Thursday, 31 May 2018

अशोक वानखेडे, अनिल थत्ते, आणि निखिल वागळे : पत्रकार हेमंत जोशी


अशोक वानखेडे, अनिल थत्ते, आणि  निखिल वागळे : पत्रकार हेमंत जोशी 

आडनाव सांगण्याची गरज नाही, उनका नामही काफी है..दिल्लीतले पत्रकार अशोकजींच्या घराला एकदम झक्कास बाल्कनी आहे, शेजारच्या गुप्ता वहिनींच्या घरातलेही म्हणे बाल्कनीतून सारे दिसते...साहजिकच आहे, ती अशोकजींची आवडती जागा आहे, घरातली बाल्कनी...परवा ते बाल्कनीत उभे राहून मोठ्यांदा म्हणायला लागले...आज कल जमी पर नही रुकते कदम मेरे...साऱ्यांच्या बायका सारख्याच. वहिनी लगेच आतून खेकसल्या,ती सटवी अजून माहेरून परतलेली नाही. आणि हो, आत या, जमिनीवर पाय न ठेवता, आताच मी झाडू पोछा केलाय...अलीकडे अशोकजींच्या शर्टावर वहिनींना ' एकही बाल ' सापडत नसल्याने त्यांना उगाचच वाटत राहते, अशोकजी यावेळी एखाद्या टकलीच्या प्रेमात पडलेले दिसतात...येथे सहजच गम्मत केली आहे, जे सर्वांची खेचतात त्या अशोकजींची मी उगाचच खेचली आहे. एक मात्र नक्की मूळ विदर्भातले पण गेल्या कित्येक वर्षांपासून दिल्ली गाजवून मोकळे झालेल्या पत्रकार अशोक वानखेडे यांचे धोबीघाट हे न्यूज पोर्टल नक्की पाहण्यासारखे ऐकण्यासारखे असते, आहे. त्यांचे बोलणे केवळ आक्रमक नसते ते पुराव्यांवर आणि नेमक्या संदर्भांवर 
कायम आधारलेले असल्याने धोबीघाट दर्शकांच्या पसंतीला उतरलेले आहे...

सवंग लोकप्रियता मिळविण्याच्या नादात अलीकडे काहीसे बाजूला पडलेल्या निखिल वागळेंनी सावरकरांवरील वाद मुद्दाम ओढवून घेतलेला आहे. जसे घरातल्या लहान मुलाकडे आपण दुर्लक्ष केले कि तो कसा लघवीची जागा आपल्याच हाताने ओढून ओढून रडायला लागतो ते तसे निखिल वागळेंनी केले आहे, उगाचच त्यांच्याकडे सर्वांचे पुन्हा लक्ष जावे म्हणून. अशावेळी वास्तविक सर्वांनी त्यांच्याकडे दुर्लक्ष केले असते तर अधिक बरे झाले असते पण तुमचाही बाळासाहेब ठाकरे झाला म्हणजे त्यावेळी छटाकभर महानगर वर बाळासाहेबांनी आदेश दिल्याने शिवसैनिकांनी हल्ला केला आणि निखिल वागळे विनाकारण मोठे झाले, प्रसिद्धीच्या झोतात आले. चावायला धावणाऱ्या कुत्रीचे जसे चुंबन घ्यायचे नसते ते तसेच वागळेंच्या बाबतीत वागायचे असते, वागळे चतुर आहेत, त्यांनी एक वाक्य फेकले आणि फुकटात स्वतःची मोठी प्रसिद्धी करवून घेतली..
पत्रकार लेखक संपादक प्रकाशक अनिल थत्ते माझे मित्र आहेत, या दोघांच्याही बाबतीत नेमके तेच घडले, घडते. वागळे व थत्ते सवंग लोकप्रियतेच्या मागे लागले, तेवढ्यापुरते नक्की मोठे झाले पण त्याच वेगाने ते वाचकांच्या मनातून उतरले.

अनिल थत्ते बिग बॉस मध्ये गेले आणि त्यांचे सोज्वळ स्वरूप अनेक वर्षांनी बघायला मिळाले नव्हे उषा नाडकर्णी सारख्या खमक्या मंडळींनी त्यांना तसे मूळ स्वरूपात राहण्यास भाग पडले, साधा व्हाइट शर्ट आणि ब्लु जीन्स, अनिल किती सोज्वळ दिसत होते, त्यांनी ते तसेच राहावे, असे वाटले होते पण बाहेर पडल्यानंतर त्यांनी पुन्हा तो तसाच पोशाख घालणे आणि चेहरा रंगविणे सुरु केले आहे. त्यांनी असे पुन्हा वागणे राहणे सुरु केले, अनेक वर्षांनी लोकांच्या मनात मिळविलेले स्थान अनिल पुन्हा घालवून बसतील असे दिसते, त्यांना विनंती निदान त्यांच्या घरच्यांना त्यांच्या संगे उजळ माथ्याने फिरण्यासाठी आणि जोकर म्हणून नव्हे तर लिखाणातून त्यांनी लोकप्रिय होण्यासाठी पुन्हा पूर्वीसारखेच रस्त्यावर उतरावे, केवळ लिखाणातून त्यांनी लोकांना आकर्षित करावे, वेडेवाकडे वागून दिसून नव्हे...

शेवटी एकच सांगतो, मी तेवढा चांगला, स्वतःला समजणारे निखिल वागळे, त्यांचे हे असे एककल्ली म्हणजे व्हिमजिकल वागणे, जवळपास साऱ्याच वाहिन्यांनी आता त्यांना न घेण्याचे ठरविलेले आहे आणि माझ्या माहितीनुसार त्यांनी प्रयत्न केले, आपले स्वतःचे चॅनेल सुरु करण्यासाठी, पण त्यांना आर्थिक सहकार्य करण्यासाठी कोणीही पुढे आले नाही, कोणालाहि आपल्या हाताने एड्स लावून घ्यायचा नसतो, वागळे नेमके कसे, आमच्या क्षेत्रात ते साऱ्यांना उमजलेले असल्याने यापुढे त्यांना 
सहकार्य मिळेल, शंभर टक्के अशक्य आहे आणि खिशातून पैसे घालून वाहिनी सुरु करणे, एवढे ठार वेडे वागळे नक्कीच नाहीत, म्हणून तुम्हाला विनंती, संपलेल्यावागळेंना दुर्लक्षित करा, त्यांच्याकडे किंवा त्यांच्या विनाकारण वादग्रस्त बोलण्याकडे 
लक्ष न देणे केव्हाही चांगले...
तूर्त एवढेच.


पत्रकार हेमंत जोशी 

Tuesday, 29 May 2018

घोडे बाजार २ : पत्रकार हेमंत जोशी


घोडे बाजार २ : पत्रकार हेमंत जोशी 
अलीकडे अमेरिकेत लॉस अँजेलिसला होतो. एके संध्याकाळी भारतीय जेवण करावेसे वाटले म्हणून हॉलिवूड मुख्य रस्त्यावरच्या अनार या भारतीय पण अगदीच छोटेखानी रेस्टोरंट मध्ये जेवायला गेलो. जेवण येईपर्यंत वेळ होता, मुंबईत फोनवरून कोणाशी तरी बोलत बसलो. माझे बोलणे समोर उभा असलेला वृद्ध व्यवस्थापक ऐकत होता. माझे जेवण संपल्यावर तो मुद्दाम माझ्याशी बोलायला आला. तुम्ही मुंबईचे वाटते, मी हो म्हणालो. तो त्यावर म्हणाला, मी तसा पश्चिम बंगाल मधला, पण मुंबईत काही वर्षे होतो, सिनेमात नशीब अजमावण्यासाठी आलो होतो. नाही म्हणायला मला काही चित्रपटातून काम देखील मिळाले त्यापैकी १९७५-७६ साली आलेल्या आय एस जोहरच्या नसबंदी सिनेमात तर मी प्रमुख भूमिकेत होतो, जोहर यांनीच माझे त्या सिनेमा पासून अनिताभ असे अमिताभ नावाशी मिळते जुळते नामकरण केले होते. पुढे फारशी कामे मिळाली नाहीत, वयही निघून गेले मग इकडे भाऊ बहिणी होत्या म्हणून आलो आणि येथेच स्थायिक झालो. लग्न झाले नाही, एकटाच राहतो, या अशा छोट्या मोठ्या नोकऱ्या करतो...त्याचे अपयशी आयुष्य ऐकून मला फार वाईट वाटले. असो, त्याच्याकडे पैसे नसतील पण मन मोठे होते, त्याने माझे २० डॉलर रकमेचे बिल घेतले नाही. प्रत्येकाच्या बाबतीत सांगायचे झाल्यास वय वर्षे २० ते ४० यादरम्यान ज्याने स्वतःला सांभाळले त्याचे भले होते, इतरांचे असे वाटोळे होते, या वयातली दादागिरी तुमचे आणि तुमच्या कुटुंबाचे भवितव्य ठरवीत असते अन्यथा, जिंदगी के सफर मे गुजर जाते है, वो मकाम, वो फीर नही आते..वो फीर नहीं आते...यश अनेकांना मिळते, काहींना पटकन मिळते पण जे जमिनीवर टिकून राहतात, न माजता हवेत जे तरंगत नाहीत, गर्वाने जे फुलून उठसुठ अद्वातद्वा वागत नाहीत, तेच टिकून राहतात अन्यथा या वयातले माजलेले तरुण तरुणी एखाद्या काळ पुरुषासारखे ठरतात, त्यांचे कुटुंब आणि ते स्वतः उध्वस्त होतात, पश्चातापाने तडफडून मरतात, त्यांचे सारे संपते...

वाममार्गाने सत्ता आल्यानंतर जवळपास साऱ्याच नेत्यांना ज्या सर्वसामान्य कार्यकर्त्यांच्या जीवावर ते मोठे झाले त्याच कार्यकर्त्यांना ते विसरून मोकळे होतात आणि स्वतःचे व आपल्या कुटुंबाचे तेवढे भले करणे आणि येनकेनप्रकारेण सत्तेत टिकून राहणे एवढेच त्यांचे पुढले ध्येय ठरते भलेही त्यांचा वक्त चांगला असतो पण अंत केवढा वाईट, हे आपण अलीकडे अनेक नेत्यांच्या बाबतीत प्रत्यक्ष बघितलेले आहे, विशेष म्हणजे हे हपापलेले वातावरण कोणत्याही विचार सरणीच्या राजकीय पक्षांमध्ये सारखे आहे. कालपर्यंत रोह्याचे सुनील तटकरे आणि त्यांचे बंधू, आणि अलिबागचे पाटील एकमेकांना पाण्यात पाहत होते, त्यांच्यात विस्तव देखील जात नव्हता. अर्थात त्याआधी असे नव्हते म्हणजे तटकरे राज्यमंत्री मंत्री होण्यापूर्वी जयंतराव किंवा मीनाक्षी पाटलांचे सुनील तटकरे यांच्याशी घनिष्ट संबंध होते कारण या दोन्ही तिन्ही नेत्यांना त्यावेळेचे त्याभागातले लोकमान्य नेते ए. आर. अंतुले यांना संपवायचे होते आणि त्यांनी ते मिळून केले, अंतुले यांना बऱ्यापैकी रायगड जिल्ह्यातून या मंडळींनी बाहेर केले आणि मुंबईत कायम मुक्कामी आणून बसविले होते...

मोहीम फत्ते झाली, त्याचा फायदा सुनील तटकरे यांनी मोठ्या खुबीने करून घेतला, मग त्यांनी पाटलांना देखील टांग दिली आणि ते राज्यमंत्री झाले, पुढे खूप मोठे झाले. तटकरे यांनी मोठ्या खुबीने आपल्या राजकीय ताकदीचा वापर करून घेतला म्हणून अलिबागचे पाटील त्यांच्यापासून पुढे दूर झाले. अलिकडल्या काही निवडणूकातून रायगड जिल्ह्यातले सुनील तटकरे आणि जयंत पाटील पुन्हा एकत्र आल्याचे यासाठी बघायला मिळते आहे कि अनिल तटकरे यांची फारशी मदत न घेता त्यांना पोटच्या अनिकेत ला विधान परिषदेवर पाठवायचे होते आणि तेच शेकापच्या जयंत पाटलांना देखील करायचे आहे, राष्ट्रवादीचे हेमंत टकले यांची पुतणी चित्रलेखा, जयंतरावांची स्नुषा आहे आणि तिला देखील विधान परिषदेवर पदवीधर मतदारसंघातून निवडून यायचे असल्याने या दोघांनी एकमेकांना सहकार्य करण्याचे ठरविले आहे, ठरविले होते त्यातून आपले तिकीट कापले जाणार आहे किंवा आपल्याला एकट्याला वाऱ्यावर सोडले जाऊ शकते या भीतीपोटी निरंजन डावखरे यांनी ठरविले, पक्षांतर करायचे, आणि त्यांनी ते केले, ज्या शरद पवारांनी डावखरे कुटुंबाला सतत भरभरून दिले त्यांनी सत्तेत स्थान डळमळीत झाल्याचे दिसताच पक्षांतर केले, श्री निरंजन वसंत डावखरे लगेच भाजपामय झाले... अर्थात त्यांच्या भाजपा मध्ये येण्याचे कोकणातल्या किंवा ठाणे जिल्ह्यातल्या भाजपा मधल्या कोणत्याही मोठ्या नेत्याने यासाठी स्वागत केले नाही कि त्यांच्यातल्या अनेकांनी पदवीधर मतदार संघाची निवडणूक लढविण्याची गेल्या कित्येक वर्षांपासून तयारी केलेली आहे पण निरंजन यांच्या प्रवेशाने पुन्हा एकदा एका आगंतुकाने भाजपा मधल्या खऱ्या कार्यकर्त्याचा अपमान केला आहे...इच्छुकांचे राजकीय नुकसान केलेले आहे त्यामुळे चित्रलेखा पाटील यांचे पदवीधर मतदार संघातून विधान परिषदेवर निवडून जाणे आता 
जवळपास नक्की दिसते आहे कारण भाजपातले इच्छुक आणि इतरही काही नेते निरंजन डावखरे यांना मनापासून सहकार्य करणार नाहीत, हि निवडणूक डावखरेंना खूप कठीण आहे...
क्रमश:


पत्रकार हेमंत जोशी 

Monday, 28 May 2018

घोडे बाजार : पत्रकार हेमंत जोशी


घोडे बाजार : पत्रकार हेमंत जोशी 
मी अजिबात मोठा माणूस नाही पण माझे मित्र मोठे आहेत, मनाने आणि पैशांनी श्रीमंत आहेत त्यामुळे कुठेही गेलो, अगदी अख्या जगात कुठेही फिरायला गेलो तरी ते माझ्या निवासाचीराहण्याची व्यवस्था तेथल्या त्या ठिकाणी असलेल्या महागड्या हॉटेल्स मध्ये हमखास करतात. त्यांची माझ्याकडून कोणतीही अपेक्षा नसते आणि माझी त्यांच्याकडून, पण केवळ प्रेमापोटी हे सारे घडते. माझे मित्र मोठे आहेत पण मी मोठा नसल्याने काही सवयी पूर्वीच्याच आहेत म्हणजे माझीही शांताबाई होते. शांताबाई माझ्या जळगावातल्या मित्राची बायको. शहरातल्या मुलींविषयी त्याचे काही अकारण गैरसमज होते म्हणून त्याने मुद्दाम खेड्यातली करून आणली, मग तो हनिमूनला गेला. हॉटेलातल्या पलंगावर ते दोघे झेपावणार तेवढ्यात कोणीतरी बेल वाजवली ह्याने दार उघडले. पोऱ्या पाण्याचा जग घेऊन आला होता. याने दार बंद केले आणि पलंगाकडे परतला तर बायको गायब, याने तिला इकडे तिकडे शोधले, शेवटी ती पलंगाच्या खाली दडून बसलेली दिसली, मित्राने विचारले, का गं असे केले, लपून बसलीस, त्यावर ती म्हणाली, मला वाटले नेहमीसारखे पोलीस आले...

मित्रांनो, काही जुन्या सवयी या अशा जाता जात नाहीत. म्हणजे मी कोणत्याही हॉटेल मध्ये मुक्कामाला गेलो कि रूम खाली करतांना तेथले जे जे शक्य आहे ते सारे जमा करून आणतो आणि येथे ज्यांना आवश्यक आहे त्या सर्वांना म्हणजे आसपासच्या गरिबांना वाटून मोकळा होतो. उद्देश एकमेव, त्यांनी तरी महागड्या वस्तूंचा उपयोग कधी घ्यायचा...तुम्हीही हे करून बघा. माझे मित्र म्हणतातही कि शक्य असते तर तू हॉटेलातली पलंग आणि गादी देखील आणली असतीस. मी त्यांचे कुचके बोलणे मनावर घेत नाही...

अलीकडे पार पडलेल्या विधान परिषद निवडणुकी निमित्ताने हे आठवले. या राज्यातल्या केवळ भ्रष्टाचार करून धनदांडग्या झालेल्या नेत्यांनी, त्यांच्या पुढल्या पिढ्यांनी, दलालांनी, कंत्राटदारांनी, व्यापाऱ्यांनी, त्यांना कायम सहकार्य करणाऱ्या शासकीय अधिकाऱ्यांनी एकेकाळी पवित्र आणि देशभक्त सदस्यांनी जी विधान परिषद काठोकाठ भरलेली असायची, त्या परिषदेची अक्षरशः वेश्या करून ठेवली आहे. जी आकडेवारी मी काढली त्यावरून राज्याच्या विधानपरिषदेत केवळ १३ टक्के सदस्य त्या रामदास आंबटकर यांच्यासारखे पवित्र देशभक्त तळागाळातले स्वच्छ आणि सुसंस्कृत आहेत, बहुतेक सारे म्हणजे उरलेले ८७ टक्के विविध भानगडी युक्त आहेत, जणू आम्हासामान्य मराठीच्या उरावर बसून आमचे सारे ते लुटताहेत, आम्ही केवळ आक्रोश करतो आहोत म्हणून मनातले सांगतो जर विपलभ बाजोरिया सारखे सदस्य विधान परिषदत काठोकाठ भरले जाणार असतील तर सामान्य मराठींनी रस्त्यावर उतरावे आणि हि विधान परिषद कायमची बरखास्त करावी, आमच्यातल्या हरामखोर नेत्यांना ओरडून सांगावे...

ज्या विपलभ बाजोरिया यांचा कालपर्यंत राज्यातल्या राजकारणाशी दूरदूरपर्यंत संबंध नव्हता केवळ त्याचे हिशेबी व्यापारी वडील पाठीशी उभे म्हणून हे महाशय थेट मराठवाड्यातून विधान परिषदेवर निवडून जातात आणि जे सुरेश नागरे त्या भागातले तरुण लोकप्रिय नेते त्यांना केवळ चार मते पडतात, हे सारे त्या बाजोरिया आणि नागरे यांचे नेमके हिशेब मनाला झिणझिण्या आणणारे ठरलेले आहेत. माजी आमदार कुंडलिक नागरे यांच्या मोस्ट ऍक्टिव्ह मुलाने म्हणजे सुरेश नागरे यांनी हे असे हिशेबी राहून पराभव पत्करणे नक्की अयोग्य ठरले आहे, याची मोठी किंमत त्यांना त्यांच्या मतदारांसमोर भविष्यात मोजावी लागणार आहे. आणि असेच सतत घडते आहे, त्या विधान परिषद निवडणुकी निमित्ताने. घोडे बाजार बघून मन बधिर होते आणि केवळ हिशोबाचे गणित यशस्वी करण्यासाठी सामान्य मराठी माणसाला दूर ठेवून किंवा जे खरोखरी विधान परिषद सदस्य होण्याच्या लायकीचे आहेत अशा मान्यवरांना बाजूला ढकलून हे राज्य त्या विधान परिषदेच्या माध्यमातून बेवकूफ बनविल्या जात आहे, चांगल्या लोकांची म्हणजे उल्हास पवारांसारख्या असामान्य सदस्यांची हि विधान परिषद दुर्दैवाने राहिलेली नाही....
क्रमश:


पत्रकार हेमंत जोशी 

Saturday, 26 May 2018

OFF THE RECORD review on some of the headlines today....

OFF THE RECORD review on some of the headlines today.... 

1. तुकाराम मुंढे यांना न्यायालयाचा दणका-लोकमत 
Even after having a stay order from the Court, Nashik Corporation went ahead and demolished the "illegal" compound wall of Greenfield Lawns and in regard to not following court's order, Commissioner Tukaram Mundhe got an earful from the court, claims Lokmat today. But matter of fact is something different here. It is a typical situation wherein a clean officer like Mundhe has been yet again made a scapegoat and brought in trouble due to the high-handedness of bureaucrats working under him and the nexus they enjoy with the third grade land sharks of Nashik. Especially owner of Vishwas Lawns owned by a person called Vishwas Thakur, a close associate of Supriya Sule. Anyways, Out of some 170 odd lawns in Nashik, today only 5 are legally constructed as per information. Also when the demolition was going on, it had started in the morning. The party's lawyer came to the department and handed over the stay order to the department at 3pm. Technically the department should have immediately informed the concerned officer who was on the field but he chose to remain mum. What is this? Isn't this a typical case now wherein a IAS officer wants to work but the officers below him are stopping him...anyways by the time the order was communicated taking their own time, the compound was razed and Commissioner was left nothing but embarrassment. I'm always on the side of brave & courageous officers like Mundhe....Fight on!!


२. पैसा झाला मोठा--अतुल कुलकर्णी-लोकमत 
What an apt article on how people are deserting NCP for money and how horse-trading is playing an important role in Vidhan Parishad elections. But Kulkarni forgot to mention that  Ramesh Karad who had taken NCP's nomination and withdrew at the last minute, it was not a failure of Sharad Pawar as mentioned in the article. It was 200% failure of Ajit Pawar and the oversmart Amarsingh Pandit who clicked a deal with Karad and in all Dhananjay Munde was made a scapegoat. Munde took the whole blame on to himself even without blinking an eyelid. I'm telling you, in NCP the war is not with other parties. It is Sharad Pawar wanting to take Supriya Sule ahead of Ajit Pawar. But Kaka has left no stone unturned to embarrass Ajit Pawar time & again, when he announced Jayant Patil as the Party chief instead of Shashikant Shinde (Dada aide). This was the final nail in the coffin when it came to family feud on display. 
In regard to horse trading in recently concluded Vidhan parishad here are my views....
विधान परिषद निवडणूक की घोडेबाजार ?
आयुष्यभर अकोला येथे राहणारा नवखा पोरगा बाजोरिया जेव्हा परभणीतुन जिंकतो, दराडे म्हणतात मी जातीच्या (भुजबळ) भरवश्यावर जिंकलो, अनिकेत तटकरे यांना राणे जिंकवतात...आता महाराष्ट्र विधान परिषद म्हणायची की दलाल, दरोडेखोर, जातीवादी आणि व्यापारींची मेहफिलीच ठिकाण? सगळेच बोगस...गाडगीळ, आंबटकर, रावते ह्यांना प्लिज घरी बसावा....यांना नाही सहन होणार या सगळ्या महाराष्ट्र विक्रेत्यांच्या मध्ये बसून.... महाराष्ट्र चाललाय कुठे? मी नेहमी सभाच कव्हर करतो...परिषद मध्ये पाय ठेवची इच्छा देखील होत नाही....तिथे जाऊन असे वाटते, की खुद्द दाऊद देशभक्तीचे किस्से ऐकवत आहे...विधान परिषद बरखास्त झाली पाहिजे, या मतावर मी आलो आहे...

Vikrant Joshi 



Thursday, 24 May 2018

गाढव सारे १ : पत्रकार हेमंत जोशी


गाढव सारे १ : पत्रकार हेमंत जोशी 
मित्रांनो, 
तुमची इकडे तिकडे सगळीकडे नजर सतत भिरभिरत असते, पण गाढवाकडे कधी बघितले आहे का, गाढवांचे कधी निरीक्षण केले आहे का, माझ्या या प्रश्नावर तुमचे नेमके उत्तर असेल, नाय..नो..नेव्हर..

एव्हाना तुम्ही जर गाढवाकडे निरखून बघितले असते तर तुमच्या ते सहज लक्षात आले असते म्हणजे, घोडयाला राहायला तबेला असतो, माणसाला निवास करण्यासाठी घर असते, पक्षांसाठी घरटे असते, कुत्र्यांना तर तुम्ही थेट आपल्या घरात राहायला देता, अलीकडे तर ज्यांची पाळीव कुत्री लाडकी असतात अशा कितीतरी बायका नवऱ्याला जमिनीवर झोपवतात आणि पाळलेल्या कुत्र्यांना त्या कुशीत घेऊन झोपतात. देवा, पुढल्या जन्मी मला एखाद्या सुंदर स्त्रीच्या घरातले पाळलेले कुत्रे म्हणून जन्माला घाल रे बाबा..वाघ सिंहाला राहायला गुहा असते. गुरांना गोठा असतो. सापाला बीळ असते,पण जे गाढव आपल्या मालकांसाठी दिवसभर राब राब राबते. त्या मालकाने कधी त्या गाढवाच्या अंगावरून हात फिरविला, असे घडत नाही, ज्या गाढवाकडून मालक दिवसभर उन्हातान्हात वाट्टेल तेवढे काम करवून घेतो, रात्री ते गाढव कुठे उभे आहे, ते काय खाते, त्या गाढवाचे कोणतेही दुःख, त्याची चिंता मालकाला नसते, गाढव मारून पडल्यानंतर त्या गाढवाला उचलूनही म्युन्सिपाल्टीवाले नेतात, थोडक्यात कुठेतरी एखाद्या बेवारशासारखे अनाथासारखे मार खात सारी गाढवे रस्त्याच्या कडेला उभी असतात, टवाळखोरांनी येत जात मारायला सुरुवात केली कि पुन्हा काही क्षण निवांत घालविण्यासाठी दुसर्या रस्त्याच्या कडेला जाऊन 
उभी राहतात. गाढवाने काय खाल्ले तो कुठे आहे, त्याची चिंता मालकाला कधीही नसते कारण त्या मालकाला माहित असते, गाढव आपल्याला सोडून कुठेही जाणार नाही, सकाळी पुन्हा दारासमोर येऊन उभे राहील आणि कामाला सुरुवात करेल...

www.vikrantjoshi.com

या राज्यातल्या प्रत्येक राजकीय पक्षातल्या सामान्य कार्यकर्त्यात आणि कुंभाराच्या गाढवतात अजिबात फरक नाही, कमालीचे साम्य आहे, मी सांगितलेली गाढवांची व्यथा सामान्य कार्यकर्त्यांना, वाचून बघा, तंतोतंत लागू पडते. म्हणून कोणत्याही राजकीय पक्षात कुंभार व्हायचे असते, गाढवांचा तोटा नसतो. प्रत्येक पक्षातले नेते त्यांच्या कार्यकर्त्यांना नियमित सतत आयुष्यभर कायम एखाद्या गाढवासारखे आधी दिवसभर राबवून घेतात नंतर बेवारस ओडून मोकळे होतात कारण नेत्यांना माहित असते हे गाढव पुन्हा सकाळी माझ्या दारासमोर येऊन तेही हात जोडून गोंडा घोळत उभे राहणार आहे...

बायकोपेक्षा प्रेयसी होणे अधिक चांगले असे जे अनेक विवाहित स्त्रियांना वाटते ते तसे या राज्यातल्या बहुसंख्य सामान्य संघ स्वयंसेवकांना आणि भाजपा मधल्या सामान्य कार्यकर्त्यांना वाटू लागलेले आहे कारण बायको आणि प्रेयसीसारखे जे जे नेते राष्ट्रवादी पक्षातून किंवा अन्य राजकीय पक्षातून सर्वसामान्य निरंजन डावखरे यांच्यासारखे नेते भाजपामध्ये येतात असे सारेच्या सारे मग ते विनायक मेटे असतील, राजेंद्र गावित असतील, भारती लव्हेकर, राम कदम, प्रवीण दरेकर, नारायण राणे, प्रसाद लाड असे कितीतरी कि ते भाजपा मध्ये आले रे आले कि लगेच पुढल्या क्षणी त्यांना काहीतरी मिळते. म्हणजे पत्नी बाहेर कुठेतरी रस्त्यावर उभी असते आणि प्रेयसी महालातल्या पलंगावर विराजमान असते, मात्र जे तुरुंगात जाऊन आले, घरची भाजी 
भाकरी खाऊन रस्त्यावर उतरले, पक्ष वाढीसाठी सतत झटले, आजही झटताहेत ते सामान्य कार्यकर्ते दुर्लक्षित केले जातात, हे असे कदाचित भाजपा संघ वर्तुळात मोठ्या प्रमाणात घडत असेल पण इतरही राजकीय पक्षात हुबेहूब तसेच घडते आहे, सामान्य कार्यकर्ते सतरंज्याउचलण्यापुरते, बाहेरून आलेले नेते किंवा नेत्यांचे कटुम्ब सदस्य, या राज्यातले दलाल, कंत्राटदार, अमराठी व्यापारी मजेत आहेत, त्यांना प्रत्येक राजकीय पक्षात किंवा संघटनेत महत्वाचे स्थान आहे, स्थान असते आणि सामान्य कारकर्ते फक्त आणि फक्त गाढव म्हणून आयुष्याच्या अखेरपर्यंत जगून मोकळे होतात कारण सारेच नेते त्या सुनील तटकरे यांच्यासारखेच, जसे तटकरे यांना कायम स्वतःला, स्वतःच्या कुटुंबाला, भावाला, भावाच्या कुटुंबाला पदे वाटून मोठे केले. श्रीमंत केले तेच इतर नेत्यांना करायचे असते, रोह्यातल्या कार्यकर्त्यांच्या पदरी तटकरे टाकतील त्या तुकड्यावर समाधान मानायचे असते. आणि सारेच तटकरे, तटकरे हे एक उदाहरण दिले. कधी तटकरे असतील तर कधी मोहिते पाटील कधी अलिबागचे पाटील असतील तर कधी अकोल्यातले बाजोरिया, सार्या नेत्यांना त्यांच्या सामान्य कार्यकर्त्यांना म्हणाल तर रांडेसारखे म्हणाल तर गाढवासारखे सतत कायम सदा सर्वदा राबवून घ्यायचे आहे, रांडेसारखे वापरून घ्यायचे, नंतर रस्त्यावर सोडून द्यायचे असते. जे शरद पवार यांनी केले म्हणजे बदमाश बदनाम हलकट करप्ट नेत्यांना आणखी आणखी मोठे केले आणि कार्यकर्त्यांकडे दुर्लक्ष केले तेच सतत सगळीकडे घडते आहे. पुन्हा एकदा, कुंभार व्हावे, गाढव होऊ नये. वसंत डावखरे व्हावे, ठाण्यातले सामान्य कार्यकर्ते म्हणून जन्माला येऊ नये, त्यांचा गजानन देसाई होतो, पण समस्त नेत्यांनी कायम एक लक्षात ठेवावे, आपल्या कार्यकर्त्यांना सदोदित उल्लू बनवू नये अन्यथा जे राष्ट्रवादी पक्षाचे ठाणे जिल्ह्यात आज झाले ते तसे होते, अगदी मागल्या केवळ पाच वर्षांपूर्वी ठाणे जिल्ह्यात राष्ट्रवादी पार्टी टॉपला होती, आज जवळपास राष्ट्रवादी पक्षाचे जे मुंबईत नगण्य स्थान आहे तेच ठाणे जिल्ह्यातही झालेले आहे, पवारांनी ठाणे हातातून घालविले आहे, कारण सामान्य कार्यकर्त्यांना त्यांनी या जिल्ह्यात गाढव करून ठेवले आहे, ठेवलेले होते. एखादेच त्या आव्हाडांसारखे, कसेबसे आपले स्थान टिकवून आहेत. इतरांचे त्या सचिन आहेर यांच्यासारखे आहे म्हणजे ठाणे जिल्ह्यातले राष्ट्र्वादीतले उरले सुरले पक्ष सोडून जाण्याच्या मनस्थितीत आहेत. मुंबईत जशी राष्ट्रवादी पार्टी नरेंद्र वर्मा, सचिन अहिर, संजय दीना पाटील यांच्यापुढे सरकलीच नाही तेच पवारांच्या हातून ठाण्यात घडले जे सहसा त्यांच्याबाबतीत क्वचित घडते पण घडले आणि ठाणे जिल्ह्यातले सारे संपले...
क्रमश:

पत्रकार हेमंत जोशी 

Wednesday, 23 May 2018

OFF THE RECORD review on some of todays headlines....

OFF THE RECORD review on some of todays headlines....

1. Rajendra Gavit, candidate for the BJP for Palghar.
I have known Rajendra Gavit in capacity as a Minister of State in the last Government for tribal Development & I also remember how then (congress) Chief Minister use to pull him for his lack of zest for work and sometimes for no work at all, regularly. Basically, he was only a Minister who in spite of having a very decent staff (his ex-PS is now a IAS officer & Collector now) couldn't just perform. All he did in his entire tenure as a Minister, was to file complains and RTI's with the CM against his Cabinet Minister Babanrao Pachpute, and later Madhukar Pichad. Both the cabinet ministers never paid any heed to this non-performing Minister, but they also made sure none of the files were sent to him by the department. So the RTI's and complain letters were to take a part of the pie. Tribal Department meant money then and today also. All Minister's (currently equally corrupt Savra & his team)  have just milked this one department meant for the most needy one's. There was always a tug-of-war between PS of Pachpute (Rajendra Muthe) & PS of Gavit (now Collector). The war was over % . If Pachpute took 10% of the tender, Gavit use to file the complain or RTI and at the end like a bigger was handed over 2 or 3%. Hence my brains rattle when knowing all, CM Devendra Fadnavis asked this newly import to represent Loksabha seat of Palghar. He couldn't speak chaste Marathi, if he gets chosen, God help the constituency & Delhi wala's... One he never speaks, if he does no one understands....But Shivsena also by giving the keen of Wanga have equally disappointed us. Agreed, the seat needs a tribal, but aren't there any literate, fire in the belly type of candidates in this constituency with some experience? 

2. Niranjan Davkhare joins BJP.
Reason given by the young & dynamic MLC to quit the NCP, was his family's love-hate relationship with none other than current MLA from the NCP Jitendra Ahwad. We all know how inter-party relations never worked in Thane. Right from the days of Anand Dighe who never had any love for Ganesh Naik or even Vasant Davkhare (then in SS) to current animosity between Eknath Shinde & Pratap Sarnaik, this one between the Davkhare's and Ahwad is the one that was on the streets. In this animosity, agents, money hoarders & land sharks like Kapil Patil, Dashrath Patil, Ravindra Chavan became big all of a sudden and started to dictate their own terms to the government & corporation. Basically these all, except few here & there, are all Shivsainiks, the most dominant party in Thane. Niranjan, who quit the MLC, I think couldn't take up the fight any more with Ahwad. He seemed to put his armour down in front of Ahwad, which am sure the senior Davkhare would not have been happy if he lived to see this day. Whosoever it is, whichever party they represented, I know Vasant Davhkare could solve anyone's and everyone's problem in a fraction of second,a dn believe me it all came to him. He was a Sharad Pawar loyal all his life but equally enjoyed "love" from the late Balasaheb Thackrey. Nirajan, has certainly left the fight and joined BJP who any which ways were tired of the non-performing current MLA Sanjay Kelkar (non-performing in the sense cannot stand against the mights I mentioned above) & "over performance" of Kapil patil & Ravindra Chavan. 

Vikrant Joshi 


Wednesday, 16 May 2018

तटकरे आणि फटकारे : पत्रकार हेमंत जोशी


तटकरे आणि फटकारे : पत्रकार हेमंत जोशी 
जे गणेश नाईकांच्या, मोहिते पाटलांच्या, सातारातल्या भोसलेंच्या, नागपुरात अनिल आणि रणजित देशमुखांच्या, लोढा कुटुंबात, महाजनांच्या, मुंडेंच्या, ईश्वरलाल जैन सारख्या कित्येकांच्या घरी घडले ते रोह्यातल्या तटकरेंच्या घरी घडायला नको होते, राम लक्ष्मणासारखी जोडी फुटली कि पुढले नुकसान मोठे होते मोठे असते. घरातली उभी फूट म्हणजे भावाभावातली भांडणे किंवा त्यांच्यातले वितुष्ट त्यांना एकमेकांना अतिशय हानिकारक असते. दोन ताकदी दोन भागात विभागल्या गेल्या कि एका काडीचे जसे पटकन दोन तुकडे करता येतात ते तसे त्यांच्या बाबतीत घडते. तेच काड्यांच्या एकत्र गठ्ठयाला मात्र तोडणे इतरांना किंवा कोणालाही तेवढे सोपे नसते. आता तटकरेंच्या घरातले काम त्यांच्या विरोधकांसाठी सोपे झाले कारण वरकरणी जरी आता याक्षणी दिसत नसले तरी मी जे स्वतःच्या डोळ्यांनी बघितले आहे आणि स्वतःच्या कानांनी ऐकले आहे, अलिकडल्या काही दिवसात बघितले आहे, एवढेच सांगतो, तटकरे बंधूंचे आपापसात फाटले आहे, अनिकेतच्या म्हणजे सुनील तटकरे यांच्या मुलाच्या विधान परिषद निवडणुकीनिमित्ते अनिल सुनील यांचे आधीच दुरावलेले संबंध आता अधिक फाटले आहेत म्हणून वाईट वाटले आहे....

यात अनिल आणि सुनील या दोघांचेही चुकलेले आहे विशेष म्हणजे अनिल तटकरे यांनी न फाटण्या थोडे मन मोठे केले असते तर अधिक बरे झाले असते पण दुर्दैवाने ते घडले नाही. सुनील यांच्या अनिकेत पेक्षा अनिल यांचा अवधूत राजकीयदृष्ट्या अधिक बलवान आणि बळकट आहे यात शंका नाही त्यामुळे अवधूत किंवा मलाच विधान परिषदेला पुन्हा एकदा संधी द्या असा आग्रह धरणार्या अनिल तटकरे यांनी जर थोडे मन मोठे ठेवून राजकारणात प्रसंगी राजकारणात बहिणीपेक्षा देखील अधिक  कमजोर कमकुवत असलेल्या अनिकेतला घट्ट जवळ घेऊन अवधूत सारखी माया दिली असती तर अधिक बरे झाले असते कारण अवधूत हा जर सुनील तटकरे सतत पाठीशी असतील तर तटकरे घराण्यातल्या संभाजी आहे किंवा अनिल यांचे धाकले चिरंजीव संदीप देखील तसे वस्ताद आहेत किंवा अवधूत पेक्षा कमी कमी नाहीत अर्थात सध्या तरी संदीप व्यवसायात व्यस्त असल्याने, शैक्षणिक संस्था सांभाळत असल्याने त्यांचे येथे राजकारणात नावही घेणे तसे चुकीचे ठरेल त्यामुळे अनिल किंवा अवधूत यांचे राजकीय पुनर्वसन करणे तसे सुनील तटकरे यांना फारसे कठीण नसते त्यामुळे अनिल तटकरे यांनी अद्यापही फारसे न तुटलेले संबंध पुन्हा घट्ट करावे आणि जुळलेल्या तारांचे प्रदर्शन त्यांनी अगदी जाहीर करावे, तटकरे बंधू यांच्यात वैमनस्य आलेले नाही किंवा फूट पडलेली नाही हे जर सर्वत्र दिसले तर विरोधक नक्की अस्वस्थ होतील आणि घाबरूनही जातील कारण अनिल यांचे धाडस आणि सुनील यांचे राजकारणातले अति सुपीक डोके एकत्र असले रे असले कि विरोधकांचे ते मोठे नुकसान असते. पण सुनील यांची साथ नसेल तर अनिल यांची ताकद भडकलेल्या हत्ती सारखी असेल म्हणजे ते कोठेही उभे राहतील आणि स्वतःचे माथे आपटून घेऊन राजकीय नुकसान करवून घेतील...

एकच उदाहरण देतो त्या नारायण राणे यांचे. सध्या राणे भाजपामध्ये आहेत, आत्ता आत्ता कुठे ते या पक्षात पकड घेऊ लागलेले असतांना तिकडे कोकणात सुनील तटकरे यांचे चिरंजीव अनिकेत यांच्या विधान परिषदेच्या निवडणुकीनिमित्ते काय घडले ते उघड आहे. मागला पुढला कोणताही विचार न करता, प्रसंगी संभाव्य राजकीय नुकसानीचा विचार न करता भाजपच्या नारायण राणे यांनी थेट उघड जाहीर पाठिंबा ते अनिकेतला देऊन ते मोकळे झालेले आहेत आणि हे सुनील तटकरे यांचे कसब आहे, ते काहीही करू शकतात. फक्त आणि फक्त सुनील तटकरे यांच्या अंगवळणी पडलेल्या पटवापटवीच्या स्वभावामुळे हे घडलेले आहे. पटवापटवीत सुनील एवढे तरबेज आहेत कि त्यांना जर अमुक एखादी निवडणूक लढविताना पाकिस्थांच्या अध्यक्षांची जरी प्रचारासाठी गरज पडली तरी ते त्यात यश मिळवून मोकळे होतील...

समजा उद्या जर साठीच्या सुनील तटकरे यांच्या हृदयात बसली किंवा मनात आले कि त्यांना त्यांच्या या उतारवयातले तारुण्य टिकवून ठेवण्यासाठी आलीया भट सोबतीने राहणे अधिक चांगले ठरेल, माझे वाक्य लक्षात ठेवा, सुनील तटकरे यांना एकांतात फक्त पंधरा मिनिटे आलिया संगे द्या, त्यांच्यासंगे आलिया आली नाही तर मला हेमंत जोशी म्हणू नका काहीही म्हणा वाटल्यास अश्लील म्हणा किंवा राजेश शृंगारपुरे, रेशम टिपणीस म्हटले तरी चालेल. पुढे जाऊन सांगतो, अनिल आणि सुनील यांचे संबंध या विधान परिषद निवडणुकीनिमित्ते बिघडू नयेत किंवा पूर्वीसारखे सुमधुर व्हावेत राहावेत यासाठी दस्तुरखुद्द नारायण राणे यांनी वडीलकीच्या भूमिका घेतलेली आहे आणि त्याचेच बक्षीस म्हणून २७ मे राजी नारायण राणे यांच्या एका मोठ्या स्वप्नवत उदघाटन सोहळ्याला भाजपाच्या या राज्यातल्या टॉपच्या नेत्यांच्या मांडीला मांडी लावून थेट मंचावर शरद पवार देखील बसणार आहेत....

राणे यांचे समजावून सांगणे त्यातून हे नक्की घडलेले आहे निदान अनिकेतच्या विधान परिषद निवडणुकीत अनिल आणि अवधूत तटकरे जाहीर बापबेटे विरोधात गेले असे घडणार नाही पण तदनंतर मात्र अनिल सुनील पुढे किती एकत्र असतील हे तसे सांगणे अवघड आहे, दोघांनी म्हटल्यापेक्षा अनिल तटकरे यांनी यापुढे सुनील यांच्या संगे निदान राजकारणात तरी एकत्र न येण्याचे नक्की ठरविले असावे. जर उद्या अमुक एखादे महत्वाचे पद शरद पवारांनी अनिल तटकरे यांना पोटाशी धरून दिले तर अनिल यांचा राजकीय आत्मा काहीसा थंड शांत होईल अन्यथा पुढे सुनील यांची राजकारणातली डोकेदुखी वाढल्याचे तुम्हाला नक्की दिसेल, हे जे घडले ते घडायला नको होते. निदान या निवडणुकीत तरी शरद पवारांच्या साक्षीने अनिल यांनी थेट बारामतीला पवारांच्या घरी दिलेले वचन मोडू नये. पण अनिल थेट पवारांवरही नाराज असल्याने नारायण राणे यांना मध्यस्थी करावी लागलेली आहे....
तूर्त एवढेच!!

पत्रकार हेमंत जोशी 

OFF THE RECORD-GST Bhavan

OFF THE RECORD-GST Bhavan

What is happening in GST Bhavan of Mumbai? Who calls the shots here? 
The month of April & May in every department of the government, it is known to be as the "rich period", as a lot of transfers take place. Jalota, known to be a strict officer, is certainly or conveniently avoiding or overlooking some transfers of Additional Commissioner level. I have known Jalota as a good & honest man, but the facts I shall present below, I leave it to you to judge his judgements, again nothing taking away any of his good work in the department.... 

JARA SA HATKE--Friendships are quite common between bureaucrats & journalists, bureaucrats & ministers and so on...But this one particular friendship is making a lot of noise now. The friendship that has already bloomed and eating rich fruits in Mantralaya is that of IAS Satish Gavai (outgoing from his current posting and will be replaced by Anil Diggikar), Dr Rajendra Singh (one of the biggest setters of Mantralaya & SRA ) and retired engineer Kharche of the SRA. They say this trio together have projects of real estate which might just give MLA Lodha a run for his money....

www.vikrantjoshi.com

Back to the original topic ---It is about Additional Commissioner's transfers of Mumbai, Pune & Nashik & how certain officers --who are capable are always made scapegoats of the ever rotting system. I have always maintained--our problem lies in only one thing--Good Governance. We have to understand the whole background here. Currently Nahsik's Additional Commissioner post belongs to Chitra Kulkarni. Same post in Pune belongs to OC Bhangdia and the 3 posts of Additional Commissioner's are vacant in Mumbai. Posting is always given where post is vacant. But here posting of a certain Vilas Indalkar is "SHOWN" at Pune, Tilekar (Chagan Bhujbal's ex-PA) at Nashik (now we know why Tilekar at Nahsik) and Kale is shown at Thane. All these posts are filled up but yet some other officers are working currently. This whole procedure is wrong.

Now both Bhangdia & Kulkarni (currently posted as Addl Comm at Pune & Nashik respectively) had asked for exchange of cities as both of them belonged to the same batch & both of them have served Mumbai already. Bhangadia's request was not in writing though.  It could have been as simple for the Commissioner to just exchange the cities and make both of them happy. But I guess someone in the department had other plans. One Joint Commissioner Mr. Vilas Indalkar who is of the same batch (1988) of Kulkarni & Bhangdia gets promoted early this year, all of a sudden. He is currently posted Joint Commissioner -Kolhapur. Now if he belongs to the same batch of Kulkarni & Bhangdia why did he get promoted after 3 years ? Who and why is someone helping a certain Indalkar to go to Pune?

Now, haven't heard anything great about this Vilas Indalkar. ALLEGEDLY, our friend Vilas is known to be close to the top brass in the bureaucracy & plus his caste (MARATHA) plays an important role in his identification. Reason for his delay in promotion along with his batchmates was due to GAD's IAS Bhagwan Sahay. Sahay couldn't believe the reason as to why Indalkar should be promoted from JC to Addl Commissioner if he was not there in service for good 8-10 years...Yes, you read it right...for almost 8-10 years Indalkar was out of service. For the first 5 years, people say, Indalkar became a prolific builder in Pune ...thats  how I think he could manage beautiful HOMES in Pune and some in Mumbai (Nerul) and it is my reading that the money Indalkar must have saved he might have used that to fund his child at the posh London School of Economics. Oh, again after completion of 5 years of 'holiday' Indalkar joins back the department, works for another 6-7 months and again applies for 'study leave'.  Now, not me, but sources in the department say, with the help of previous Ministers Indalkar must have got his 'bogus' education certificates also passed by the department. By the way somewhere during his holidays, Indalkar was also on deputation to the Maharashtra State Warehousing Corporation at Pune.  For an officer who stays home for good 8 years gets plush postings, earns money and yes, a pat on the back from his superiors too, must be investigated by the ACB. 

Now this Indalkar has one more friend named RR Patil in Pune who is currently posted as Joint Commissioner-Pune. After having 4 Joint Commissioners in Pune, still Commissioner goes ahead and gives him an independent charge of "Investigation" (Hope you all know what Investigation & Sales Tax is?)....Traders & businessmen have truck loads of complaints against him for being "adjustment" person--- he does not seem to have any respect for his immediate boss Additional Comm Bhangadia there. He carries on investigations without prior intimation to his immediate boss in Pune, but yes Patil does not forget to thank someone in the HO for conferring him this money making chair. Last heard, Jalota has verbally assured Patil that his last one year before retirement in GST bhavan, will be in Pune only. 

Anyways, back to Indalkar. Indalkar has been currently "shown" as the next Additional Commissioner of Pune. For this allegedly, again the Commissioner in a haste promoted him to Adl Commissioner (MAT is yet to clear the file) and has given him an additional charge at Mumbai HO. And people with good character , moral ethics , honest & upright people like Bhangdia & Kulkarni will be asked to come to Mumbai, even after several requests to the Commissioner and citing him the personal problems they are facing. The whole thing is such wonderfully set up by Indalkar that when the complainant went to "only" sweet talker Sudhir Mungantiwar he simply guided these two to his PA  Varudkar, who heard everything but couldn't extend any help. Now the file has been signed by Mungantiwar and is sitting on pretty desk of CMO's Bilonikar. Everyone knows what is Pune going to experience once this 10 year absentee Indalkar join hands with his partner in crime and fellow student (Agriculture University)  Ravindra R Patil. Both of them will make merry in GST Bhavan at Pune and the fruits will be passed up the ladder.  

Someone should report this to the Chief Minister, One complaint in writing (copy is with me) to the CM or FM isn't enough. Honest officers should meet Pravin Pardeshi or CM himself. Such racket which originates from the Head Offices of the officers who just wear fake masks of being honest & non-corrupt should be humiliated in public by the CM for favouritism.

Vikrant Joshi 

Saturday, 12 May 2018

अवधूत नावाचा वाघ : पत्रकार हेमंत जोशी


अवधूत नावाचा वाघ : पत्रकार हेमंत जोशी 
एक मंत्री होते ते शिक्षण सम्राट होते तेच शिक्षण मंत्रीही होते. एकदा मी त्यांना म्हणालो, ज्यांनी अमुक एखाद्या विषयात डॉक्टरेट मिळविलेली आहे, त्या विषयाशी संबंधित जर तज्ज्ञांनी त्यांच्याशी जाहीर चर्चा केली तर मला वाटते या राज्यातल्या बहुसंख्य बहुतांश लोकांची डॉक्टरेट सरकार हिसकावून घेईल, किंवा असे बोगस पदवीधारक स्वतःच हात वर करून जनतेसमोर शरण येतील, फसविले आहे म्हणून. ज्यांना विचारले तेही नावाआधी डॉक्टर लावायचे, माझ्या या वाक्यावर ते घाबरून उठून आतल्या खोलीत निघून गेले, पळाले. मला अर्थात हे सहजच आठवले, अलीकडे भय्यू महाराज देखील नावाआधी डॉक्टर लावतात म्हणून, विचारा कि त्यांना हे असे आव्हान ते स्वीकारतील का म्हणजे ज्या विषयात त्यांना डॉक्टरेट मिळालेली कि मिळविलेली आहे, त्या विषयावर ते जाहीर चर्चा करतील का...शक्यता शून्य टक्के आहे पॉझेटिव्ह उत्तर येण्याची, प्रयत्न करायला काय हरकत आहे...

अलीकडे भाजपचे नेते आणि अभ्यासू प्रवक्ते अवधूत वाघ यांच्याशी फोनवर बोलतांना मी म्हणालो देखील कि एक दिवस तुम्ही सारे नेते तुमचे कार्यकर्ते माझी त्या गंगाजल मधल्या खलनायकासारखी म्हणजे मोहन जोशीसारखी सामुदायिक हत्या कराल, त्यावर ते हसले, म्हणाले, असे काही होणार नाही, तुम्ही ओरखडे तेवढे घेता, ज्यांच्याविरुद्ध लिहिता, ते आयुष्यातून उठले किंवा उध्वस्त झाले, असे तुमचे लिहिणे नाही, त्यामुळे तुमची सामुदायिक हत्या, हे असले काही घडणार नाही...

येथे अत्यंत यशस्वी उद्योगपती मनाने आणि पैशाने श्रीमंत श्री अवधूत वाघ यांना ते प्रवक्ते असूनही अभ्यासू यासाठी म्हंटले आहे कि एकतर ते बुद्धिमान तर आहेतच पण शब्दप्रभू आणि स्पष्टवक्ते देखील आहेत, वाहिन्यांवर कायम बोलणारे, चर्चेत भाग घेणारे किंवा त्या त्या पक्षाचे नीलम गोर्हे किंवा विश्वास पाठक यांच्यासारखे फार कमी व्यक्तिमत्वे आहेत कि जे अमुक एखाद्या 
विषयावर बोलण्याआधी त्यांची त्यावर तयारी झालेली असते....अर्थात हे वाहिनीवालेही काही कमी नाहीत त्यांचेही गावातल्या भटजीला बोलावण्यासारखे असते म्हणजे तेथे गावाकडे गरजू भटजींकडे अगदी वेळेवर जाऊन सांगितल्या जाते कि या आज आमच्याकडे मेहुण म्हणून जेवायला कि हे निघालेच म्हणून समजा. येथेही तेच, बहुतेक वाहिन्यांनी हे गृहीतच धरले आहे कि चर्चेत भाग घेणाऱ्यांना प्रसिद्धीची खाज असल्याने त्यांना बोलावणे गावाकडल्या भटजीसारखे आहे,फोन केला कि वाहिन्यांवर बोलणारे बहुतेक बहुसंख्य, कामे बाजूला ठेवून, वाहिन्यांच्या कार्यालयाकडे पळत सुटलेले असतात...वाहिन्यांनी जर कोणत्या विषयावर बोलण्यासाठी नेमके कोणास बोलवायला हवे याचे जर व्यवस्थित नियोजन केले तर हे असे त्या त्या विषयांचे भजे आणि हसे होणार नाही. ज्यांना साधा नागीन डान्स येत नाही त्यांना जर वाहिन्यांनी नृत्य कलेवर बोलण्यासाठी श्रीमती सुरेखा पुणेकर किंवा फुलवा खामकर शेजारी आणून बसविले तर कसे चालायचे, अर्थात असे एखादेच त्या अवधूत वाघ यांच्यासारखे जे चर्चेत भाग घेण्यापूर्वी नेमकी माहिती घेऊन बोलणे पसंत करतात म्हणजे उद्या जर अवधूत वाघ यांना सांगितले कि दिवस गेल्यानंतर पहिले सहा महिने स्त्रीला काय वाटते, त्यावरही ते राबडी देवी सारख्या चार प्रचंड अनुभवी बायकांशी बोलून, माहिती घेऊन वहिनीला आणि वाहिनीला सामोरे जातील, हातचे न राखता, परिणामांची पर्वा चिंता न करता नेमके स्पष्ट बोलावे ते भाजपातल्या अवधूत वाघ यांच्यासारख्या मोजक्या मोठ्या मंडळींनीच, त्यातून अशांचे अनेकदा राजकीय नुकसान देखील होते पण स्पष्ट बोलणाऱ्यांनी आपले स्थान नक्की स्वर्गातच पक्के केलेले असते. डावपेच खेळून खोटे बोलून फसवून लबाडी करून वामार्गानेच फक्त मोठे होता येते, हे ज्यादिवशी या राज्यातले प्रमुख मनातून काढून टाकतील, महाराष्ट्र त्या क्षणी जगातले खऱ्या अर्थाने महा राष्ट्र हे नाव मिळवून मोकळे होईल...

इकडे प्रदेशाध्यक्ष झाल्यानंतर जयंत पाटील यांनी अगदी जाहीर सभेत सत्काराला उत्तर देतांना सांगायचे कि यापुढे पक्षातल्या सामान्य धडपडणाऱ्या कार्यकर्त्याची कदर केली जाईल, दखल घेतली जाईल आणि भाषण ठोकून झाल्यानंतर त्याच  जयंत पाटलांनी विधानसभा किंवा विधान परिषद निवडणूक मग ती नाशिकची असो कि मराठवाड्यातली किंवा कोकणातली, कार्यकर्ते दूर उभे आणि सुनील तटकरे सारखी घराणे पुन्हा सत्तेत आणायचे, हे असले सारे नेते, सतत डावपेच खेळणारे आणि राज्याला लुटून खाणारे, कसे मराठींचे भले व्हायचे...
तूर्त एवढेच.


पत्रकार हेमंत जोशी 

Friday, 11 May 2018

पाजी बुवाबाजी : पत्रकार हेमंत जोशी


पाजी बुवाबाजी : पत्रकार हेमंत जोशी 
अलीकडे भाजपातले एक उद्योगपती आणि नामवंत नेते महत्वाचे म्हणजे मनाने दिलदार आणि तोंडाने फटकळ असलेले हे नेते इंदोरला गेले होते, जाण्यापूर्वी त्यांनी मला विचारले महाराजांना पहिल्यांदाच भेटतोय, पायावर काय ठेवू, मी म्हणालो पैसे बाटली आणि सिगारेट्स त्यांनी तेच केले असावे कारण दोन तीन दिवस त्यांचे महाराजांकडून जंगी स्वागत झाले. हे असे श्रीमंत तावडीत सापडलेत कि त्यांना महाराजांच्या बंगल्यावर महाराजांच्या मांडीला मांडी लावून जेवायलाही मिळते. तेथून परतल्यावर त्यांचा मला फोन आला, ते काही बोलण्याच्या आधीच मी त्यांना म्हणालो, त्या दोन तीन दिवसात महाराज आणि त्यांचे शिष्य तुमच्याशी काय काय बोलले असतील आणि कसे वागले असतील आधी मी ते सांगतो, मी ते त्यांना सांगितले आणि सांगितल्यानंतर, हुबेहूब...हुबेहूब...असे म्हणून ते पलीकडून फोनवर अक्षरश: किंचाळलेच....

सेम किस्सा काही वर्षांपूर्वीचा. माझे अतिशय जवळचे मित्र, ते एक सरकारी अधिकारी, मला त्यांनी तेच विचारले होते, महाराजांना भेटायला जातोय, काय नेता येईल, म्हणालो,घरातल्या तारण्या मुलींना तुमच्या सुंदर दिसणाऱ्या बायकोला घेऊन जा कि...त्यांनी माझे बोलणे पॉझेटिव्ह घेतले, आणि दोन तीन दिवसांनी मला भेटायला आले, माझा हात हातात घेऊन त्यांनी डोळ्यातून पाणी काढले....चौकशी केली आणि तुम्ही वाचवलेत म्हणून तुमचे आभार मानायला आलो आहे. माझा एक मित्र मुंबईतल्या अनिरुद्ध बापूंचा भक्त होता, त्यानेही एकदा तेच विचारले, त्यांच्या पायावर काय ठेवू, म्हटले सिगारेट्स ठेव कि, त्याने तेच त्यानंतर अनेकदा केले, पुढे त्याची गणना जवळच्या भक्तांमध्ये झाली...

भाजपचा इंदोरला महाराजांना भेटायला गेलेला तो मोठा उद्योगपती विचारता झाला, तुम्ही हे कसे ओळखलंत कि नेमके काय घडले किंवा नेमके त्यांच्या पायावर ठेवण्यासाठी काय न्यायला हवे, त्यावर मी म्हणालो, तुमच्यासारखे उल्लू बनलेले बहुतेक, बहुसंख्य स्त्री पुरुष महाराजांच्या दुर्दैवाने आणि तुमच्या साऱ्यांच्या सुदैवाने माझ्या चांगले ओळखीचे आहे, ते जे सारे सांगतात तेच तुमच्याही बाबतीत हुबेहूब घडणारे असते म्हणून मला सांगणे किंवा म्हणाल तर सावध करणे सोपे जाते. जगातली महागडी ३५००० रुपयांची ब्लू लेबल त्यांना किंवा त्यांच्या एखाद्या जवळच्या भक्ताला भेट दिल्यानंतर तुम्ही लगेच पुढल्या क्षणी पाठच्या रांगेतून थेट महाराजांच्या ढुंगणाला ढुंगण लावून बसणे, हे असे नेहमीच तेथे घडते. म्हणजे मी येथे मुंबईत बसून सांगू शकतो कोणत्या भक्ताला तेथे कसे वागवले जाणार आहे ते...

जाऊ द्या, वाचक मित्रांनो, चांगली पुस्तके वाचा, कायम सकारात्मक बिचार डोक्यात ठेवून, वाटचाल करा, म्हणजे तुम्हाला आणि तुमच्या घरातल्या तारण्या स्त्रियांना नको ते संकट झेलावे लागणार नाही. ज्या विषय वासनेकडे किंवा काटकटींमुळे आपले वाटोळे होते आहे, त्या त्या विषयांच्या मुळाशी जाऊन त्यावर मार्ग शोधणे गरजेचे आहे, भलत्या सलत्या नको त्या नरेंद्र महाराजांसारख्या बुवांच्या पायावर डोके ठेवून का म्हणून आपण आपली संकटे अधिक गडद करवून घेतो...चांगले उत्तम मार्ग शोधावे, ह्या असल्या बुवा महाराजांपासून कायम दूर राहावे आणि घरातल्यानाही दूर राहण्यास सांगावे. ईश्वराचे नामस्मरण आणि दिवसभरतले एखादे समाजपयोगी काम, तुमचे नक्की भले होते. मित्रहो, बुवाबाकडे, जे विपुल धानाचे मालक आहेत ते ब्राम्हण नसले तरी पूज्य असतात कारण त्यांचे धन बोलते, प्रसंगी फाल्तुक बुवांचे शिष्य देखील महाराजांकडे दुर्लक्ष करून अशा धनाढ्यांकडे अधिक लक्ष देऊन मोकळे होतात. आणि हो, काही भक्त अगदी चंद्रप्रमाणे निर्मल असलेत तरी ते श्रीमंत आणि सत्तेतले नसल्याने त्यांचा सर्वांदेखत तिरस्कार केल्या जातो. असे भक्त बुवांच्या दर्शनासाठी पुढे जरी आलेत तरी त्यांना अक्षरश: ढकलून मागे केल्या जाते....

भय्यू महाराजांच्या ' अलिकडल्या' लग्नाची नेमकी तारीख आठवत असेल तर मला लगेच कळवावे कारण एक गोड बातमी आहे, त्यांना ' अलिकडल्या ' पत्नीपासून कन्यारत्न प्राप्त झाले आहे आणि हे अपत्य म्हणे चांगले दोन अडीच महिन्यांचे झाले आहे. महाराजांचे या वयातले हे देशासाठीचे योगदान, मुलगी झाली ना...त्यांचे मनापासून अभिनंदन...पहिल्या कन्येच्या पाठीवर म्हणजे तब्बल १५ वर्षानंतर महाराजांना अधिकृतपणे अपत्य झाले, करावे तेवढे कौतुक कमी पण ज्या स्त्रीने, हा मुलगा मला महाराजांपासून झालेला आहे, इंदोरमध्ये थेट जाहीर आरोप केले होते, त्या स्त्रीचे आणि तिच्या त्या मुलाचे पुढे काय झाले, कोणी इंदोर मध्ये गेलेच तर त्यांनी महाराजांच्या आश्रमाशेजारी त्यांचे जे मावशे नामें शरद पवार राहायला आहेत, त्यांना अवश्य विचारून यावे, आल्यानंतर माझ्या कानावर घालावे. म्हणजे त्या स्त्रीचा ठावठिकाणा घ्या, त्यावर नेमके लिहिता येईल कारण त्या सामान्य स्त्रीला त्यानंतर मनोरुग्ण ठरविण्यात आले होते, जे आसाराम बापूंच्या आश्रमात वारंवार घडत होते ते तसे त्या स्त्रीचे पुढे काय झाले, सर्वांना कळणे गरजेचे आहे कारण तिने थेट परमेश्वरावर, परमेश्वरी अवतारावर म्हणजे भय्यू महाराजांवर आरोप केले होते, ज्यांच्या पायावर आपले पंतप्रधान आपले मोहन भागवत आपले नितीन गडकरी आपले राष्ट्रपती तसेच वळसे पाटलांसारखे कित्येक कुटुंब, अनेक दिग्गज डोके ठेवून मोकळे झालेले आहेत...


पत्रकार हेमंत जोशी 

Tuesday, 8 May 2018

कुलकर्णी अतुलनीय : पत्रकार हेमंत जोशी


कुलकर्णी अतुलनीय : पत्रकार हेमंत जोशी 
दिनांक ७ मे २०१८, निमित्त होते पत्रकार अतुल कुलकर्णी यांच्या वाढदिवसाचे, आणि हेच औचित्य साधून अतुल यांनी मुंबईतल्या यशवंतराव चव्हाण सभागृहात त्यांच्या ' बिन चेहऱ्याची माणसं ' या पुस्तकाचा दिमाखदार सोहळा घडवून आणला. माझे अतुलविषयी पुराव्यांसहित अनेक विचारभेद आणि मतभेद आहेत पण अमुक एखादी व्यक्ती तुम्हाला आठवण ठेवून बोलावते, आपण सारे मतभेद बाजूला ठेवून मोठ्या मनाने कौतुक बघायला त्या त्या व्यक्तींच्या आनंद सोहळ्यात सहभागी व्हायला जायचे असते. अर्थात हे असे संस्कार एकाच घरात आढळतात, असेही नाही, हाताची पाचही बोटे सारखी नसतात हेच नेमके सत्य आहे. अतुल कुलकर्णी यांनी ज्या पद्धतीने सदर समारंभ घडवून आणला त्यासाठी कौतुक करायला निदान माझ्याकडे तरी शब्द नाहीत एवढेच म्हणतो, त्यांना ढोपरापासून सलाम....

१९९५ च्या दरम्यान त्यावेळेचे बांधकाम मंत्री श्रीमान नितीन गडकरी यांना जेव्हा मुंबई पुणे चौपदरी रस्त्याचे काम सुरु करायचे होते, त्यादरम्यान अनेक परवानग्या दिल्लीतून घेतल्या जायच्या आणि हे काम त्यावेळी सार्वजनिक बांधकाम खात्याच्या दोन्ही सचिवांनी म्हणजे तांबे आणि देशपांडे यांनी हि जबाबदारी लक्ष्मीकांत देशपांडे नामें उपअभियंत्यावर टाकलेली होती आणि दोन्ही सचिवांनी देशपांडे यांना सांगून ठेवले होते कि दिल्ली दरबारी आपले काम सन्मानपूर्वक व्हावे त्यासाठी तुम्ही स्वतःची ओळख मुख्यअभियंता अशी करवून दिली तरी चालेल, देशपांडे यांनीही दिल्लीत वेळोवेळी तेच सांगितले आणि परवानग्या मिळवून ते मोकळे झाले...लोकमतच्या दर्डा बंधुंवरून मला हा किस्सा आठवला. म्हणजे आपले वृत्तपत्र यशस्वी चालविण्यासाठी ते त्यांच्याकडं काम करणाऱ्यांना वाट्टेल ती उपाधी देऊन मोकळे होतील किंवा होतात म्हणजे पद मग ते संपादक असो उपसंपादक असो, सहसंपादक असो, अशा कितीतरी उपाध्या ते त्यांच्याकडे काम करणाऱ्या वार्ताहरांना देऊन मोकळे होतात पण पद नेमके कोणतेही असो त्या त्या मंडळींचे काम केवळ बातम्या जमा करणे म्हणजे वार्ताहारकी करणे एवढेच असते मग ते प्रवीण बर्दापूरकर असतील, यदु जोशी असतील, गजानन जानभोर असतील, अतुल कुलकर्णी, राही भिडे, मधुकर भावे, बंधुराज लोणे असतील किंवा आजवरचे अनेक मान्यवर आले असतील आणि गेले असतील. लिखाणातलया अशा साऱ्या मान्यवरांकडून दर्डा यांनी केवळ वार्ताहरकी करवून घेतली, करवून घेताहेत...

www.vikrantjoshi.com

येथे हा मुद्दा त्या अतुल कुलकर्णींमुळे अधोरेखित केला. अतुल यांनी मालकाच्या थोबाडात कसे मारायचे असते प्रकाशन समारंभात विजय व राजेंद्र दर्डा यांना त्यांच्याच साक्षीने दाखवून दिले. महत्वाचे म्हणजे अतुल कुलकर्णी यांच्या समव्यावसायिकांचे कडू काढा घेतल्यासारखे चेहरे यानिमीत्ते बघण्यासारखे होते. अतुल कुलकर्णी यांचा हा भव्य दिव्य पुस्तक प्रकाशन सोहळा बघून अनेकांचे डोळे दिपले आहेत कारण या सुखद सोहळ्याला राज्यातले पृथ्वीराज चव्हाण किंवा नितीन गडकरी किंवा देवेंद्र फडणवीस यांच्यासारखे असंख्य मान्यवर अनेक सरकारी अधिकारी, विविध मंत्री, बहुसंख्य पत्रकार विविध क्षेत्रातले मान्यवर उत्स्फूर्त आले आणि अडीच तास प्रकाशन समारंभ संपेपर्यंत बसून होते, जे दर्डा यांना जमले नाही, जमणार नाही ते मंत्रालयातल्या एका अति सामान्य वार्ताहराने, लोकमत दैनिकाच्या प्रतिनिधीने दाखवून दिले, अतुल यांचे लोकमत मधले पद कधीही लोकमत मध्ये काम करणाऱ्या इतरांप्रमाणे महत्वाचे नसते कारण वेळ आली तर हेच दर्डा लोकांना अतुल कुलकर्णी हे लोकमत दैनिकाचे खरे मालक आहेत आणि आम्ही साधे प्रतिनिधी आहोत, सांगून मोकळे होतील पण अतुलकडून किंवा अन्य कोणत्याही यदु जोशी किंवा राही भिडे यांच्या सारख्या मोठ्या ताकदीच्या स्टाफकडून कामे मात्र केवळ एक प्रतिनिधी म्हणजे वार्ताहर म्हणूनच कवरवून घेतील, थोडक्यात अमुक एखाद्याने मोठे होणे जणू त्यांना ते आवडणारे नसते जसे ज्या मधुकर भावे यांनी बाबूजी बाबूजी म्हणत म्हणत दर्डा कुटुंबासाठी आयुष्य वेधले ते भावे जेव्हा आमदारकी साठी स्पर्धेत आहे, लक्षात आल्या नंतर त्यांना खड्यासारखे उचलून बाजूला फेकले तेव्हा भावे वेडे व्हायचे तेवढे बाकी होते,हे अतुल कुलकर्णी यांचे होणार नाही कारण ते प्रत्येक बाबतीत दर्डा यांच्यापेक्षा सरस ठरले आहेत, ते काय कुलकर्णी यांना पगार देऊन दाबून ठेवतील याउलट अतुलचं त्यांना विचारून मोकळे होतील, तुम्हाला माझ्याकडून दरमहा वेतन हवे आहे का...? 

पत्रकार व लेखक अतुल कुलकर्णी हे तसे लोकमत दैनिकाचे अनेक वर्षांपासून केवळ मंत्रालय प्रतिनिधी पण त्यांनी दाखवून दिले कि ते मालकांपेक्षा कितीतरी मोठे आहेत, कारण दर्डा यांच्या कोणत्याही कार्यक्रमाला नक्की त्या त्या वेळी राज्यातले अगदी देशातलेही मान्यवर हजेरी लावून मोकळे होत असतील पण त्या मान्यवरांचे तेथे जाणे नक्कीच मनापासून नसते किंवा नसावे, उगाच पंगा कशाला या भावनेतून असते पण अतुल कुलकर्णी यांच्या प्रकाशन समारंभाला माझ्यासारखे काही, त्याचे वैचारिक मतभेद असलेले देखील मनापासून कौतुक करायला आले होते...विशेष म्हणजे कुलकर्णी यांनी यदु जोशी यांना देखील दाखवून दिले कि ते यदु यांच्या पेक्षा लोकप्रियतेच्या बाबतीत कितीतरी पुढे आहेत, राजेंद्र आणि विजय दर्डा यांचे उतरलेले चेहरे त्यांच्या मनातली अस्वस्थता ते लपवू शकले नाहीत. यापुढे फारतर दर्डा कदाचित अतुल यांचे महत्व कमी करण्याचा पद्धतशीर डाव देखील टाकतांना मागेपुढे बघणार नाहीत पण पैशांच्याही बाबतीत केवळ वार्ताहारकीच्या भरवशावर नवश्रीमंत झालेल्या अतुल कुलकर्णी यांना केवळ पगारासाठी नोकरी ची गरज असेल, आहे, अजिबात नाही ते मात्र कदाचित यदु जोशी यांच्याबाबतीत घडू शकते म्हणजे पगाराच्या भरवशावर त्यांचे घर निदान आज तरी चालते त्यामुळे मालकाच्या पुढे जाणे म्हणजे गाढवांच्या मागे उभे राहून लाता खाणे निदान यदु यांना आजतरी ते शक्य असावे असे वाटत नाही, नेमकी वस्तुस्थिती त्या, साधा वार्ताहर असलेल्या चंद्रकांत शिंदे यांच्याशी बोलून सांगतो. प्रस्थापितांच्या विरुद्ध उभे राहून मोठ्या खुबीने मोठे होणारे हे असे मराठी वार्ताहर, त्यांचे कौतुक व्हायलाच हवे, प्रसंगी त्यांना त्यांच्या गुण दोषांसहित स्वीकारायलाच हवे...
क्रमश:

पत्रकार हेमंत जोशी 

Monday, 7 May 2018

पवारांचे पॉलिटिक्स ३ : पत्रकार हेमंत जोशी


पवारांचे पॉलिटिक्स ३ : पत्रकार हेमंत जोशी 
आम्ही पत्रकार नेहमीच सतत कायम दरदिवशी राज्यातल्या व्हीआयपी मंडळींना या ना त्या निमित्ते भेटत असतो, आमचे ते कामच असते किंबहुना आमच्या नावाच्या आधी ' पत्रकार ' हि उपाधी असल्याने आम्हाला जे या राज्यातले विविध क्षेत्रातले प्रमुख आहेत, मातब्बर आहेत, नामवंत आहेत, कीर्तिवंत आहेत त्यांना भेटणे सहज शक्य होते, पुढे जाऊन मी असे म्हणेन कि आम्ही या नामवंतांना ओळखतो म्हटल्यापेक्षा ते आम्हाला ओळखतात हे आमचे भाग्य आणि केवळ पत्रकारितेत आल्याने हे शक्य झालेले आहे. आम्ही पत्रकार आहोत, आम्ही दरक्षणी राज्यातल्या महत्वाच्या व्यक्तींच्या संपर्कात येतो, हवे ते त्यांच्याशी किंवा ते आमच्याशी बोलतात, आम्ही निघून येतो. रस्त्यावर बसून बूट पॉलिश करणार्यांसारखे आमचे असते म्हणजे तो पॉलिश करणारा जसे ग्राहकाचे थोबाड क्षणार्धात विसरून पुढल्या कामाला लागतो, आम्ही त्याही पुढे म्हणजे आमचेही जेवढ्यास तेवढे असते, अमुक एखादा व्हीआयपी मन:पटलावर रुजला, मनात ठासून भरला असे आमचे क्वचित होते, आमच्याबाबतीत खचित घडते पण या राज्यातले असे दोन नेते आहेत ज्यांची आम्हा साऱ्याच पत्रकारांना सतत आठवण होते, आलटून पालटून ते आमच्या मनात एखाद्या प्रेयसीसारखे घोळत असतात, प्रसंगी स्वप्नतही येत जात राहतात आणि ते दोघे आहेत शरद पवार तसेच देवेंद्र फडणवीस. वयानुपरत्वे आणि वय वाढल्याने पूर्वीसारखे पवारांचे पत्रकारांना सतत भेटणे होत नाही पण असा एकही पत्रकार या दोघांच्या बाबतीत नसावा ज्याला हे दोघेही जवळचे वाटत नसावेत. ज्याला त्याला वाटते पवार आणि फडणवीस आमच्या अतिशय जवळचे आहेत पण जे अति करतात, म्हणजे या दोघांच्या त्यांच्याशी असलेल्या मैत्रीचा वारंवार गैरफायदा घ्यायला जातात, त्यांना मात्र हे दोघेही खुबीने दूर ठेवतात, सतत भेटण्याने किंवा सतत त्यांच्याशी किंवा इतर कोणाशीही बोलल्याने आपले महत्व वाढते असे अजिबात नसते याउलट अशा मंडळींपासून चार हात लांब राहावे आणि आवश्यक असेल तेव्हाच भेटावे, त्यांच्याशी असलेल्या मैत्रीचा नक्की फायदा होतो. पत्रकारांच्या बाबतीत सांगायचे झाल्यास त्यांनी कायम स्वयंप्रकाशित असावे म्हणजे तास होत नाही, अमुक एखाद्या व्हीआयपीच्या जवळचा असे दलाली वृत्तीने पत्रकारांनी वागू नये, पुढे होते काय कि त्या त्या व्हीआयपी चे महत्व संपले कि यांचेही तेवढ्यापुरते वाढलेले महत्व संपते म्हणजे जे पत्रकार भुजबळ सत्तेत असतांना कायम त्यांचा गैरफायदा घायचे आणि ज्यांनी ज्यांनी त्यांच्याकडे आपले महत्व वाढून ठेवले होते, पुढे जसे भुजबळ खाली आले हे असे भामट्या पत्रकारांचे देखील महत्व संपले...

राष्ट्रवादी पार्टीत नक्की अजितदादांचे महत्व कमी झाले आहे आणि त्यांना, ते सत्तेत असतांना जे जे बिलगले होते अशांनाही शरद पवारांनी खड्यासारखे बाहेर काढले आहे. अत्यंत महत्वाचे म्हणजे अजितदादा फुल फॉर्म मध्ये असतांनाही ज्या एकमेव मंत्र्याने त्यांचे आदेश फारसे पाळले नाहीत किंवा अजितदादांना नेते म्हणून नव्हे फारतर एक मित्र म्हणून जेमतेम स्थान दिले होते आणि शरद पवार किंवा सुप्रिया सुळे यांचे आदेश पाळले होते थोडक्यात अजितदादांच्या गटात न शिरता आणि आपल्या राजकीय परिणामांची चिंता न करता केवळ शरदरावांना नेते म्हणून स्वीकारले होते तसेच जे त्या सुप्रियाशी अधिक जवळीक साधून होते ते जयंत पाटील त्यांच्या पक्षात थेट प्रदेशाध्यक्ष होणे म्हणजे अजित पवारांच्या आईस्क्रीम मध्ये मीठ घालण्यासारखे किंवा एखाद्याने तिखटाने माखलेले आपलेच बोट ढुंगणावरून फिरविण्यासारखे किंवा सताड उघड्या असलेल्या डोळ्यांमध्ये संत्र्याचे साल पिळण्यासारखे हे घडलेले आहे...

अजित पवारांच्या बाबतीत थेट डायरेक्ट सांगायचे झाल्यास त्यांना पुन्हा एकदा पूर्वीसारखे जोशात आणि त्वेषात येण्यासाठी वाट पाहावी लागणार आहे, उद्या समजा आघाडीची सत्ता आल्यानंतर सुप्रिया सुळेच नक्की मुख्यमंत्री होतील, त्या वेळी एकाच घरातले दोघे सत्तेत कसे त्यातून शंभर टक्के अजितदादांचे मंत्रिपद देखील हुकणार आहे. त्यावेळी फारतर त्यांना पक्ष संघटनेत महत्वाचे पद दिल्या जाईल आणि यापुढे जे त्या सुनील तटकरे यांच्यासारखे थेट शरद पवार यांच्या पायावर डोके ठेवून, आमचे अजितदादा यांना बिलगणे चुकले, शरद पवारांना जाऊन सांगतील त्यांचेच भले होईल अन्यथा त्या सर्वांचा ' बाजोरिया ' होईल, असे अजितदादा गटातले किंवा एकेकाळी अजितदादांना उल्लू बनवून मोठे झालेले नोव्हेअर होतील, त्यातून ते राजकारणातून निवृत्त देखील झालेले दिसतील. आणि हि यादी फार मोठी आहे, त्यावर पुढे अवश्य वाचावे. राष्ट्रवादीत जे घडते आहे किंवा घडले आहे ते फारसे चांगले नाही जणू पवारांनी आधुनिक संभाजीचे राजकीय खच्चीकरण केले, असे वाटायला लागले आहे, दादा पराक्रमी आहेत, त्यांचे चिडीचूप होणे, सर्वांच्या मनाला खटकते आहे...
क्रमश:


पत्रकार हेमंत जोशी 

Sunday, 6 May 2018

पवारांचे पॉलिटिक्स २ : पत्रकार हेमंत जोशी


पवारांचे पॉलिटिक्स २ : पत्रकार हेमंत जोशी 
शरद पवारांना फार फार फार दूरवरचे दिसते आणि त्यांना ते कुडमुडे जोशी नसलेत तरी भविष्य तंतोतंत कळते. समजा प्रमोद हिंदुराव त्यांच्यापासून पाच किलोमीटर दुरून चालताहेत आणि मध्येच हिंदुरावांचे एक जरी पाऊल वाकडे पडले तरी इकडे पवारांच्या ते लगेच लक्षात येते किंवा वाकडे पडलेले पाऊल त्यांना दिसते. अजित पवार राजकारणात आले, सक्रिय झाले, आमदार म्हणून थेट लोकांतून निवडून आले नंतर राज्यमंत्री आणि मंत्री झाले, दादांच्या येथपर्यंतच्या प्रवासाचे शरदरावांना नक्कीच कौतुक होते आणि त्यांच्या मनात होते म्हणून दादा झटक्यात मोठे झाले, पवारांच्या घराण्यातले इतर कोणीही राजकारणात मोठे झाले नाही कारण शरदरावांच्या ते मनात नव्हते म्हणजे दिवंगत बंधू आप्पासाहेब पवारांची मुले किंवा सुना किंवा स्वतः आप्पासाहेब कायम सतत धडपडत आलेले सत्तेतल्या राजकारणात येण्यासाठी पण या राज्यातल्या ब्रम्हदेवाला म्हणजे दस्तुरखुद्द शरद पवारांनाच ते मान्य नसल्याने उद्या थेट नरेंद्र मोदी यांनी जरी त्या बारामतीत जाऊन आप्पासाहेब पवारांच्या लेकाला कडेवर जरी घेतले तरी त्यांचे साधे सरपंच किंवा ग्रामसदस्य होणे देखील अशक्य असेल, शक्य नसते...

दूरचे दिसणाऱ्या पवारांना जेव्हा दिसले कि अरे ज्याला आपण कडेवर घेतलेले आहे तोच वारंवार आपल्या डोक्यावर हागुन ठेवतो आहे आणि खांद्यावर बसून वारंवार मुतून ठेवतो आहे, विशेष म्हणजे हे त्यावेळी फक्त आणि फक्त शरद पवारांच्याच लक्षात आले होते अजित नामें मोती नाकापेक्षा जड होतो आहे, जेव्हा किंवा जे पवारांच्या आधीच लक्षात आले होते ते इतरांच्या लक्षात आलेम्हणजे शरदराव राज्याच्या राजकारणातून संपले आणि अजितकुमार युग सुरु झालेले आहे तेव्हा सारे हेच म्हणाले पुढले युग केवळ अजितदादांचेच, शरदजी सहकुटुंब आता लवकरच काठेवाडीला मार्गस्थ होतील, पुढले निवृत्तीचे आयुष्य जुने अल्बम बघण्यात घालवतील, किंवा वारीत रिंगण करून स्वतःभोवती गोल गोल गिरक्या घेऊन टाळ मृदूंग बडवितांना दिसतील. पवार संपले आहेत असे वाटून त्यात पवारांचे जीवघेणे दुखणे पाहून त्यादरम्यान अनेकांना आनंदाच्या उकळ्या फुटून काहींना तर हर्षवायू होतो कि काय असे वाटू लागलेले होते, पण जे सर्वांना वाटले किंवा शरदरावांच्या बाबतीत बहुतेकांना जे बोचते खुपते आणि त्या त्या खुपण्यातून विरोधकांना जे आनंदाचे उधाण येते त्यात काहीही तथ्य नसते किंवा नव्हते आणि लोकांच्या हे ध्यानीमनी देखील नव्हते कि मिस सुप्रिया पवारांची सौ. सुप्रिया सुळे झालेली शरदरावांची अमेरिकेत स्थायिक झालेली लेक राज्यात परतेल आणि राजकारणात उतरेल, मात्र ते घडले, हळूहळू डोक्यावर बसलेले अजितदादा खाली उतरले किंवा अलगद उतरविल्या गेले आणि ती जागा आता घेताहेत किंवा घेतली आहे फक्त आणि फक्त सुप्रिया सुळे यांनी...

होय, पुढे जेव्हा केव्हा येथे या राज्यात आघाडीचे सरकार सत्तेवर असेल या राज्याच्या पहिल्या महिला मुख्यमंत्री होण्याचा मान मिळेल तो सुप्रिया पवार सुळे यांना आणि सुप्रिया यांच्या ' शशिकला ' असतील दिवंगत आर आर पाटील यांच्या कन्या, अलीकडेच आनंद थोरात यांच्याशी विवाहबद्ध झालेल्या स्मिता पाटील थोरात. सुप्रिया सुळे यांची आर्थिक दृष्ट्या जयललिता भलेही होणार नाही पण या राज्यातल्या राजकारणातल्या त्या नजीकच्या काळात जयललिता असतील आणि त्यांच्या उजव्या हात असतील त्यांच्या शशिकला असतील स्मिता पाटील थोरात. पुढे जाऊन हेही सांगतो, दिवंगत आमदार सुभाष कुल यांचे चिरंजीव विद्यमान आमदार राहुल कुल यांच्या नक्की पायाखालची जमीन सरकलेली असेल कारण त्यांच्या जागी पुढल्या आमदार असतील सौभाग्यवती आमदार असतील, ची. सौ. का. स्मिता पाटील थोरात. इच्छुकांनो, जा उठा आणि कामाला लागा, ज्यांनी आपली गर्दी अजित पवारांभोवती जमवलेली होती त्यांनी मनातले सांगतो आता झटक्यात उठावे आणि ताईंभोवताली कडबोळे करून उभे राहावे. 
क्रमश:

पत्रकार हेमंत जोशी