Friday, 3 April 2020

मुस्लिमांचे लांगुलचालन : पत्रकार हेमंत जोशी

मुस्लिमांचे लांगुलचालन : पत्रकार हेमंत जोशी 
१५ मार्चला बंगलोरला राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाच्या देशातील महत्वाच्या प्रतिनिधींची बैठक होती  त्यांनी ती कोरोना लक्षात घेता लगेच रद्द केली, हि मुसलमानांची रा. स्व. संघाशी तुलना नाही पण  शहाणपणा त्यांना आजही आपण सारेच यांच्यासहित मृत्यूच्या उंबरठ्यावर असतांना सुचत नाही कधी या मशिदीत तर कधी त्या मशिदीत ते एकत्र सापडताहेत, वाट्टेल तसे देशद्रोही देशविघातक व्हिडीओ ते व्हायरल करताहेत वरून मर्कज प्रकार तर अंगावर शहारे आणणारा तरीही काही नेते केवळ मुसलमानाच्या मतांसाठी त्यांचे लांगुलचालन करण्यात गुंतलेले असतील तर हिंदुराष्ट्र खतम करणाऱ्या या अशा जिहादी मुसलमानांचा बंदोबस्त करण्याची ताकद यापुढे तुम्ही आम्ही साऱ्यांनीच अंगात भिनवायला हवी. या राष्ट्रावर प्रेम करणाऱ्या मुसलमानांच्या मी किंवा अन्य कोणत्याही विचारांचा हिंदू नक्की विरोधात नाही पण दूर दूर पर्यंत नजर टाकल्यानंतर जर असा  एखादा दुसरा राष्ट्रप्रेमी मुसलमान केवळ औषधाला म्हणून सापडत असेल तर हे संकट गहिरे आहे आणि त्याचा बिमोड करण्याची ताकद यापुढे प्रकर्षाने आम्हा हिंदूंना शंभर टक्के एकत्र येऊन वाढवावी लागणार आहे, दुर्दैवाने असे हिंदूंचे एकत्रीकरण निदान या महाराष्ट्रात तरी आजच्या घडीला दिसत नाही कारण आम्ही मराठी जातीपातीच्या घाणेरड्या राजकारणात काही नालायक नेत्यांच्या चिथावण्यावरून अडकून पडलेलो आहोत... 

या राज्यात मागच्या पाच वर्षात अशा प्रकारची टगेगिरी करण्याची ताकद निदान या राज्यातल्या बहुसंख्य विध्वंस करू पाहणाऱ्या मुसलमानांमध्ये नव्हती कारण शिवसेना आणि भाजपा या हिंदू विचारांच्या पक्षांच्या हाती या राज्यातले, महाराष्ट्रातले सरकार होते पण उद्धव ठाकरे आणि देवेंद्र फडणवीस यांनी केलेल्या चुका आम्हा साऱ्यांना भोवल्या कारण या दोघांच्या नेमक्या मतभेदांचा भांडणांचा गैरफायदा घेऊन मुस्लिम धार्जिणे काँग्रेस, शरद पवार यांची राष्ट्रवादी मोठ्या खुबीने सत्तेत तर आलेच पण हे नेते राज्यातल्या तमाम वादग्रस्त मुस्लिम नेत्यांनाही सत्तेत घेऊन बसले. आजमितीला देवेंद्र फडणवीस आणि उद्धव ठाकरे या मुसलमान नेत्यांसमोर मंत्र्यांसमोर हतबल झाल्यासारखे सतत कायम अलीकडे हे दृश्य बघायला मिळते आहे ज्याचा असुरी आनंद १००% पाक धार्जिण्या बहुसंख्य मुसलमानांना आणि त्यांच्या नेत्यांना होतो आहे. कोरोनाचे संकट अधिक गहिरे करू पाहणाऱ्या करणाऱ्या बहुसंख्य मुसलमानांसमोर आम्ही मराठी आम्ही हिंदू किमान या राज्यात तरी हतबल ठरलो आहोत आणि तीच वस्तुस्थिती आहे. मुसलमानांना जरा सांभाळून घ्या असे जर आदेश वरून मंत्रालयातून किंवा काही प्रभावी नेत्यांकडून पोलिसांना या दिवसात दिले जात असतील तर आम्ही मराठी हिजड्यांच्या भूमिकेत शिरलो आहोत का, असे 
आपणच आपल्या मनाला विचारायला हवे... 

याठिकाणी मी मुस्लिमांशी संबंधित दोन वेगवेगळ्या मुद्द्यांवर पत्रकार मकरंद मुळे आणि दुसरे एक लेखक जयेश शत्रुघन मेस्त्री यांचे अनुक्रमे व्हायरस तबलिगी आणि चिनी समर्थनाचा तसेच मुसलमान समाज भारतीय कधी होणार या मथळ्याखाली दोन लेख वाचकांसाठी उपलब्ध केले आहेत, अतिशय सोप्या भाषेत पण व्यापक असे मुळे आणि मेस्त्री यांचे हे हिंदूंचे मराठी माणसाचे डोळे खाड्कन उघडण्यास भाग पाडणारे लेख आहेत, आपण तर वाचायलाच हवे पण इतरांनाही ते वाचा तुम्ही साऱ्यांना सांगायला हवे. याशिवाय बहुसंख्य विघातक मुसलमानांवर तुम्हाला काही सांगायचे असेल किंवा यापद्धतीने विचार मांडणारे लिखाण तुमच्याकडेही आलेले असेल तर माझे हे वीस लाख वाचकांचे व्यासपीठ त्यासाठी खुले आहे. शेवटी मला पुन्हा तेच सुचवायचे आहे कि साक्षात मृत्युच्याही उंबरठ्यावर या देशातले बहुसंख्य टगे मुसलमान आपले होणार नसतील तर हीच ती वेळ आहे कि कोणताही पक्ष भेदाभेद मध्ये न आणता विशेषतः महाराष्ट्रातील तमाम मराठी मंडळींनी हिंदूंमधले जातीपातीचे घाणेरडे राजकारण बाजूला ठेवून एकमेकांच्या हातात हात घेऊन या गहिऱ्या संकटाला एकत्रित सामोरे जाणे नितांत गरजेचे आहे... 
तूर्त एवढेच : हेमंत जोशी. 


Wednesday, 1 April 2020

विचारांचे वादळ : पत्रकार हेमंत जोशी

विचारांचे वादळ : पत्रकार हेमंत जोशी 
डोक्यात सतत नकारत्मक विचार, इतरांविषयी कायम तिरस्कार, वायफळ बडबड करणे, हमेशा इतरांचे वाईट चिंतणारे आणि घरातल्याना किंवा सभोवताली असणाऱ्यांना कायम तोडून बोलणारे मला वाटते हे एकप्रकारे सायको पेशंट असल्याचे लक्षण आहे, नेमकी अशी माणसे बहुतेक साऱ्या कुटुंबातून आढळतात, अशा मंडळींनी वास्तवीक वास्तवात एकतर योगाद्वारे नकारत्मक विचारांवर नियंत्रण आणावे किंवा मानसोपचार तज्ज्ञांचा सल्ला प्रसंगी औषधोपचार देखील करून घ्यावेत त्यात गैर काहीही नसते उलट होतो तो अख्ख्या कुटुंबाचा किंवा सभोवतालच्या मंडळींचा फायदाच. समजा अशी सायको माणसे तुमच्या सभोवताली असतील तेव्हा एकतर ती तुम्हाला घाबरून तरी असावीत किंवा असे काही सतत आरडाओरड करणारे असतील तर आपण स्वतः मौनव्रत धारण करून समोरच्या माणसाशी आणि त्यामुळे उदभवणाऱ्या परिस्थितीशी मुकाबला करावा. असे अनेक जोडपी आहेत ज्यात एकतरी  म्हणजे नवरा किंवा बायको दोघांपैकी एक हा असा निगेटिव्ह विचारांचा असला कि अशा कुटुंबाची जोडप्याच्या आयुष्याची वाट लागते. माझा एक दूरचा नातेवाईक ते दोघेही एकाचवेळी या अशा निगेटिव्ह विचारांचे त्यामुळे ते दोघेही सतत आपापल्या सवयीनुसार बिनधास्त वागत जगत आलेले सुदैवाने त्यांचे दोन्ही मुलगे समजूतदार निघाले म्हणून देव पावला अन्यथा मुले रस्त्यावर आली असती...

लॉक डाऊन च्या दिवसातही जर एखाद्या स्त्रीला तिचा नवरा घरात असणे त्रासाचे वाटत असेल तर त्या नवऱ्यासारखा दुर्दैवी दुसरा कोणीही नाही. आणि अशा कितीतरी बायका तुम्हाला बघायला मिळतात ज्यांचे यादिवसातही नवऱ्याला अतोनात छळणे सुरु आहे. एक काम तुम्हाला धड करता येत नाही, अशा प्रकारची बोलणी या दिवसात खाऊन गप्प बसणे अधिक फायद्याचे ठरावे. घरात फेरफटका मारावा तर आत्ताच केरकचरा काढला आहे असे तिखट शब्द कानावर पडतात. झोपलो तर बेडशीट आताच बदलली आहे खराब होईल आणि बायकोजवळ जावे तर त्या सटवीला घ्या कि बोलावून असे शब्द कानावर पडतात. मुलाना बोलावे तर तुम्हाला काय त्रास होतोय आणि बोललो नाही तर डोक्यावर बसवून ठेवले आहे, असे कानावर पडते. घरात बसून आहोत तरी त्रास आणि शेजारी मित्राकडे जातो, म्हटले तर खबरदार बाहेर पडलात तर. कितीही उशिराने खायला मागितले तरी आताच तर खायला दिले होते किंवा चहा जरी मागितला तरी किती चहा पिता हे खडे बोल ऐकावे लागतात. कामवाल्या बाईला साधा आवाज जरी दिला तरी संशयाने टोमणे मारणे सुरु आणि पत्नीकडे सुखाची डिमांड करावी तर चेकाळलात वाटते हे तिखट शब्द कानावर पडलेच म्हणून समजा...

घर असे असावे ज्या ठिकाणी एका खोलीतून दुसऱ्या खोलीत आवाज बाहेर न यावा. एकमेकांकडे हसतमुख चेहऱ्याने बघावे आणि मोठ्यांचा मान राखल्या जावा. आपण जे बोलतोय किंवा ज्यापद्धतीने वागतोय त्याचे अनुकरण तुमच्या नकळत तुमची मुले करीत असतात हे नेहमी ध्यानात ठेवावे. घरात जर मद्याचे पेले रिचविल्या जात असतील आणि सिगारेटचे झुरके तोंडातून बाहेर पडत असतील त्या घरातली मुले चांगली निघावीत अशी अपेक्षा करणे देखील चुकीचे असते. मुलांच्या आयुष्याची वाताहत करण्यात आई वडिलांचा सिंहाचा वाटा असतो ठरतो हे ज्यांच्या लक्षात येते ती जोडपी खऱ्या अर्थाने सुशिक्षित आहेत झालीत असे समजावे केवळ पदव्या मिळवून काहीही घडणार नाही त्याचवेळी उत्तम संस्कारांची जोड तेवढीच आवश्यक असते ठरते. मुलांना आईवडिलांच्या कष्टांची जशी जाणीव असते तसा आईवडिलांच्या वाईट कृतींचाही त्यांना तेवढाच प्रखर सखोल अभ्यास असतो म्हणून आपण कसे वागतो आणि कसे जगतो त्याकडे विशेषत्वाने ध्यान देणे गर्जेचे असते, आवश्यक  ठरते. अत्यंत महत्वाचे म्हणजे जे पुरुष घरात सतत तापट डोक्याने आरडाओरड करीत कुटुंब सदस्यांना गॅसवर ठेवतात अशा कुटुंब सद्द्स्यांना जिवंतपणी नरक यातना भोगण्याचे दुर्भाग्य वाट्याला येते आले असे समजावे...
तूर्त एवढेच : हेमंत जोशी. 

Monday, 30 March 2020

स्त्री पुरुष तुलना आणि फरक : पत्रकार हेमंत जोशी

स्त्री पुरुष तुलना आणि फरक : पत्रकार हेमंत जोशी 
स्वयंपाक अधिक चवदार रुचकर कोण बनवतं स्त्रिया कि पुरुष त्यावर माझे उत्तर आहे कि आम्ही पुरुष तुम्हा स्त्रियांपेक्षा कितीतरी पटीने अधिक स्वादिष्ट भोजन तयार करू शकतो म्हणून जगात कुठेही नजर टाका म्हणजे थेट पंचतारांकित हॉटेल्स पासून तर रस्त्यावरच्या ढाब्यापर्यंत अत्र तत्र सर्वत्र तुम्हाला पुरुषांचीच मक्तेदारी याही क्षेत्रात बघायला मिळेल मिळते. हाच प्रश्न मला कायम लिखाणाच्या बाबतीतही पडलेला असतो कि अधिक उत्तम लिखाण कोणाचे म्हणजे स्त्रियांचे कि आम्हा पुरुषांचे, येथे मी अधिक गूण स्त्रियांना देऊ इच्छितो. शब्दरचना स्त्रियांच्या खूप प्रभावी असतात पण स्त्रियांना विविध विषयांवर लिहितांना मोठी मर्यादा येते त्यामुळे आम्ही पुरुष अधिक वाचनीय ठरतो कारण आजही केवळ मराठी स्त्रियांचे येथे उदाहरण घेतले तर त्यांना चौकटीत राहूनच लिखाण करावे लागत असल्याने अनेकदा ते वाचनीय नसते पण पुरुषांना लिखाणाच्या ना चौकटी आहेत ना मर्यादा आहेत त्यामुळे कुठेही भटकून ते विविध प्रत्यक्षदर्शनी विषयांवर लिहून मोकळे होतात. वाचकमित्रहो, पुरुषांचे शब्द प्रभावी ठरत नसले तरी विषय प्रभावी ठरतात त्यामुळे ते वाचनीय असतात....

पत्रकार भाऊ तोरसेकर आणि त्यांच्या पत्नी स्वाती तोरसेकर दोघेही पट्टीचे लेखक किंबहुना स्वाती शब्दांशी वाक्यांशी खेळतांना अधिक प्रभावी वाटतात पण  घराच्या चौकटीत राहून त्यांना लिखाण करायचे असते आणि भाऊंचा संपर्क जनसंपर्क भटकंती साराच आवाका भला मोठा त्यामुळे भाऊ अधिक प्रभावी ठरले आणि लिखाण अतिशय उत्तम असून स्वातीवहिनींना नक्कीच भाऊंच्या एवढी मान्यता लोकप्रियता मिळाली नाही. कवितांच्या बाबतीत देखील असे का घडते कळत नाही पण आधी आणि आजही कवयत्री पेक्षा कवी लोकप्रियतेच्या बाबतीत खूपच पुढे निघून गेलेले दिसतात असतात. मी तर त्याहीपुढे जाऊन असे म्हणेन कि जेव्हा शंभर नामवंत कवी पुढे निघून जातात तेव्हा कुठेतरी एखादी शांता शेळके किंवा बहिणाबाई चौधरी जन्माला येते नामवंत ठरते. अनेकदा असे वाटते कि चौकटीच्या मर्यादा तोडून जर आजची स्त्री लिखाण करू लागली तर त्यांच्यातही अनेक राही भिडे, रोहिणी निनावे बघायला मिळतील. गिरिजाबाई किर हयात असतांना एकदा मी त्यांना हेच म्हणालो होतो कि तुम्ही शेकडो पुस्तके लिहिलीत पण लक्षात राहील असे लिखाण कधी तुमच्या हातून घडले नाही मात्र तुमच्या वरच्या माळ्यावर राहणाऱ्या वपु काळे यांची सारी पुस्तके मुखोद्गत असलेले कितीतरी मराठी वाचक या जगात आहेत...

www.vikrantjoshi.com

माझे १४००० हजाराच्या आसपास फेसबुक फ्रेंड्स आहेत त्यात जगातल्या राज्यातल्या अशा अनेक स्त्रिया आहेत कि ज्यांचे लिखाण मला मंत्रमुग्ध करते. अगदी मनातले सांगतो कि या स्त्रियांच्या लिखाणाची ताकद जर माझ्या शब्दांमध्ये असती तर मला खात्री आहे आणखी कित्येक कोटी रुपये मी त्या भरवशावर मिळवून मोकळा झालो असतो. शेवटी तेच कि या निष्णात फेसबुक महिला फ्रेंड्सचे केवळ शब्द किंवा भाषा तेवढी प्रभावी आहे असते पण त्यांचे विषय प्रभावी प्रॅक्टिकल नसल्याने त्यांना हवी तेवढी लोकप्रियता मिळत नसावी. विशेषतः स्त्रियांच्या कवितांचे विषय आणि शब्द यात एवढे साम्य असते कि वाचणाऱ्याला वाटावे एकाच कवयित्रीने वेगवेगळ्या नावांनी कविता काव्य तयार केले असावे. कदाचित रोहिणी निनावे ला वाईट वाटेल पण तिच्यापेक्षा कितीतरी अधिक पटींनी माझ्या कितीतरी महिला फेसबुक फ्रेंड्स काव्य रचण्यात अधिक प्रभावी आहेत पण स्वतःला घराच्या समाजाच्या विशिष्ट चौकटीत त्यांनी जखडून ठेवलेले असावे त्यामुळे त्यांना रोहिणी निनावे होता आले नाही किंवा तिच्यापुढे जाता आले नाही. रोहिणी मात्र प्रसंगी वैवाहिक जीवन किंवा सरकारी नोकरीवर लाथ मारून तिन लिखाणात स्वतःला झोकून दिले तो सारा तिचा इतिहास माझ्यासमोर आहे. बघा, तुमच्यातल्या कोणाला शांताबाई शेळके रोहिणी निनावे होता आले तर...
क्रमश: हेमंत जोशी 

अग्ग्बाई ! असे केले तर होईल का ? पत्रकार हेमंत जोशी


अग्ग्बाई ! असे केले तर होईल का ? पत्रकार हेमंत जोशी 
एकदा माझा मित्र सांगत होता कि त्याने फेसबुकवर त्याचा फोटो टाकला तेव्हा ६० लाईक्स आले आणि ७ कमेंट्स आल्या, नंतर त्याने त्याचा व पत्नीचा फोटो टाकला तेव्हा ३०० लाईक्स आले आणि ४० कमेंट्स आल्या, त्यानंतर त्याच्या बायकोने किंचितसा पदर ढळलेला फोटो टाकला, गेले सहा महिने झाले आजही त्या फोटोला लाईक्स येतात आणि कमेंट्सचा तर पाऊस पडतोय. ह्याला म्हणतात भारतीय पुरुषांची लैंगिक, विकृत मानसिकता त्यामुळे अमुक एखाद्या पुरुषावर विश्वास ठेवतांना स्त्री मग ती १६ वर्षांची असो अथवा ६० वर्षाची शंभर वेळा तरी विचार करते कारण तिला हे नेमके माहित आहे कि काही थेट विचारतील आणि काही वेळ घेतील पण भारतीय पुरुषाचा विषय शंभर टक्के लैंगिक विकृतीवरच येऊन ठेपतो. आज करोना व्हायरस मूळे आपण सारेच मृत्यूच्या दारात उभे आहोत, सारे घरात बसून आहेत त्यामुळे काही स्त्रियांना तुम्हा पुरुषांकडे एखादे महत्वाचे काम पडू शकते, अडचण येऊ शकते पण अमुक एका ओळखीच्या पुरुषाची मदत घ्यावी किंवा नाही त्यावर त्या खूप विचार करून तुम्हा पुरुषांकडे अप्रोच होतील हे नक्की आहे...

कोणत्याही प्रकारचे सहकार्य लागले तर या कठीण दिवसात मी आपल्या पाठीशी आहे असे आव्हान मी माझे भ्रमणध्वनी देऊन केले होते त्याला छान रिस्पॉन्स मिळाला, अप्रोच होणारे सुरुवातीला मला पण भीत भीतच अप्रोच झाले असावेत पण माझा हेतू निर्मल आहे हे त्यांच्या लक्षात आल्यानंतर ते बिनधास्त त्यांच्या अडचणी सांगून मोकळे झाले. त्यातले जवळपास
पाच काहीसे वयस्क स्त्री पुरुष तर एकटे असल्याने त्यांना टेन्शन घालवायचे होते, माझ्याशी सतत गप्पा मारण्यातून त्यांचे मन बऱ्यापैकी हलके झाल्याचे त्यांनी सांगितले. वास्तविक अनेक वादग्रस्त विषय लिखाणासाठी माझ्याकडे पेंडिंग आहेत पण आपण थेट मृत्यूच्या दारात उभे असल्याने, विरोधात लिखाण करून अमुक एखाद्याचे मन दुखवावे, वाटत नाही तेव्हा माझे नेहमीचे तिखट वात्रट जहाल लिखाण हे करोना संकट संपल्यानंतरच तुम्हाला वाचायला मिळेल....

परवा एका पत्रकार मित्राचा नाशिक वरून फोन आला तो म्हणाला कि त्याच्या जवळचे एक जोडपे भोपाळला अडकले आहे आणि त्यांचा लहान मुलगा येथे नाशिक मध्ये म्हाताऱ्या आजी आजोबांबरोबर आहे त्यामुळे त्यांना कोणत्याही परिस्थितीत नाशिकला पोहोचणे गरजेचे आहे. पण महाराष्ट्रात त्यांनी प्रवेश केल्या केल्या त्यांना धुळे जिल्हा पोलीस नक्की अडवतील. त्याला डिटेल्स मला व्हाट्सअप करायला सांगितले, नंतर त्याने पाठविलेला व्हाट्सअप मी जसाच्या तसा हेमा आणि अनिल गोटे दाम्पत्याला धुळ्याला फॉरवर्ड केला आणि त्या जोडप्याचे काम झाले, ते वेळेत सुखरूप नाशिकला पोहोचल्याचा मला मित्राचा फोन आला. यादिवसात अशी छोटी छोटी पण त्याच्या दृष्टीने अत्यंत महत्वाची कामे अडून  पडतील, किमान या संकटात तरी मला अमुक केले तर काय मिळेल, हा नेहमीचा स्वभाव विकृती बाजूला ठेवून या अतिशय गंभीर कठीण प्रसंगी इतरांसाठी धावून जावे. विशेषतः जे घाबरले आहेत त्यांचे समुपदेशन करणे आपले कर्तव्य आहे, समजून काम करावे, सहकार्य करावे...

छान वाटते बघितले किंवा कानावर आले कि जसे पत्रकार अभय देशपांडेने भाजी कापताना त्याचा फोटो फेसबुक वर असा काही पोज देऊन टाकला आहे कि जणू काही याआधी त्याला घरी कधी अशी कामे करावीच लागली नाहीत. लब्बाड कुठला, गणपतीच्या दिवसात घरी येणाऱ्यांना देण्यासाठी चिवडा असो कि वहिनींच्या कपड्यांना इस्त्री, हैमावहिनींच्या केवळ एका इशाऱ्यावर झटपट सेवा देणारे हे महाशय उगाचच असा खोटा खोटा फोटो टाकून मोकळेझाले आहेत. थांबा थोडे, अजितदादा पोळ्या लाटताहेत, छगन भुजबळ वरण  भाताचा कुकर लावताहेत, राधेश्याम मोपलवार झाडू पोछा करताहेत असे अनेक विविध फोटो तुम्हाला नक्की बघायला मिळणार आहेत...
तूर्त एवढेच : हेमंत जोशी.

Friday, 27 March 2020

ईश्य ! काय करावे कसे करावे केव्हा करावे : पत्रकार हेमंत जोशी

ईश्य ! काय करावे कसे करावे केव्हा करावे : पत्रकार हेमंत जोशी 
पत्नी अकाली गेल्यानंतर व.पु. काळे अनेकदा साहित्य सहवास मध्ये त्यांचा घरी एकटेच असायचे. मुलीचे आणि मुलाचे लग्न झालेले, घर तसे लहान त्यामुळे व.पु एकटे असायचे. एकदा ते मला म्हणाले, कधी कधी एकटेपण खायला उठते त्यामुळे मीच मला माझ्याच हातांनी थोपटवून घेतो. मला देखील आयुष्यात विविध कारणांनी अनेकदा जेव्हा केव्हा एकटे राहण्याचा प्रसंग आला मीच माझे अश्रू पुसले किंवा स्वतःशी बोलत बसे त्यामुळे मन आपोआप मोकळे व्हायचे, हलके व्हायचे. कदाचित सध्या हा प्रसंग तुमच्यापैकी अनेकांवर येऊन ठेपलेला असेल. कधी सखा म्हणून तर कधी वडीलधारे म्हणून कधी जिवलगा म्हणून तर कधी कुटुंबातला एक सदस्य म्हणून केव्हाही मला फोन करा, छान छान गप्पा मारूया पण आपण एकटे आहोत किंवा वयस्क असतांना दोघेच घरी आहोत, असे कोणतेही निराशेचे विचार मनात आणू नका, झटकून टाका...

आपल्याकडे नेमके घडते असे कि एखादी स्त्री पुरुषाकडे मन मोकळे करायला गेली कि ती प्रेमात पडली आहे असा अर्थ आपण काढून मोकळे होतो. कृपया निदान या दिवसाततरी असले विकृत कामांध विचार सोडून द्या. आपण सारे साक्षात मृत्यूच्या दारात उभे आहोत त्यातून अनेकांना नैराश्येने ग्रासले जाऊ शकते. आता माझे माझ्या कुटुंबाचे माझ्या व्यवसायाचे पैशांचे मालमत्तेचे काय होईल कसे होईल हे जे अनेकांना वाटते आहे तसे वाटून घेणे त्यातून नैराश्याला जवळ करणे अजिबात आवश्यक नाही. तुम्हाला म्हणून सांगतो, साधारणतः १०-१२ वर्षांपूर्वी मला प्रकृती अस्वास्थ्यामुळे ४-५ महिने घरी बसावे लागले होते त्यादरम्यान एखादा प्रचंड निराश झाला असता, स्वतःची आणखी तब्बेत त्याने बिघडवून घेतली असती. मी मात्र स्वतःच्या मनाची स्वतःच समजूत काढत होतो आणि जेव्हा काही महिन्यांनी पुन्हा कामाला सुरुवात केली, पुढल्या केवळ एक दोन वर्षात, आयुष्यभराची कमाई करून मोकळा झालो. थोडक्यात, घरी बसलो म्हणून सारे संपले, असे समजायचे नसते...

आजच्या अडचणीत आजच्या संकटात उद्याचा उष:काल आहे हे ध्यानात घेतले पाहिजे. अनेकांची पहाडासारखी पोटाची मुले अचानक देवाघरी जातात. माझ्या मोठ्या बहिणीला वयाच्या केवळ ३० व्या वर्षी वैधव्य आले होते ज्यावेळी तिला शाळेतही न जाणारा मुलगा व मुलगी होते. समोर प्रचंड अडचणींचा डोंगर पण तरीही ती खचली घाबरली मागे हटली नाही. त्वेषाने जिद्दीने तडफेने तिने सरकारी नोकरी केली, मुलांना उत्तम संस्कार दिले त्यांना घडविले वाढविले मोठे केले. निराशेवर मात करावीच लागते जेव्हा केव्हा आपण एकटे एकाकी आहोत किंवा सारे संपले आहे असे वाटते. अर्थात दुसऱ्यांना ज्ञान पाजणे सोपे असते, स्वतःवर आलेले प्रसंग निभावणे मात्र अत्यंत कठीण असे काम असते. हेही दिवस नक्की निघून जातील. पुढले काही दिवस निराशेचे आहेत पण त्यानंतर दुपट्टीने कामाला लागून आधीची सारी कसर भरून काढता येईल आणि पुन्हा एकवार पूर्वीचे सुगीचे दिवस येतील. आज मात्र हातपाय गाळून बसणे म्हणजे कुटुंबाला उध्वस्त करण्यासारखे ते ठरावे. पत्रकार अभय देशपांडे, पत्रकार अभिजित मुळ्ये, पत्रकार भाऊ तोरसेकर पत्रकार कैलास म्हापदी किंवा संपदा केजकर यांच्यासारख्या माझ्या काही मित्र मैत्रिणींशी बोलून त्यांच्याशी तुम्हाला सुसंवाद साधता येईल का, त्यावर मी विचार करतो आहे. लवकरच त्यांचे भ्रमणध्वनी तुम्हाला शेअर करता येतील...
तूर्त एवढेच : हेमंत जोशी 

करोना करोना : पत्रकार हेमंत जोशी

करोना करोना : पत्रकार हेमंत जोशी 
ज्यांच्या घरी हिंदी बोलले जाते किंवा जे हिंदी बोलतात उगाचच नागपूरकरांसारखे त्या समस्त पुरुषांना त्यांच्या  बायकांनी किंवा प्रेयसीने एवढ्या वर्षात जेवढे करोना करोना म्हटले नसेल त्यापेक्षा कितीतरी अधिक पटीने या दिवसात जो तो करोना करोना सारखे म्हणतोय देवाचा जप केल्यासारखा. खरे टेन्शन पुढे आहे म्हणजे एकदा का करोना चे संकट टळले कि पुढले संकट अचानक वाढणाऱ्या लोकसंख्येचे असणार आहे हे नक्की, या दिवसात एखादी पन्नाशीची स्त्री जरी पोटुशी राहिली तरी आश्चर्य वाटून घेऊ नका. कारण घरी आणि बाहेर दोन्हीकडे सारखे करोना करोना म्हणे कानावर पडते आहे. भारतीय पुरुषांना इतर काही उद्योग नसले कि हे उद्योग नेमके सुचतात म्हणून भीती वाटते आहे कि लोकसंख्येच्या बाबतीत आपण लवकरच चीनला मागे टाकू...

जे स्वतःला अतिहुशार अतिशहाणे समजत असतील आणि ज्यांना आपली पुढली पिढी आपल्याच हाताने मारून टाकायची असेल त्यांनीच या दिवसात बाहेर पडावे किंवा असे कुटुंबे या दिवसात बाहेर पडत असावेत ज्यांना थोडीफार अक्कल असेल आहे ते हा असा बाहेर क्षणभर देखील पडण्याचा आगाऊपणा नक्की करणार नाहीत. जे वाक्य सध्या सोशल मीडियावर फिरते आहे ते गंमतीने घेऊ नका सिरियसली घ्या. वाक्य आहे, घरी आपली किंवा आपल्यामुळे आपल्या बायकोची ढेरी या दिवसात वाढली सुटली तरी चालेल पण बाहेर पडून आपले ढुंगण सुजवून घेऊ नका तशी वेळ पोलिसांना तुमच्यावर आणू देऊ नका. याउलट ज्यांना मुलबाळ होत नसेल त्यांनी या दिवसात शांत डोक्याने, लगे रहो २४ तास...

तुम्हाला हे कदाचित माहित नसेल कि माझ्यासारख्या काही मूठभर मीडिया मध्ये काम करणाऱ्यांना महाराष्ट्र शासन विशिष्ट ओळखपत्र देत असते त्याला मराठीत अधिस्वीकृती पत्र  किंवा इंग्रजीत ऍक्रिडिएशन कार्ड असे म्हणतात जे दाखवून मी किंवा माझा पत्रकार मुलगा विक्रांत अगदी बिनधास्त बाहेर पडू शकतो पण मी घरात यादिवसात अक्षरश: धमकावले आहे कि जर बाहेर पडलात तर मी हे घर कायमचे सोडून जाईन आणि मी दिलेली धमकी खरी करतो हे त्यांना पक्के ठाऊक आहे. त्यादिवशी शरद पवार व त्यांच्या कुटुंब सदस्यांनी तसेच उद्धव आणि त्यांच्या कुटुंबाने जेव्हा टाळ्या वाजविल्या आपल्या साऱ्यांचे उर आनंदाने अभिमानाने भरून आले पण ज्यांनी जनता कर्फ्यू नंतर एकत्रित येऊन निवडणुका जिंकल्यासारखा उत्सव साजरा केला ते कोण होते कोणत्या विचारांचे होते ते समस्त मनातून तर उतरलेच पण त्यांनी आपल्या नेत्याला म्हणजे नरेंद्र मोदी यांना देखील विनाकारण बदनाम करून सोडले, कृपया अति आगाऊपणा करून देशाचे स्वतःचे आणि स्वतःच्या कुटुंबाचे नाव खराब करवून घेऊ नका आणि आयुष्य उध्वस्त करून सोडू नका. कृपया काहीही झाले तरी बाहेर पडू नका. पुन्हा एकवार सांगतो कि घरी बसून तुमची ढेरी आणि बायकोचे पोट पुढे आले तरी चालेल पण बाहेर पडून स्वतःचे ढुंगण सुजवून घेण्याचा अविचार मनातही आणू नका...
तूर्त एवढेच : हेमंत जोशी

अन्न हे पूर्णब्रम्ह :पत्रकार हेमंत जोशी

अन्न हे पूर्णब्रम्ह :पत्रकार हेमंत जोशी 
मी खादाड नाही पण थोड्याथोड्यावेळाने मला थोडे थोडे खायला आवडते. आता वेळ मिळत नाही म्हटल्यापेक्षा अलिकडल्या १५ वर्षात मला स्वयंपाक घरात जायची फारशी गरज पडली नाही. अन्यथा मला आयुष्याच्या अतिशय महत्वाच्या टप्प्यावर जवळपास २० वर्षे स्वयंपाक करावा लागला कदाचित ती एनर्जी तो वेळ वाचला असता तर मला खूप पुढे जाता आले असते पण जे आज मिळाले त्यातही मी पूर्णतः समाधानी आहे. किंबहुना तुमची पुढली पिढी चांगली निपजणे, कुटूंब धडधाकट निरोगी असणे आणि व्यसनी नसणे तसेच कुटुंब सदस्य दीर्घकाळ सलामत जगणे, हेच अतिशय गरजेचे ठरते बाकीचे सारे झूठ आहे मला वाटते. ज्यांच्या घरात वाम मार्गाने पैसे आले ते आपले कुटुंब सुख मात्र घालवून बसले हेच मला नवश्रीमंतांच्या घरात बहुतेकवेळा बघायला मिळते. ज्या सुखांची मला अपेक्षा होती ती अनेक सुखे माझ्यापासून दुरावलीत का, त्यावर जेव्हा केव्हा किंवा अनेकदा विचार करतो तेव्हा हेच लक्षात येते कि कळत नकळत जी अनेक पापकृत्ये माझ्या हातून घडली त्याचे ते फळ मला देवाने दिले आणि नेमके तेच सत्य आहे, हेच जीवनाचे नेमके सार आहे...

श्रीमान प्रमोद देव नावाचे उत्तम प्रशासकीय अधिकारी होते, आता ते निवृत्तीचे जीवन जगताहेत, त्यांची पत्नी ते नोकरीत असतांना बाहेरच्या देशात कि राज्यात मोठ्या पदावर असल्याने पहेलवान प्रमोद देव घरी स्वतःच्या हाताने बहुतेकवेळा स्वयंपाक करायचे, त्यांनी एकदा मला छान सांगितले कि झटपट आणि तोही चविष्ट स्वयंपाक कसा करायचा, मी तो त्यांच्याकडून शिकलो ज्याचा पुढे मला अतिशय फायदा झाला. पोळ्या मात्र मी कधीच लाटल्या नाहीत पण इतर चारीठाव स्वयंपाक मी आजही केवळ अर्ध्या तासात करून मोकळा होतो. स्वयंपाक करतांना त्यात मन ओतले नाही तर तो चवदार होणे अशक्य. आमच्या स्वयंपाकीणबाई स्वयंपाक करून जातात पण त्यावर तुटून पडावे असे खचित घडते. महत्वाचे म्हणजे स्वयंपाक करतांना जे अव्हेलेबल आहे त्यावर प्रयोग करून तो स्वयंपाक ज्याला रुचकर करता येतो तो खरा उत्तम शेफ असे माझे मत आहे. काल माझ्या घरात चण्याची उसळ उरलेली होती माझे जेवण बाकी होते मग मी काहीही वेगळे केले नाही ती पुन्हा पॅन फ्राय मध्ये टाकली त्यात पाणी टाकले उकळी फुटल्यावर त्यात मॅगी नूडल्स आणि टोमॅटो सॉस टाकला, बेत झक्कास जमला...

जसे भजी विविध प्रकारची करता येतात म्हणजे कांद्याची, वांग्याची, गिलक्याची, मश्रुम किंवा पनीरची, पालकाची, मेथीची, इत्यादी तेच मॅगी नूडलसचे आहे तुम्हाला त्या किमान शंभर प्रकारे बनवून मुलांना किंवा घरातल्याना खुश करता येते. घरातली उरलेली भाजी आणि फ्राय कांदा एकत्र करून त्यात नूडलस टाका, सॉसेस योग्य प्रकारे टाका कि झाल्या त्या झटपट केवळ पाच मिनिटात तयार. कोशिंबिरी असोत कि चटण्या, भाज्या असोत कि विविध प्रकारे पिठले किंवा फोडणीला वरण, तुमच्या फ्रिज मध्ये काय काय आहे ते नीट बघून घ्या, घरातल्यांना उत्तम जेऊ घालायचे आहे, तेवढे मनावर घ्या आणि स्वयंपाकाला लागा, पोळ्या सोडून केवळ अर्ध्या तासात तुम्हाला  उत्तमप्रकारे साऱ्यांना जेऊ घालता येते. मॉर्निंग ब्रेकफास्टचे देखील तसेच, नेमके काय खाऊ घालायचे आहे त्याचे आधी नियोजन केले आणि जे करायचे आहे ते मनापासून, हे ठरविले असॆ कि घरातले सारे सदस्य त्यावर तुटून पडतात पण आळशी आणि चिडचिडी वृत्ती त्यातून अनेक घरातून उत्तमोत्तम खाण्याची वानवा  आहे असते असे माझे ठाम मत आहे, स्त्रियांच्या पाककलेच्या बाबतीत अनेकदा असलेल्या हलकट प्रवृत्तीतूनही अनेक घरातला आनंद हिरावल्या जातो असे माझे ठाम मत आहे.

टीप : माझ्या समस्त स्त्री वाचकांनो माझ्या या लिखाणावर तुमचे विस्तृत मत मला नेमके जाणून घ्यावेसे वाटते....
तूर्त एवढेच : हेमंत जोशी.