आली असेल. उतरतांना त्या एवढेच म्हणाल्या, तू पत्रकार असून देखील विशेष म्हणजे एकही रटाळ प्रश्न गप्पांच्या ओघात विचारला नाही. आनंद देखील रेस्टॉरंट व्यवसायात असल्याने त्यांना जेव्हा मी म्हणालो, माझ्या धाकट्या मुलाचा मुंबईत अमुक तमुक ब्रँड आहे, ते उसळून एवढेच म्हणाले, मी त्याच्या ब्रँडचा अतिशय फॅन आहे, आणि त्यांनी मुद्दाम त्यांचा भ्रमणध्वनी क्रमांक मला दिला. महत्वाचे म्हणजे त्या परदेशातून परतल्यानंतर आठवणीने योगेशला म्हणाल्या, तुझा मित्र भेटला होता, छान गप्पा झाल्या...

ज्यांची एक झलक पाहण्यासाठी सामान्य माणूस आयुष्यभर धडपडत असतो, अशा आभाळाएवढ्या कितीतरी मोठ्या माणसांच्या सहवासात मला केवळ पत्रकार असल्याने मोलाचे क्षण घालविता येतात, घालविता आले. घालविता येतील. आशाबाईंना वाढदिवसाच्या मनापासून शुभेच्छा आणि हो, निदान मला त्यांना पुन्हा एकदा भेटण्यासाठी तरी परमेश्वराने त्यांना किमान शंभर वर्षे आयुष्य द्यावे तेही रोगमुक्त...

शेवटी आणखी एक महत्वाचे काल आशाजींच्या वाढदिवसानिमीत्ते माझी लाडकी गायिका आणि या देशातली एकमेव डिट्टो आशा, मधुरा दातारच्या गाण्याच्या कार्यक्रमाला तिच्या आईचे म्हणजे वैजु दातारांच्या निरोपावरून पुण्याच्या यशवंतराव मध्ये हजेरी लावली, विशेष म्हणजे या कार्यक्रमात दस्तुरखुद्द हृदयनाथ मंगेशकरांनी आशाजींच्या डोळ्यात अश्रू आणणाऱ्या कितीतरी आठवणी सांगितल्या आणि हो, सांगायला नकोच, मधुराने जवळपास चार तास आम्हा तुडुंब भरलेल्यांना मंत्रमुग्ध करून सोडले...
तूर्त एवढेच.

पत्रकार हेमंत जोशी